U is een wijs man.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2110.300.jpg

560. The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

The Jesus and Mary Chain is een van die bands die om een of andere reden altijd aan mijn aandacht ontsnapt is. Gebrek aan populariteit zal daar zeker mee te maken hebben want eigenlijk komt alleen de hoes van Stoned & Dethroned uit '94 me echt bekend voor. Maar waarschijnlijk heb ik hun muziek via internet wel eens beluisterd want de stijl is wat ik ervan verwacht had. Het is een lekkere bak herrie die ongetwijfeld het best tot z'n recht komt op oorverdovend volume, maar dat kan ik mijn oortjes niet aandoen. Volgens het boek is Psychocandy een soort Beach Boys meets Velvet Underground. Vooral die laatste band hoor je er goed in terug. En toch ook wel een new wave invloed, volgens mij. Maar daar lees je niks over. Op Discogs vond ik wel een versie van het album waar iemand het als stijl heeft bij geplaatst.

3,25*

Tussenstand: 31 (gekocht), 185 (reeds in bezit)

> New Order - Low-Life

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3877.300.jpg

561. New Order - Low-Life (1985)

Het vervolg op Joy Division nadat Ian Curtis andere oorden had opgezocht. Als 'dance' van toepassing is bij genre of stijl, dan maakt het bij mij zelden kans. Het zal geen verrassing zijn dat ik geen fan van New Order ben. Als ik het me juist herinner heb ik ooit de verzamelaar uit 1994 op cd gehad. Low-Life is niks voor mij maar vreselijk vind ik het niet. De vraag is waarom het vorige album niet gekozen is. Volgens het boek 'het net niet helemaal gelukte Power, Corruption and Lies' maar hier op de site hoger gewaardeerd. Ik heb het dan maar even aangezet en bij Age of Consent dacht ik zowaar muziek van The War On Drugs te horen. Die zakken bij deze nog een beetje in mijn waardering.

2,25*

Tussenstand: 31 (gekocht), 185 (reeds in bezit)

> Simply Red - Picture Book

Nee hoor, dat is helemaal niet nodig. Maar met een koptelefoon (op normaal volume) komt de muziek denk ik wel beter tot zijn recht.

Twee 5* albums op rij, dat zie je niet veel meer

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2312.300.jpg

562. Simply Red - Picture Book (1985)

Slecht!

1,0*

Tussenstand: 31 (gekocht), 185 (reeds in bezit)

> Dexy's Midnight Runners - Don't Stand Me Down

https://www.musicmeter.nl/images/cover/46000/46923.300.jpg

563. Dexy's Midnight Runners - Don't Stand Me Down (1985)

Het voorlaatste album uit 1985 is nog maar eens eentje van deze band. Het derde al. De zanger lijkt Bryan Ferry te willen imiteren of hij heeft per ongeluk een tremolo ingeslikt. Niet om aan te horen. En dat terwijl 1985 ook Hell Awaits, Satyagraha, Around the World in a Day, Seven Churches, Misplaced Childhood, Spreading the Disease en Bonded by Blood te bieden had. Schande.

1,0*

Tussenstand: 31 (gekocht), 185 (reeds in bezit)

> Scritti Politti - Cupid and Psyche 85

https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10396.300.jpg

564. Scritti Politti - Cupid & Psyche 85 (1985)

Wat kan ik hier over schrijven.. Klinkt erg 80s op de slechte manier maar dat kan ik wel hebben voor even. Doet in de verte wat denken aan de muziek van Pointer Sisters in de jaren tachtig bijvoorbeeld. Maar die hadden betere nummers en de zang als hun sterktste punt, terwijl die hier echt ondermaats is. Weg ermee, op naar 86.

1,5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 185 (reeds in bezit)

> Elvis Costello and the Attractions - Blood & Chocolate

Verder alles goed?

Hier moest ik toch even fronsen, excuseer mij. Vreemde vergelijking, vind ik. Maar iedereen heeft andere oren uiteraard!


Hier moest ik toch wel even gniffelen.


Hier heb je dan weer helemaal gelijk. Zo'n derderangsalbum van een tweederangsband staat er in maar die klassiekers niet? Excuuuuuuuse me?

Iets kan natuurlijk niet je smaak zijn, maar "zang ondermaats" is wel een erg raat argument bij de pareltjes van Scritti Politti. Ligt het niet aan je muziekinstallatie?

Rare reactie zonder enig argument. Met mijn muziekinstallatie is niks mis en er zijn genoeg mensen die opmerkingen hebben over de zang. Iemand die het album hier op de site 5* geeft schrijft zelfs dat Green Gartside's stem op den duur gaat tegenstaan. Het is een op Michael Jackson geïnspireerde androgyne falset. Dat wetende kan je moeilijk anders concluderen dan dat het ondermaats is.

Of toch liever niet. Ik vind Swordfishtrombones nog steeds beter maar Rain Dogs krijgt ook de volle pot. Het lijkt alsof de zang op de lp versie (2023) wat zachter in de mix zit waardoor die niet zo indringend klinkt, wat een aangenamere luisterervaring oplevert.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5956.300.jpg

564. Elvis Costello and the Attractions - Blood & Chocolate (1986)

1986 is een goed metaljaar en misschien algemeen wel een goed muziekjaar. We zetten het hier in met Blood & Chocolate, een van de betere albums van een van de betere singer-songwriters, bijgestaan door the Attractions. Na het eerder in dat jaar verschenen nogal zoete King of America klinkt Elvis bozer en sarcastischer dan ooit. In combinatie met de rauwe productie, bijna live opgenomen, was het niet meteen een commercieel succes. Nochtans kent het album veel hoogtepunten, zoals Uncomplicated, I Hope You're Happy Now, Tokyo Storm Warning en Battered Old Bird. Maar I Want You torent erbovenuit. Het begin kan nog als een romantische ballad opgevat worden:

Oh my baby baby I love you more than I can tell
I don't think I can live without you
And I know that I never will
Oh my baby baby I want you so it scares me to death
I can't say anymore than "I love you"
Everything else is a waste of breath

Maar eigenlijk is dit soort hartstocht pure waanzin natuurlijk, al past het perfect binnen het westerse ideaal van de romantische liefde. Het is echt meesterlijk zoals de toon van het nummer omslaat in de grimmige bezetenheid die in het intro tekstueel al aanwezig is, onder een goed onderhouden groen gazonnetje, zoals in een film van David Lynch. 'I want you' wordt herhaald als een mantra. Tussendoor komen we te weten dat er een ander in het spel is. En dan wordt gek op iemand zijn gekmakend.

4,5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 186 (reeds in bezit)

> Afrika Bambaataa & Soulsonic Force - Planet Rock - The Album (1986)

Mijn Elvis

https://www.musicmeter.nl/images/cover/13000/13376.300.jpg

564. Afrika Bambaataa & Soulsonic Force - Planet Rock - The Album (1986)

Niet veel waardering op MusicMeter voor dit album terwijl het toch een Hip-Hop klassieker is. Hopeloos verouderd lees ik in de reacties. Het is niet mijn genre maar ik kon hier best van genieten, juist omdat het zo oorspronkelijk en onopgesmukt klinkt. En hoewel Kraftwerk helemaal mijn ding niet is vind ik het mooi om er hier invloeden van in terug te horen.

3,0*

Tussenstand: 31 (gekocht), 186 (reeds in bezit)

> Beastie Boys - Licensed to Ill (1986)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/150.300.jpg

565. Beastie Boys - Licensed to Ill (1986)

Redelijk debuut. Met de focus op de samples en beats amuseer ik me wel. Maar eigenlijk zijn de nummers teveel van hetzelfde naast enkele die er van afwijken. Echt blij werd ik nooit van de partysong Fight for Your Right. Al heb ik er toen in zatte buien wel op staan springen. Nu heb ik het nummer overgeslagen. No Sleep Till Brooklyn is beter maar niet zo goed als in mijn herinnering. Gelukkig werd de succesformule van de hits niet uitgemolken. De jongens groeiden muzikaal en kwamen na drie jaar met volwassener en beter materiaal.

3,4*

Tussenstand: 31 (gekocht), 187 (reeds in bezit)

> Metallica - Master of Puppets (1986)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/187.jpg

566. Metallica - Master of Puppets (1986)

Op basis van aantal stemmen en stemgemiddelde gaat de strijd om beste metal album op MusicMeter tussen deze en Lateralus van Tool. Ik zou niet weten welke te kiezen, maar ook niet relevant voor mij want ik vind Master of Puppets niet Metallica's beste. Ride the Lightning charmeert me meer en maakte destijds grotere indruk. Ik voel er meer nostalgie bij. And Justice heeft dan weer muzikaal technisch meer te bieden. Niettemin vind ik Master of Puppets een van de beste metal albums allertijden en die solo in het titelnummer is door de docu van Sam Dunn symbool gaan staan voor alles wat de 'metalgemeenschap' in positieve zin verenigt. Elke keer weer kippenvel. Niet elk nummer is even straf. Welcome Home wint het niet van Fade to Black (de semi-ballad op Ride the Lightning) en The Thing That Should Not Be is niet bijzonder genoeg om de speelduur van meer dan 6 minuten te verantwoorden. Maar eigenlijk valt er amper te klagen. Slecht wordt het nergens en hoogtepunten zijn er genoeg. Vooral mijn waardering voor het instrumentale Orion is met de jaren gegroeid. Ook al omdat Cliff Burton daar voor een laatste keer kan schitteren.

5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 188 (reeds in bezit)

> The The - Infected (1986)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2091.300.jpg

567. The The - Infected (1986)

De bandnaam The The kende ik en de hoes van hun debuut ook. Infected lijkt nergens in mijn geheugen opgeslagen. Het gaat onder andere over de aids epidemie maar met de teksten ga ik me niet bezig houden. Het titelnummer klinkt alvast veelbelovend. Helaas gaat de postpunkpopstijl me na een paar nummers een beetje vervelen. Het lelijke typisch jaren 80 drumgeluid nodigt niet echt uit. Maar met een video erbij als die van Slow Train to Dawn ben ik toch weer verkocht. Veel kans dat ik het album nooit meer beluister maar ik ga het ook niet snel vergeten.

3*

Tussenstand: 31 (gekocht), 188 (reeds in bezit)

> Nanci Griffith - The Last of the True Believers

https://www.musicmeter.nl/images/cover/17000/17896.300.jpg

571. Billy Bragg - Talking with the Taxman About Poetry (1986)

Billy Bragg kruipt even voor zodat ik Nanci Griffith samen kan beluisteren met de zes volgende albums die ik ook al ken. Deze derde van Billy Bragg heeft een grappige ondertitel: The Difficult Third Album. Met zijn eerste twee ben ik ook niet bekend dus of hij de moeilijke opdracht goed volbrengt kan ik niet zeggen. De bewust sobere aanpak is in ieder geval niet mijn ding. De singer-songwriter is tevens politiek activist (bekijk de hoes maar eens goed) dus ongetwijfeld zijn de teksten belangrijk, maar voor mij zijn ze slechts een extra als de muziek voldoende aanspreekt. Zijn zevende album, William Bloke, heb ik ooit uit de kringloopwinkel meegenomen. Daarop kijkt de ouder geworden man terug op zijn idealisme van vroeger. Het bevalt me muzikaal meer omdat het gevarieerder is en rijker geïnstrumenteerd. Bovendien klinkt zijn stem wat meer gerijpt.

2,75*

Tussenstand: 31 (gekocht), 188 (reeds in bezit)

> Nanci Griffith - The Last of the True Believers
> Talk Talk - The Colour of Spring
> Megadeth - Peace Sells... But Who's Buying?
> Bon Jovi - Slippery When Wet
> Sonic Youth - Evol
> Slayer - Reign in Blood
> Throwing Muses - Throwing Muses

Voor de zeven volgende albums trap ik af met het zwakste album van het hoopje.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2606.300.jpg

Bon Jovi - Slippery When Wet (1986)

Ik ben nooit een fan geweest van Bon Jovi. En de twee bekendste singles van dit album heb ik vaker aangehoord dan me lief was. Vooral You Give Love a Bad Name vond ik maar niks. Maar als we op een fuif in ons dorp waren en het nummer werd natuurlijk gedraaid, dan ging ik toch maar mee headbangen omdat ik me op de rest van de muziek die avond zeker niet kon uitleven. Dat heeft nog bijgedragen aan mijn lichte afkeer. Toch heb ik een hoop cd's van de band in huis. Nooit meer dan een euro per stuk voor betaald. Als kringloopkoopje liet ik het niet liggen. Maar nu kwam Slippery When Wet toch bijna op het stapeltje van te verkopen cd's terecht. Behalve de singles kende ik het album amper. En wat ik bij de eerste poging nu hoorde, beviel me allerminst. Maar deze toegankelijke commerciële muziek blijft natuurlijk in je hoofd hangen. Gek genoeg niet tot grote ergernis, maar ik merkte dat mijn oordeel milder werd. De volgende keer draaide ik het album New Jersey. Leek heel wat beter. Slippery toch nog maar een opgelegd. Vrijwillige blootstelling aan muziek is de beste manier om afkeer te overkomen. En ja, Bon Jovi's stem irriteerde me al minder. En Living on a Prayer is behalve het refrein wel mooi. De minder bekende nummers zijn niet allemaal vreselijk. Derde luisterbeurt; Social Disease is ook best aardig. Vierde luisterbeurt valt het oordeel echt de goede kant uit. De zeikerige ballad Never Say Goodbye is te mijden, maar verder is het gewoon genietbaar. Het album opent met een midtempo stamper. Raise Your Hands heeft een lekkere riff die in de verte doet denken aan die van I Don't Know van Ozzy Osbourne en in het vlotte Wild in the Streets zit ook een lekker gitaartje.

