chevy93 schreef:
Nee, dat klopt... ik raakte in verwarring door jouw opmerking over je hond.... Betekent gelukkig weinig veranderingen. Behalve dat Tim Buckley nu uit de top 40 is gevallen en Isaac Hayes er juist net binnen.

vigil schreef:
Overigens meer dan terecht dat Hayes er nu wel in staat Maar ik neem aan dat The Who (en Zappa en Dusty...) ook wel wat gestegen zal zijn door deze nummer 1 positie?

Tony schreef:
Zijn de prog-ers afgehaakt deze editie of zo?

RebelINS schreef:
Voor mij het beste studioalbum van The Stones met een haardikte voorsprong op Beggars Banquet.
Het geheel klopt gewoon, ik kan dit album wel 6 x achter elkaar luisteren en dan nog wil ik hem voor de 7e keer opzetten. Dit komt denk ik omdat het wel één geheel is, maar er toch een grote diversiteit in de nummers zit (evenals Beggars Banquet).
Hoe dan ook wegens de sentimentele waarde die sommige nummers voor mij hebben ,de laatste 2, krijgt hij van mij toch de voorkeur boven eerdergenoemd meesterwerk.

Favorieten: ALLES

5.0*

Chronos85 schreef:
The White Album is het album dat ik mee zou nemen als ik naar een onbewoond eiland zou vertrekken. Je raakt er namelijk niet op uitgeluisterd. Er staat zoveel variatie op waaronder variatie in thematiek: persoonlijke nummers als Yer Blues, Don't Pass Me By, Julia, I Will, Long, Long, Long, I'm So Tired en Revolution 1, nummers over andere (bestaande) personen (Sexy Sadie, Martha My Dear, Savoy Truffle, Dear Prudence), nummers over de samenleving/tijdgeest (Revolution 1, Piggies, Blackbird, Why Don't We Do It in the Road?), verhalende nummers (Bungalow Bill, Rocky Raccoon, Cry Baby Cry, Ob-la-di, ob-la-da), gelegenheidsnummers (Birthday, Good Night) en 'onzin'-nummers (Back In the USSR, Glass Onion, Everybody's Got Something To Hide, Happiness Is a Warm Gun, Helter Skelter). En dan heb ik het nog niet over de diversiteit in genres, zangstem, instrumenten, productie (vergelijk de productie van Helter Skelter eens met opvolger Long, Long, Long. Een wereld van verschil!) die door The Beatles op dit album worden gehanteerd.

AOVV schreef:
‘Highway 61 Revisited’ dus. De hoes is gelijk erg mooi; sober, met een jonge, kwieke Dylan op de voorkant, met naast hem een man waarvan we enkel benen, een stuk van z’n shirt en vooral z’n fototoestel zien. Het zou Bob Neuwirth zijn, heb ik ergens gelezen, maar dat is nu niet van groot belang. Dylan kijkt recht in je ogen als je de hoes bekijkt, en als je z’n gedachten zou kunnen lezen, zou het wel eens het volgende kunnen zijn dat je hoort: “dit is mijn nieuwe album, love it or hate it, maakt me niet uit, ik vind het zelf geweldig”. Dylan heeft met deze plaat definitief het folkpurisme (man met gitaar en mondharmonica) achter zich gelaten, en speelt met een elektrische band, die hem begeleidt. Op optredens wordt hij er eerst om uitgejouwd, maar later zouden dit soort drastische keuzes en verandering hem zo legendarisch maken. Maar goed, de plaat zelf is het belangrijkste, natuurlijk.

Sandokan-veld schreef:
Revolver is de nummer twee in mijn top tien, en aangezien de nummer één een jazzplaat is, zou deze plaat voor mij dus het beste popalbum aller tijden zijn, zover er zoiets bestaat. Hoe schrijf je daar in godsnaam een recensie over?

[...]

Na het halve uurtje genot over de koptelefoon lijkt de wereld om me heen nieuwe vormen en kleuren te hebben aangenomen. Ik zou graag een obscuurdere, minder voor de hand liggende plaat kiezen als favoriet, maar... Trouwens, wat zit ik te zeveren, dat wil ik helemaal niet. Revolver is een vriend voor het leven, en ik ben alleen maar blij dat zoveel anderen dat met mij delen.

Scorpion_21 schreef:
In nog geen vijf jaar tijd heeft Nick Drake een geweldig oeuvre opgebouwd, met Five Leaves Left voor mij als hoogtepunt. Het sobere geluid van Drake toont precies hoe hij in het leven stond. De muziek van Nick Drake is zoals de herfst kan zijn: onstuimig, onvoorspelbaar, maar o zo mooi en diep. Het is zo jammer dat het bij hem is gegaan, zoals het bij veel miskende talenten gaat: pas na hun dood worden ze ontdekt (denk bijvoorbeeld ook aan Eva Cassidy).
Five Leaves Left is in al het Beatle- en Stonesgeweld een rustpunt aan het eind van de jaren'60. In één woord prachtig.

Rudi S schreef:

Dat Tim Buckley niet in de top 40 staat komt door de hond van vigil

chevy93 schreef:
Het kenmerk van King Crimson was juist dat die ook buiten de progcirkel goed gewaardeerd wordt. Ook de 'val' van Pink Floyd (hoewel Piper niet echt prog is) valt op. Niettemin staat Moody Blues al vier jaar rond plek 35.

chevy93 schreef:
Iemand is blijkbaar zo slim geweest om A Love Supreme aan het jaar 1965 toe te dichten, terwijl die toch echt uit 1964 komt.

HPR schreef:


Frank Zappa is ook prog. The Who, The Jimi Hendrix Experience, The Beatles en The Doors stonden als proto-proggers mede aan de basis van het genre. Led Zeppelin's "progressieve periode" duurde van 1971 t/m 1975.

HugovdBos schreef:
Het eerste album met Crazy Horse is er één van grote klasse en zet direct de toon waarmee hij nog vele albums met deze geweldige band zou maken. Het stevige gitaarwerk en het kenmerkende geluid komen op dit album gelijk naar voren. De samenzang is sterk en tekstueel bracht het album weer een aantal meesterwerken naar voren. We maakten ook voor het eerst kennis met de geweldige gitaarsolo’s van Neil die nummers tot grote lengte kunnen oprekken.

vork666 schreef:
De lekkere composities worden dan nog eens ingepakt in onvoorstelbare arrangementen, smaakvol precisiewerk van hoge klasse. Dit album is door de heerlijke productie ook niet meer zomaar een verzameling bij elkaar gegrabbelde liedjes met leuke refreintjes die je lekker mee kan neuriën, maar meer een bundel van goed geslaagde sfeertekeningen die precies uitbeelden wat elk nummer te zeggen heeft. Het warme trippy sfeertje van Lucy in the Sky with Diamonds, de geinige klarinetten van When I'm Sixty-Four, het wonderschone India van Within You Without You en natuurlijk het ietwat geflipte circus van Being for the Benefit of Mr. Kite!, elk nummer is een klein verhaaltje. Ook als geheel werkt het fantastisch, ondanks de verscheidenheid aan stijlen en genres die hier worden aangestipt.

Sgt. Revolver schreef:
Toen ik lid werd van deze site, vond ik "Sgt. Pepper's" en "Revolver" duidelijk mijn favoriete Beatlesalbums. Nu echter, heb ik "Abbey Road" op 1 gezet in mijn persoonlijke album top 10. Dit heb ik gedaan om de volgende reden: dit is eigenlijk het laatste Beatlesalbum (oké, oké dat was "Let It Be", maar deze is later opgenomen). Door dit album echter krijg je er vrede mee dat ze zijn gestopt. Ze hebben zo'n toplaat afgeleverd, dat je gewoon kunt zeggen: "jongens, echt bedankt voor alles, het is mooi geweest". Ze laten me kortom met een goed gevoel achter.

Misschien een beetje domme redenering, maar zo voel ik het nou eenmaal.

Lying Mouth schreef:

maar op deze site is 1 betweter en 1 suffend crew-lid voldoende om de release zomaar een jaar te vervroegen..

Rudi S schreef:

Dat Tim Buckley niet in de top 40 staat komt door die hond van een vigil

vleertje schreef:
Ik voorspel een krom stuk fruit in de top 3!

GrafGantz schreef:


Nou nou, zo kan ie wel weer.

Lying Mouth schreef:


Ja ik dus, tot voor kort stond ie op MuMe ook nog gewoon op 1965 (net als op allmusic en RYM), maar op deze site is 1 betweter en 1 suffend crew-lid voldoende om de release zomaar een jaar te vervroegen.
Met een opname datum van 9 dec. 1964 is de kans erg klein dat er in 1964 al een plaat in de winkel te koop was.

Don Cappuccino schreef:
Eindelijk pas sinds vorige week dat ik deze plaat echt serieus ben gaan beluisteren. Ik heb door de jaren heen vaak genoeg stukken van dit album beluisterd, maar ik heb nooit de neiging gehad om hem te kopen. Toen ik laatst Femme Fatale op de radio hoorde moest ik hem echt aanschaffen.

En dat is terecht! Dit debuut van The Velvet Underground is ontzettend gevarieerd en vooral gewaagd voor zijn tijd. Het album heeft ontzettend mooie luisterliedjes (Sunday Morning, Femme Fatale) maar ook een aantal ware avonturen die je even ergens anders brengen (Venus In Furs, Heroin). De nummers met Nico vind ik misschien wel het mooiste, dat was een tijd geleden wel anders. Toen vond ik de nummers met die vals zingende Duitse helemaal niks. Nico heeft een koelbloedige en tegelijkertijd een hele warme stem, ik krijg er echt kippenvel van.

Leeds schreef:
Wat is dit toch een schitterend debuut. Naar mijn gevoel hebben ze deze nooit meer kunnen evenaren. En als we over dit debuut praten, dan praten we over het lekker psychedelische karakter. Naar mijn gevoel een van de besten in dat typische genre. Eveneens is het orgelgeluid, een typische Doors-geluid, met grootse klasse in deze vinyl verpakt. Als we dan nog es de klasse van Morrison erbij rekenen, dan is het helemaal koekenbak. Eveneens zijn de covers Alabama Song en Back Door Man fantastisch te noemen.

Absoluut 1 van de sterkhouders uit 1967.