ik hoop dat ie jou beter kan smaken

Uiteindelijk is het doel een gemiddelde van 1 album per week. Moet wel bij te halen zijn.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1049.300.jpg

546. Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

Prima album met meerdere hits. Het jaren 80 geluid stond me nu wel wat tegen. En ook dat Springsteen de nummers vaak uitwerkt op basis van slechts enkele ideeën, met het refrein dat bijvoorbeeld gewoon dezelfde melodie als de strofes heeft. Om toch afwisseling in het nummer te brengen vallen er dan eens wat instrumenten weg in de laatste strofe of zo. Het gaat ook om de sfeer en teksten natuurlijk, maar echt een grote fan zal ik nooit worden.

4*

Tussenstand: 31 (gekocht), 181 (reeds in bezit)

> The Fall - This Nation's Saving Grace

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2952.300.jpg

547. The Fall - This Nation's Saving Grace (1985)

Mijn stemgemiddelde van de twee albums van The Fall die ik heb is niet hoger dan 3* en daar zou This Nation's Saving Grace niks aan veranderen. Ik hoor leuke ideeën en klanken maar het totaalplaatje overtuigt me maar matig. Het nummer Bombast deed me aan The Stooges denken, Barmy aan Sonic Youth en What You Need aan Captain Beefheart. Maar nergens wordt het zo goed als genoemde artiesten. De zang van Mark E. Smith is een belangrijk element. Het spreekt me aan maar even later steekt het me al tegen.

3*

Tussenstand: 31 (gekocht), 181 (reeds in bezit)

> Abdullah Ibrahim - Water from an Ancient Well

Een grote favoriet van mij, dus dit doet wel een beetje pijn. Tegelijk kan ik het ook prima begrijpen, de plaat is fragmentarisch en daar zit voor mij juist de charme. Verfrissend om andere meningen te lezen.

Misschien een troost dat het mij ook een beetje pijn doet.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/83000/83120.300.jpg

548. Abdullah Ibrahim - Water from an Ancient Well (1985)

Bedrieglijk eenvoudig, volgens het boek. Dat klinkt bedrieglijk interessant. Het is nogal een saai album. Ik had er meer van verwacht. Een combinatie van jazz en Afrikaanse muziek mag heel wat opzwepender zijn.

3*

Tussenstand: 31 (gekocht), 181 (reeds in bezit)

> a-ha - Hunting High and Low

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7339.300.jpg

549. a-ha - Hunting High and Low (1985)

Een van de bekende synth-pop bands uit deze periode. Je had ook Duran Duran, Tears for Fears en Talk Talk. Laatstgenoemde is natuurlijk de interessantste maar a-ha heeft ook mooie nummers gemaakt. Een heel deel daarvan staan op dit debuut. Take on Me is een klassieker die iedereen kent. Niet zo kapot gespeeld dan de opener is de titelsong. Het nummer heeft een knappe opbouw en eindigt bombastisch met strijkers. The Sun Always Shines on T.V., nog een single, is al even mooi. Train of Thought vind ik minder.
Dat a-ha de metalhead die ik was in die dagen kon overtuigen had vooral te maken met de gevoelige en ook krachtige zang van Morten Harket, maar ook omdat de nummers op zich sterk zijn. Dat maakte dat ik het vaak lelijke 80s synthesizer geluid er bij wilde nemen. Niet dat ik overwoog iets van hen te kopen. Heel wat jaren later heb ik wel hun The Hits Of aangeschaft, maar daar vind ik maar de helft goed van. Vooral de ballads op volgende albums zijn ontzettend flauw. The Living Daylights, voor de James Bond film, is wel nog een goed nummer, maar in het geheel genomen vind ik dit debuut beter dan de verzamelaar. Nog twee nummers ervan waar ik met plezier naar geluisterd heb: The Blue Sky en Living a Boy's Adventure Tale.

3,5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 181 (reeds in bezit)

> Tears for Fears - Songs from the Big Chair

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1828.300.jpg

550. Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)

Wie niets negatief wil lezen over dit album stopt beter meteen met lezen want ik kan er niks positief over zeggen. Ik vond Tears for Fears destijds al een vervelend bandje en dat is niet veranderd bij het beluisteren van heel dit album. Het kortste nummer, Broken, vond ik het minst erg en niet alleen omdat het het kortst is. Eigenlijk vond ik alles minder erg dan Shout en Everybody Wants to Rule the World omdat ik die nummers niet alleen heel slecht vind maar ze ook nog spuugzat ben gehoord en ze mijn vurige afkeer die ik in de jaren 80 voelde voor de popmuziek van toen weer doet oplaaien. Gelukkig was er in 1985 al heavy metal, speed metal, thrash metal en power metal.

1*

Tussenstand: 31 (gekocht), 181 (reeds in bezit)

> Dire Straits - Brother in Arms

Je bent me er eentje...

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/68.300.jpg

551. Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Met populaire rock was het al niet beter gesteld in die dagen. Money for Nothing heeft een memorabele gitaarrif maar op het album wordt het nummer veel te lang gerekt. Walk of Life heb ik geskipt wat dat is een van de nummers die ik liefst nooit meer zou horen. Of beter nog, nooit gehoord zou hebben. En dan is er nog het titelnummer. Best wel sfeervol maar het keyboard deuntje waar het nummer op drijft gaat naar het einde toe erg vervelen. Helaas is het niet zo dat de minder bekende nummers stevige rockers zijn, wel slaapverwekkende liftmuziek. Ik ging tijdens het beluisteren bijna terug verlangen naar het album van Tears for Fears.

1*

Tussenstand: 31 (gekocht), 181 (reeds in bezit)

> Prefab Sprout - Steve McQueen

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6300.300.jpg

552. Prefab Sprout - Steve McQueen (1985)

Weer een band die ik goed vind. De eerste keer dat ik de naam Prefab Sprout zag was op teletekst. Dat moet half de jaren negentig geweest zijn. Wel raar omdat ze in die periode geen album gemaakt hebben. Ik weet ook niet meer wat er te lezen stond, alleen dat het lovende woorden waren en dat wekte mijn nieuwsgierigheid (voor Crowded House hetzelfde verhaal). Het eerste album was Jordan: The Comeback en later de twee opvolgers toen die verschenen. Steve McQueen heb ik nog niet zo lang maar ik kende bijna alle nummers al van de uitgebreide verzamelaar 38 Carat Collection. Van Steve McQueen zowel de lp als de cd eens tweedehands gevonden. Niet interessant allemaal, maar ik wilde eens een langere tekst schrijven voor de mensen die graag lange niet zo interessante teksten lezen.

Afgelopen weken heb ik dit album bijna dagelijks beluisterd. Hopend dat er een 4,5* in zou zitten. Het is genieten van de heldere productie die ouderwets vol dynamiek zit. Zo komen de intelligente en gevoelige nummers goed tot hun recht. De a-kant is duidelijk beter dan de b-kant. Echt goed is nog wel Horsin' Around. Een nummer dat speels met jazz flirt en heerlijk luide toeters heeft. Maar voor de rest dooft het album uit in een paar ballads die aan de saaie kant zijn. De uptempo afsluiter When the Angels brengt geen redding. Nochtans gaat het album pittig van start met Faron Young. Zo met country stoeien is wel riskant en soms zit het dan ook op het randje of net erover. Dan volgt het beste nummer. Bonny is haast een perfect popnummer. Paddy McAloon heeft geen krachtige stem maar laat in het refrein wel lekker wat venijn klinken. Echt mooi is hoe na de eerste keer het refrein de strofe weer aangezet wordt maar al ophoudt na de eerste zin. Het instrumentale deel dat dan volgt had best wat langer mogen duren en ik mis eigenlijk ook nog wel de terugkeer van die mooie strofe. Iets te snel krijgen we enkel nog refrein. Gelukkig niet vaak, maar het lijkt er wel op dat dit nummer beter uitgewerkt had kunnen worden als er minder het idee van single aan vast had gezeten. Opvallend dat in de statistieken When Love Breaks Down bovenaan staat. Het refrein vind ik net wat te drammerig en het iets te lang doorgaan op een melodie (met lichte variatie) komt helaas in nog twee andere nummers voor. Op Appetite en Goodbye Lucille #1 valt eigenlijk niks aan te merken. Prachtnummers. En een prachtplaat. Maar dus toch best wat puntjes van kritiek waardoor ik niet verder kom dan een hele ruime 4 sterren in plaats van een krappe 4,5.

4*

Tussenstand: 31 (gekocht), 182 (reeds in bezit)

> The Mekons - Fear and Whiskey

https://www.musicmeter.nl/images/cover/46000/46195.300.jpg

553. Mekons - Fear and Whiskey (1985)

Geen bekende naam voor mij. Volgens het boek horen we op Fear and Whiskey een mix van punk, folk, pop, dub en country maar is het album niet het begin van de alternatieve country, zoals sommigen beweren. Hier op MusicMeter staat er als genre punk / rock bij en ik voelde mijn allergie alweer opkomen. Op Discogs niks over punk en op RYM heet het cowpunk, post-punk en alt-country. Moeilijk in een hokje te steken dus. Tot mijn verrassing bevalt de a-kant goed. Het lijkt country uit een land op de dool, in verval, aan de drugs. De zang en gitaren klinken vals en de ritmes hangen amper nog met haken en ogen aan elkaar. Dit zou echt een mooi EP'tje kunnen zijn. Op de b-kant wordt het tempo opgedreven en de ritmesectie strakker. Nu zijn wel punkinvloeden te horen. Het resulteert in een soort joligheid die wellicht vooral te genieten is als er (te) veel gedronken wordt. Een mixed bag dus. Ik zeg 3,5* voor de a-kant, 1* voor de b-kant.

2,25*

Tussenstand: 31 (gekocht), 182 (reeds in bezit)

> Big Black - Atomizer

Ondanks de 1* voor Brothers in Arms toch een aanmoedigingsbericht van mijn kant. Ga zo door!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1003.300.jpg

554. Big Black - Atomizer (1986)

Een album uit 1986 (staat ook zo in het boek) terwijl er nog albums van 1985 volgen. Vreemd. Het album is me niet helemaal vreemd. In het verleden vond ik het moeilijk er een oordeel over te vellen en nog steeds. Bij momenten is het helemaal mijn ding, maar sommige nummers vervelen me. Misschien als het industriële sfeertje teveel heerst. In ieder geval is dit beter dan de albums van Shellac (ook met Steve Albini) die ik heb.

3,33*

Tussenstand: 31 (gekocht), 182 (reeds in bezit)

> Suzanne Vega - Suzanna Vega

https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14009.300.jpg

555. Suzanne Vega - Suzanna Vega (1985)

Vermoedelijk was 99.9F° het eerste album dat ik kocht van Suzanne Vega. En als ik een beetje fan was van een artiest dan volgde al snel de rest van hun discografie, met soms als gevolg dat het aan tijd ontbrak om alles goed te beluisteren waardoor de interesse afnam en ik soms weer cd's verkocht om andere cd's te kunnen kopen. Jaren later kocht ik dan weer wel eens wat terug. Bij deze is het cd exemplaar een lp geworden. Een tweedehandsje waar goed zorg voor gedragen is en er als nieuw uitziet.

Maar het is de reis door dit boek die me er eindelijk heeft toe aangezet dit debuut de verdiende aandacht te geven. In dit geval zijn het vooral de teksten die onder je huid kruipen. Met Leonard Cohen en Lou Reed als inspiratiebronnen hoeft dat niet te verbazen.





Marlene Dietrich, de koningin en de soldaat, zijn personages die in verschillende nummers terugkeren.





Het luistert bijna als een conceptalbum. De gebruikte personages en metaforen worden duidelijker door de samenhang tussen nummers. Liefde, verlangen en verleiding spelen zich af op een soort schaakbord en leiden tot een slagveld. Of zoals Slowgaze bij het album schrijft: Zo ontaardt dit in een soort ware samenzwering van idioten, maar zo is het leven en Suzanne laat het leven zien zoals het is, al dan niet ondersteund door sterke beelden.

In onderstaand interview (nog tijdelijk te bekijken) vertelt Suzanne Vega hoe ze als kind enkel in metaforen kon denken. Bij buikpijn zei ze dat haar maag als een verfrommelde deken voelde. Een ander opvallend aspect in haar muziek is het gevoel voor ritme. Daar spreekt ze ook over in het interview. klik

Cracking, Marlene on the Wall, Small Blue Thing, The Queen and the Soldier en Knight Moves zijn alle prachtig. Mijn favoriete nummer is Undertow, waarin de melodie van het refrein even bezwerend is als de tekst:

Een onderstroom die me heeft verrast en meegesleept. Ik geef me gewonnen.


4,5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 183 (reeds in bezit)

> The Pogues - Rum Sodomy & the Lash

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1428.300.jpg

556. The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (1985)

Volgens mij kende ik eind jaren tachtig het verschil niet tussen the Pogues, the Pixies en the Posies. Begin jaren negentig werd ik fan van Pixies. Van the Posies kocht ik ooit het niet onaardige Every Kind of Light uit 2005 omdat het erg laag geprijsd was. En nu kennismaken met the Pogues dus. Het is niet de eerste keer dat ik een nummer goed blijk te kennen zonder te weten van wie het is en in dit geval was dat Dirty Old Town. Dat het me nooit geboeid heeft te onthouden of uit te zoeken van wie dat nummer is zegt al genoeg natuurlijk. Bij het openingsnummer wist ik dan ook al snel dat dit niks voor mij zou zijn. Folk en die Ierse eigenheid spreken me op zich wel aan maar als het feestmuziek voor de beschonken medemens in de kroeg is dan maak ik me snel uit de voeten. Maar ik moet natuurlijk iets over het album kunnen vertellen hier dus bleef ik het toch aanhoren en overwoog zelfs even er zo'n vies zwart Iers biertje bij te drinken (maar gelukkig heb ik dat nooit in huis). Het tweede nummer smaakte me beter. Dan volgt Wild Cats of Kilkenny, een instrumentaal, waarschijnlijk omdat de zatte zanger intussen buiten westen was. I'm a Man You Don't Meet Every Day ondersteunt die hypothese want bassiste Cait O'Riordan doet hier het vocale werk. Dat pakt goed uit. Meteen het beste nummer van het album. Verder was ik ook mee met A Pair of Brown Eyes. Ja, als er een goede scheut melancholie in zit dan blijf ik luisteren. Dirty Old Town kan er wel mee door eigenlijk. Van de snellere nummers vond ik Billy's Bones nog wel geinig. Meer positief kan ik over dit album helaas niet zeggen.

2*

Tussenstand: 31 (gekocht), 183 (reeds in bezit)

> Kate Bush - Hounds of Love

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2791.jpg

557. Kate Bush - Hounds of Love (1985)

Het zijn bijna twee afzonderlijke albums, verbonden door het thema liefde. (Kate Bush, 1985) Ik vind dat nogal meevallen want Mother Stands for Comfort van de a-kant verschilt muzikaal weinig van nummers als And Dream of Sheep en Hello Earth die deel uitmaken van The Ninth Wave op de b-kant. Maar met die suite vormt de b-kant natuurlijk wel een deel op zich.

Samen met het debuut is dit het enige album van Kate Bush dat een gemiddelde van meer dan 4* heeft en meer dan 800 stemmen. Die populariteit verklaart een beetje de lange pauze die ik na het album van The Pogues heb genomen. Met mijn 5* voor de voorganger The Dreaming moest dat er voor dit album toch ook in zitten, zou je denken. Dat bleek helaas niet het geval.

Verschillende keren na elkaar beluisteren, een tijdje laten liggen, het mocht allemaal niet helpen. Sommige nummers behoren tot haar beste werk; Running Up That Hill, Hounds of Love, Cloudbusting, And Dream of Sheep en Under Ice. Maar bij het gehele album kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Kate Bush even wat minder inspiratie had voor de song op zich en zich heeft laten (ver)leiden tot spielerei met geluidjes in de studio. The Big Sky is op het irritantie af druk en repeterend. Waking the Witch begint nog prachtig maar vervalt ook al snel in drukke herhaling met veel nadruk op aparte geluidjes. Het is opvallend dat Bush sprak over bjina twee afzonderlijke albums terwijl de suite zelf minder samenhang heeft dan sommige nummers op kant-a en b onderling.

Moeilijk om er een cijfer op te plakken want voor mij is het album nogal wisselvallig. Maar als het mooi is is het ook meteen fabelachtig mooi. Bijvoorbeeld haar lage zangstem in Hounds of Love. Of hoe ze 'throw' zingt in 'throw them in the lake'. Je ziet bijna de boog waarmee de schoenen door de lucht vliegen. De mengeling van vrolijk ritme en tristesse in klank van de violen in Cloudbusting grijpt me ook altijd aan.


4,25*

Tussenstand: 31 (gekocht), 184 (reeds in bezit)

> The Smits - Meat Is Murder

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/227.300.jpg

558. The Smiths - Meat Is Murder (1985)

Nooit de behoefte gehad dit op te zoeken en ik blijk niks gemist te hebben. Al moet ik bekennen dat de muziek anders en beter klinkt dan ik me had voorgesteld. Grootste struikelblok is de zeurderige klaagzang van Morrissey. Over de teksten ga ik in alle talen zwijgen.

1,75*

Tussenstand: 31 (gekocht), 184 (reeds in bezit)

> Tom Waits - Rain Dogs

een dolk in mijn hart...

Een mes in mijn rug

Een molotovcocktail door mijn brievenbus

Een mening is geen moord.

Opinion is murder

Opinion without reason is murder

In dat geval kan je zeggen: Meat Is Murder Is Murder.

Een ruïnering van mijn wereldbeeld.

Ik kan The Smiths vanaf Meat Is Murder wel hebben. Wat jij schrijft is voor mij de beschrijving van het debuut. Toch is het vooral een singlesband en Morrissey kan ik niet te lang achter elkaar verdragen.

Zo'n nummer als Miserable Lie dat maar voortduurt en nergens heengaat en waar M. zijn innerlijke eunuch bevrijdt. Brrr...

Killer topic! Moet je gecheckt hebben voor je...

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/872.300.jpg

559. Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Eindelijk weer een goed album. Al zeg ik er meteen bij dat het wat minder is dan Swordfishtrombones, dat meer een geheel vormt. In het openingsnummer zingt Tom Waits daar dat there's a world going on underground en daar vertoeft hij de rest van het album. Op Rain Dogs wisselt het af met het zwaar romantische spul in zijn oudere stijl, met nummers zoals Time. Met een beetje verbeelding kan je je zelfs voorstellen dat Downtown Train op een album van Bruce Springsteen zou passen. Slecht wordt het nergens maar ik blijf niet de hele speelduur even enthousiast. Er had wat mij betreft best wat geschrapt kunnen worden.

4,5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 185 (reeds in bezit)

> The Jesus and Mary Chain - Psychocandy