Mijn aanvankelijke cijfer van 3* viel terug naar 2* en zit nu met een goed gevoel op 3,5* (wat in de praktijk op de site een 4* is in mijn knotsgekke onbegrijpelijke puntensystem)

3,5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 189 (reeds in bezit)

Herkenbaar verhaal . Mijn oordeel over deze band is in de jaren milder geworden. Mijn dochter (6 jaar) is sinds een paar maanden helemaal dol op dit album, dus wordt Slippery When Wet met grote regelmaat in de auto opgezet. En na frequente blootstelling ben ik dit album steeds beter gaan waarderen en zelfs leuk gaan vinden. En stiekem is meeblèren op Living On A Prayer gewoon leuk, al wordt het door mijn dochter gewaardeerd wanneer ik bij de laatste modulatie mijn mond hou.... .

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3706.300.jpg

EVOL (1986)

Dit album heb ik nog maar enkele maanden. De cd was laaggeprijsd en ik wilde mijn Sonic Youth collectie een beetje completer maken. Hoewel ik best van een scheut herrie hou heb ik liever niet dat het ten koste van nummers gaat. Op EVOL is de balans goed en ik ben blij met de aanschaf. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar hun latere albums en met deze erbij heb ik dan ook alles wat ik wil hebben. Het heerlijke gitaargeluid is hier al aanwezig en wat sfeer betreft is het album echt een voltreffer.

4,25*

Tussenstand: 31 (gekocht), 190 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/63000/63203.300.jpg

Nanci Griffith - The Last of the True Believers (1986)

Hier niets anders dan liedjes. Mooi dat dit album in het boek staat. Misschien daarom dat het meer stemmen heeft op MusicMeter maar ook een wat lager stemgemiddelde. Ik ben al fan van in de jaren negentig. Hoe ik bij haar muziek uitkwam weet ik niet meer. Misschien door OOR's Pop encyclopedie. Country deed het niet goed in de jaren tachtig maar gelukkig was er Nanci Griffith met haar bitterzoete zang en teksten die lezen als kleine verhaaltjes.

4,5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 191 (reeds in bezit)

je gooit de volgorde door elkaar Kronos. . Zelf ben ik intussen bij The Queen Is Dead aanbeland.

Het stapeltje van zeven bespreek ik in volgorde van waardering spinout. Daarna volg ik de lijst weer netjes.

Mooie score voor Sonic Youth. Volkomen terecht natuurlijk
Er komt nog een hele rits Sonic Youth -platen langs in het boek, te beginnen met Sister. Benieuwd wat je daarvan vind!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7468.300.jpg

Throwing Muses - Throwing Muses (1986)

Ik leerde Throwing Muses kennen met het verschijnen van University. Prima album maar de opvolger Limbo vond ik al minder. Pas ergens in deze eeuw kocht ik wat van hun oudere werk, waaronder dit debuut. Ontoegankelijker viel me vooral op. Bij de eerste luisterbeurten sprong er niet echt iets uit dat zich als een nummer in mijn hoofd ging nestelen. En dan is het album wat aan mijn aandacht ontsnapt. Mooi dat deze lijst het weer in herinnering brengt. Intussen vaak beluisterd en het blijft iets ongrijpbaars hebben, waardoor ik er vanuit een ontstilbare honger gefascineerd naar blijf teruggrijpen. De muziek lijkt eerder uit stemmingswisselingen te bestaan dan uit nummers. Rauwe gitaarrock waarin verschillende stijlen spelen, altijd met een aanstekelijke punk energie.

4,6*

Tussenstand: 31 (gekocht), 192 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/637.300.jpg

Slayer - Reign in Blood (1986)

Het presenteert zich bijna als kunst, de perfectie van deze brute brok agressie. Maar de kracht van eenvormigheid is meteen ook de zwakte. En daarom, als het erop aan komt, net geen 5 sterretjes.

4,8*

Tussenstand: 31 (gekocht), 193 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5296.jpg

Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Het is voor mij onmogelijk kiezen wat de beste van Talk Talk is. The Colour of Spring vormt een uitstekend compromis tussen It's My Life en Spirit of Eden, tussen pop en verstilling. Daardoor waarschijnlijk het album dat ik het vaakst beluister. En net als op de hoes ontdek je elke keer wel iets nieuws. De voorlaatste luisterbeurt versmolten beeld en muziek tot een ongekend rijke symbiose. Die transformaties in Living in Another World, door telkens van toonsoort te veranderen (modulatie), blijven verwonderen. Vandaag dan drong Chameleon Day zich zacht indringend aan me op. Een stem en een variophon. Meer niet. Breathe on me, eclipse my mind, it's in some kind of disarray.

5*

Tussenstand: 31 (gekocht), 194 (reeds in bezit)