De MuMe Top 40 (2014): 60s

Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 (2014): 60s

281 BERICHTEN

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 10:43 uur

musician schreef:
01 Chicago Transit Authority - Chicago Transit Authority
02 Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash
03 Byrds - Younger than yesterday
04 Neil Young - Everybody knows this is nowhere
05 Beatles - Revolver
06 Buffalo Springfield - Buffalo Springfield again
07 Byrds - Fifth Dimension
08 The Doors - The Doors
09 Beatles - Rubber Soul
10 Steve Miller Band - Brave new world
11 Yes - Yes
12 Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen
13 Rolling stones - Let it bleed
14 Led Zeppelin - II
15 Pink Floyd - The Piper at the gates of dawn
16 The Jimi Hendrix Experience - Electric ladyland
17 Bob Dylan - Blonde on blonde
18 Simon & Garfunkel - Bookends
19 The Who - Sell out
20 Boudewijn de Groot - Vijf jaar hits

1. The Chicago Transit Authority - The Chicago Transit Authority (1969)
2. Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash (1969)
3. The Byrds - Younger Than Yesterday (1967)
4. Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
5. The Beatles - Revolver (1966)
6. Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)
7. The Byrds - Fifth Dimension (1966)
8. The Doors - The Doors (1967)
9. The Beatles - Rubber Soul (1965)
10. Steve Miller Band - Brave New World (1969)
11. Yes - Yes (1969)
12. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)
13. The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
14. Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)
15. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)
16. The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)
17. Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)
18. Simon & Garfunkel - Bookends (1968)
19. The Who - The Who Sell Out (1967)
20. Boudewijn de Groot - Vijf Jaar Hits (1969)

Tony

geplaatst: 29 april 2014, 14:05 uur

Ja chevy, misschien moet je lijstjes die niet goed worden ingediend maar eens buiten beschouwing laten. Fuck it. Mensen realiseren zich niet dat ze jouw opzadelen met heel veel extra en bepaald onnodig werk. Erger me soms kapot aan de gemakzucht en hardleersheid.

En ik hoef ze niet eens allemaal aan te passen. Succes ermee dus weer. Ik heb een paar mooie lijstjes voorbij zien komen, waar ik wel weer een paar tips heb uitgehaald.

Ben benieuwd of er nog grote aardverschuivingen zijn in de eindlijst.

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 15:49 uur

And on that bombshell...

Zijn de lijnen nu definitief gesloten.

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 16:31 uur

EVANSHEWSON schreef:
Boudewijns klassieker uit de sixties; De teksten van Lennart Nijgh zijn ijzersterk, de melodiëen van Boudewijn idem dito; Hier past enkel bewondering. Van zoveel schoonheid valt je mond gewoon open. Boudewijn kon volgens mij dit niveau nog één keer herhalen, met het prachtige Hoe Sterk is de Eenzame Fietser uit 1973.
Dit is een TOPALBUM zonder één klein missertje, dit is allemaal ongelooflijk sterk. Hier past enkel de maximumscore 5/5 ! ofte : ***** Verplichte kost in iedere serieuze platenverzameling !

Koekebakker schreef:
Vader Tim is qua populariteit inmiddels ruimschoots overvleugeld door zoon Jeff. Maar Tim heeft ook heel veel moois gemaakt, misschien wel meer en mooiers dan zijn iets ouder geworden zoon. Met dit meeslepende Goodbye And Hello als mijn persoonlijke hoogtepunt. Het combineert heftige, bezwerende songs (zonder dat deze ontaarden in experimenten om de experimenten, wat op zijn latere platen nog wel eens gebeurt) met prachtige, ingetogen liedjes.

Serpico schreef:
Fantastisch album van The Kinks. