Ik zie dat ik One Nation met 4,0 heb beloond. Ik ben echt zwakbegaafd.

Throbbing Gristle - D.o.A. The Third and Final Report: Dit album hoort volgens mij thuis op GeluidjesMeter. Maar wat ken ik er van.

*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 142 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4732.300.jpg

412. Thin Lizzy - Live and Dangerous (1978)

Een hardrock live dubbelalbum. Dat gaat deugd doen.

Thin Lizzy - Live and Dangerous: Het is bij een live album zelden alsof je er zelf bij bent. Ook op Live and Dangerous vind ik dat de nummers inboeten op de studioversies, omdat het karakter van het album waarop ze oorspronkelijk staan verdwijnt. Het wordt dan een soort slechte best of. Dat is wel vaker mijn kritiek op live albums. Op de muziek van Thin Lizzy verder weinig kritiek. Ik ben fan. Nummers als Dancing in the Moonlight en The Boys Are Back in Town vind ik wel wat te commercieel met die vaak herhaalde refreintjes. Het grootste punt van kritiek treft het boek 1001 Albums, dat zich er makkelijk van af heeft gemaakt met alleen dit live album. Black Rose en Jailbreak verdienen een plaats.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 143 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4508.300.jpg

413. Talking Heads - More Songs About Buildings and Food (1978)

Blijkbaar zijn de samenstellers meer fan van Talking Heads. Maar liefst vier albums in dit boek. Nooit een klik gehad met deze band maar het debuut viel me redelijk mee. Het benieuwd me wel hoe dit album zich verhoudt tot dat debuut en het latere Remain in Light.

Mij ook.

Talking Heads - More Songs About Buildings and Food: Of het komt doordat ik onbewust toch meer vertrouwd raak met Talking Heads of dit album me gewoon het beste ligt weet ik (nog) niet, maar ik heb hier nu wel het meeste voeling mee. De zangstem en - melodieën vind ik soms echt goed en dat in lekker dansbare uptempo nummers. Dit album mag nog even in de spotify bibliotheek blijven en ik kijk al uit naar het moment dat hun volgende werk aan bod komt.

3,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 143 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29292.300.jpg

414. Buzzcocks - Another Music in a Different Kitchen (1978)

De naam Buzzcocks is me niet onbekend maar ik kan er geen muziek bij plaatsen. Punk staat hier als genre maar volgens het boek is het erg poppy. Een gevreesde combinatie voor mij. Maar ook snel, hard en melodieus. Dat zijn dan weer eigenschappen waar ik niet vies van ben. Zo blijft het toch een beetje spannend. En het mooie stemgemiddelde schept ook enige verwachting.

Buzzcocks - Another Music in a Different Kitchen: Niet onaardig maar niet mijn ding. Mogelijk wel van invloed op verschillende bands uit de jaren tachtig die 'crossover' speelden, maar daar ben ik ook nooit grote fan van geworden.

3*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 143 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4722.300.jpg

415. Van Halen - Van Halen (1978)

Weer eens een album dat dichter bij mijn voorkeuren ligt, maar ik zal al meteen melden dat Van Halen mij nooit erg heeft aangesproken. Het was (na AC/DC) wel de tofste band in de jukebox van het lunapark op de camping waar we vroeger altijd naartoe gingen. Aan Runnin' with the Devil heb ik toen af en toe wat kleingeld besteed.
In het boek staan wat dingen die ik nog niet wist of vergeten was. Eddie en Alex van Halen werden ontdekt door Gene Simmons en Ray Davies vond de cover van You Really Got Me beter dan het origineel. En nog volgens het boek: Met een erg kort album herschreef het nieuwe Led Zeppelin de regels. Hardrock was niet langer ouderwets maar herboren. Wel, we gaan het horen.

Van Halen - Van Halen: Ook bij deze doortocht weet Van Halen mij niet te overhalen. David Lee Roth, je moet er van houden. Maar het is meer dan dat. De nummers pakken mij niet. Zit 'm vooral in de stijl. Beetje jolige party hardrock. Het inventieve gitaarwerk van Eddie dan? Is toch vooral het tonen van kunstjes. En wat een slechte mix vind ik. De gitaar zit bijna geheel in de linkerspeaker en klinkt veel te dun terwijl meneer Roth heel luid zingt en tussendoor voortdurend iets van oerwoudgeluiden maakt. Gelukkig is er een pluspunt. De gitaarrifjes zijn bijwijlen erg leuk. Dat maakt het zelfs voor een kniesoor als ik toch een tamelijk genietbaar album.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 144 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56735.300.jpg

416. Willie Colón & Rubén Blades - Siembra (1978)

De eerste salsaplaat waarvan miljoenen exemplaren werden verkocht. Een essentieel album volgens het boek. Op MusicMeter merk je daar niks van. 22 stemmen met een gemiddelde van 3,62*. Aan mij om uit te maken wie gelijk heeft.

Van Halen, tja jammer want dat album heeft toch wel een tuintje in mijn .
Die salsa bestseller ken ik (nog) niet.

Ik was vroeger een Van Halen fan. Nu moet ik schromelijk toegeven dat dit album echt het enige hoogtepunt is gebleken van hun hele oeuvre. Helaas, kan ook dít album steeds minder de tand des tijds doorstaan.
Dat laatste geldt in zekere zin ook voor The Buzzcocks, maar voor hun heb ik een uitermate zwak en brul ik graag met hun liedjes mee...

Willie Colón & Rubén Blades - Siembra: Bij het beluisteren van dit album moest ik denken aan de film Crocodile Dundee. Wanneer ze aan Mick 'Crocodile' Dundee vragen of hij tv wil kijken antwoordt hij ongeïnteresseerd: 'Nee, heb ik ooit al gezien'. Het maakt meteen duidelijk hoe weinig ik van salsa ken. Het klinkt exotisch en opzwepend en als lichte muziek. Het enige bijzondere dat ik opmerkte is dat er enkele langere nummers op Siembra staan waarin een beetje avontuur te beleven valt. Maar het gevoel het al eens gehoord te hebben bleef overheersend.

2,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 144 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10085.300.jpg

417. The Cars - The Cars (1978)

Beetje zelfde stijl en even sterk als Blondie volgens het boek. En dat dit debuut wel een een best of lijkt.

Ik heb een tiental jaar geleden het matige Panorama op lp gekocht, voor een enkele euro.

The Cars - The Cars: Aardige popplaat met wat new wave invloeden. De zanger lijkt een beetje Bryan Ferry na te doen. Niet heel bijzonder. De hoes is misschien nog het leukst.

3,00*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 144 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9051.300.jpg

418. Devo - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978)

Het bekendste nummer op dit album is de Rolling Stones cover, Satisfaction. Met de zang van Mark Mothersbaugh werd het een angstkreet van iemand die ten onder gaat aan de druk van de comsumptiemaatschappij. Het paste in hun vage filosofie dat junkfood en ruimtereizen een devolutie van de mensheid inhielden. De synthesizer wordt ingezet om een vervreemdende sfeer te creëren. Brian Eno produceerde dit debuut vol grillige nummers. "Voorbij de rock-'n-roll." (Mark Mothersbaugh, 1997)

Devo - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!: De new wave blijft een stroming die me maar weinig ligt. Dit is in ieder geval wel een inventief album met een geschift thema, maar veel plezier beleef ik er niet aan. Het is allemaal een kwestie van smaak zeg ik dan maar.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 144 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2944.300.jpg

419. Dire Straits - Dire Straits! (1978)

Veel conventioneler dan Dire Straits wordt het niet zou je denken maar in een tijd van punk en new wave en ook disco vroeg het enige moed deze muziek te maken. Vooral Sultans of Swing bleek een blijvertje. In de VS haalde het album dubbel platina.

Dire Straits - Dire Straits: Dit is een van de meer dan honderd lp's die ik zo'n tien jaar geleden voor een euro kocht in de vergane Record Collector in Antwerpen. De platen van een euro vond je in 'het kot'. De toegang bevond zich achterin de winkel. Ongesorteerd, in rekken tot aan het plafond en stapels bijna net zo hoog, werd daar alles gedumpt wat niet goed genoeg was voor in de winkel.

Mijn laatste indruk van dit debuut was niet erg positief. In de stemming voor wat laidback muziek kon ik nu wel genieten van de twee eerste nummers, ondanks de zwakke zangstem van Knopfler. Daarna begon zijn ingehouden gitaarspel me wat te irriteren. Een perfect goede gitaar kapotslaan is zonde volgens John Hiatt en gelijk heeft hij. Maar een beetje mishandelen mag wel.
In de context van het album kon zelfs Sultans of Swing me niet meer bekoren. Het nummer swingt het lekkerst maar is verder net zo knullig als de andere nummers. Met Wild West End en Lions dooft het album als een nachtkaars uit. Maar tegen dan lig je waarschijnlijk al te slapen.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 145 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/20000/20306.300.jpg

420. The Saints - Eternally Yours (1978)

Ach ja, Dire Straits, daar ben ik over de gehele linie geen fan van. Dit debuut vond ik eigenlijk nog hun beste album. Sultans of Swing is nota bene als aller laatste aan dit album toegevoegd en blijkt vervolgens hun grote doorbraak te genereren. Opmerkelijk.

Kom maar door met The Saints, daar word ik een stuk enthousiaster van...

Maar vermoedelijk niet mijn soort rock als ik de beschrijving lees.

The Saints - Eternally Yours: De nummers wisselen wat in stijl waardoor het voor mij een wisselvallig album is. Soms doet het me denken aan The Fall en Dinosaur Jr., maar op andere momenten klinkt het als punk waar ik geen echte klik mee heb.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 144 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8520.300.jpg

421. Marvin Gaye - Here, My Dear (1978)

Albums die voortkomen uit relatiebreuken zijn vaak sterk en dat geldt ook voor Here, My Dear.

Marvin Gaye - Here, My Dear: Alweer acht jaar onderweg met dit topic en hoewel er geen sprake is van een vast tempo zit ik toch een beetje voor op schema. Het begon met een dubbelaar van Sinatra en zoveel jaar later doet Marvin Gaye hetzelfde om eenzelfde oorzaak; een verbroken relatie.
Een cd die ik ergens in de jaren negentig speciaal besteld heb want je vond 'm nooit zomaar in een winkel. Heel veel heb ik dit album nooit beluisterd maar afgelopen week bijna elke dag. Uiteindelijk blijf ik toch met een wat dubbel gevoel zitten. Vocaal is het zeer sterk en ook muzikaal. Maar de lange speelduur en afwezigheid van conventioneel opgebouwde nummers met refrein maken het lastig. Alsof Marvin structuur miste, wat niet zo gek zou zijn in die woelige periode. De reis verloopt van zoete soul naar midtempo funk. Het titel - en openingsnummer fungeert als een soort intro en om er toch een geheel van te maken sluit het album af met een korte reprise van When Did You Stop Loving Me, When Did I Stop Loving You. Dat voelt nogal gekunsteld. Voor mij dus niet het meesterwerk dat sommigen er in horen. Niettemin een mooi sfeervol album.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 144 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/57000/57900.300.jpg

422. Willie Nelson - Stardust (1978)

Na Red Headed Stranger had ik gehoopt klaar te zijn met Willie Nelson. Krijgen we nog een album vol covers voor de kiezen. Waar ben ik acht jaar geleden toch aan begonnen.

Eén van de favoriete albums van Matt Berninger, Gretz. Z'n soloplaat is hier door geïnspireerd.

Willie Nelson - Stardust: Ik kan het mij amper voorstellen dat dit tot iemands favoriete albums hoort. De bekendste nummers, Georgia on My Mind en Unchained Melody, zijn de slapste covers die ik er van heb gehoord. Door de kracht van die songs op zich blijft het nog een beetje overeind. Maar Nelson doet er niks spannends mee. Ietwat jazzy kabbelt het voorbij. Het positiefste dat ik er van kan zeggen is dat het niet vreselijk slecht is.

1,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 144 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26270.300.jpg

423. Chic - C'est Chic (1978)

Gelukkig wordt het weer wat interessanter. Volgens het boek is moderne dansmuziek schatplichtig aan Chic. Maar vooral de laatste alinea wekt de aandacht. Het volgende album was het laatste grote succes van Nile Rodger en co. Dit door een vijandig cultureel klimaat met als triest hoogtepunt een impliciet racistische antidisco-campagne. Ironisch genoeg zouden veel lieden die Chic in de ban deden later dansen op disco hits van rockbands zoals Queen en Rolling Stones.
Ik ken de titel niet uit het hoofd maar er is een docu van die geschiedenis gemaakt. Maar iedereen die er in die jaren bij was zal zich nog herinneren hoe er vroeger ook hier verschillende kampen bestonden, eigenlijk niet wetende wat daar allemaal achter zat. Het was toen blijkbaar normaal dat je een hekel aan elkaar had omwille van een verschillende muzieksmaak. Al hoefde je er niet aan mee te doen, je kon er ook ongewild mee geconfronteerd worden.
Van Chic heb ik de verzamelaar Trés Chic, maar ik kan me er niet veel van voor de geest halen, behalve het overbekende Le Freak, dat ik niet zo bijzonder vind.

Trés Chic is eigenlijk hetzelfde album als C'est Chic ontdek ik nu, met een iets andere volgorde in de tracklist waarbij twee extra nummers. Op Discogs staan de albums bij elkaar en in een van de commentaren staat er nog een hele uitleg over; The 2 extra tracks were the 12" long versions of their 1st two singles making it effectively a "greatest hits to date" and nearly an hour long.

Chic - C'est Chic: Om dit album te beoordelen heb ik de lp Trés Chic gedraaid. Niet helemaal mijn ding maar zeker genietbaar. Voor mij een zwakte in de muziek is dat het vooral om de groove en vibe gaat. Een nummer duurt daardoor soms onnodig lang en kent niet altijd genoeg variatie en opbouw. I Want Your Love bijvoorbeeld heb je wel gehoord na vier minuten. De op zich mooie ballad At Last I Am Free kon ook best korter. Als je een slow aan het dansen bent met een zwoele schoonheid wil je ongetwijfeld dat het nog veel langer duurt. Verder is de instrumentaal Savoir Faire nog het vermelden waard omwille van de jazzy gitaarsolo's.

Over de hoes van Trés Chic, de bandleden waren er niet blij mee dat er geen bandfoto meer op stond. En dan nog een wit/blank/blond model in de plaats. Zegt wel iets over de tijdsgeest.

3,70*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 145 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15044.300.jpg

424. X-Ray Spex - Germfree Adolescents (1978)

Oh naar die van de Spekjes ben ik ook al even benieuwd, goede reminder om die eens te gaan ontdekken! En je ondertussen te laten weten dat ik nog altijd meelees

+1

Specs = Bril, voor 't hoofd, Tuur - nix nie veur d'n bek! Dis 'n klassieker

Overigens bij het album van Chic valt te lezen dat menigeen bij het eerste nummer Chic Cheer moet terugdenken aan de gouden tijd van taalvirtuozen Van Kooten en De Bie, c.q. Jacobse en Van Es - zit gewoon vast in 't hoofd

X-Ray Spex - Germfree Adolescents: Dit is zo'n band en album waarvan de kracht ook de zwakte is. De stem van Polly Styrene trekt de aandacht maar gaat snel vervelen en zelfs irriteren. Misschien omdat ze voortdurend op volle kracht zingt. Jammer want het klinkt voor de rest best lekker, zeker als er een saxofoon meedoet. Verder zit dit natuurlijk ook weer in de punk en wave hoek, waar je mij alleen vindt als het gaat om albums uit dit boek.

3,00*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 145 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22671.300.jpg

425. Brian Eno - Ambient 1 (1978)

"Het moet zowel te negeren zijn als interessant", schreef Eno over dit album. Het bestaat uit vier vormeloze stukken die ondanks het gebrek aan structuur toch aangenaam en toegankelijk klinken. Ze zijn dan ook zuiver tonaal. "Aan de ene kant klinkt de muziek voor mij erg emotioneel, maar de emoties zijn verward, niet direct: Aan erg snelle koortsachtige stukken zit bijna steeds een melancholisch randje". (Brian Eno, 1979).

Ambient 1

Ik lees je stukjes ook nog steeds, maar heb je nog niet bijgehaald. Ik ben nog bij Marvin Gaye, waar ik nauwelijks van kan genieten. Willie Nelson daarentegen .

Mooi toch, dat smaken verschillen. En hoewel veel niet mijn smaak is, blijft de muziek in het boek boeien. Het confronteert me er ook mee dat mijn smaak best wel breed is maar binnen die breedte ben ik erg selectief en kieskeurig.

Brian Eno - Ambient 1: Om echt naar te gaan zitten luisteren vind ik het net niet boeiend genoeg, maar op de achtergrond is het mooi. Zeer aangenaam als je met iets bezig bent dat concentratie vraagt.

3,70*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 29 (gekocht), 146 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7935.300.jpg

426. Siouxsie & The Banshees - The Scream (1978)

Een brug tussen punk en gothic als het ware. Meer drama in plaats van woede. Van dit bandje heb ik Juju, waaraan ik ooit 2* heb gegeven. Hopelijk heb ik mij vergist of kom ik nu tot betere inzichten.

Ik ben niet zo snel bang* maar nu vrees ik met grote vrezen.

* Los lopenende clowns vind ik niet heel fijn.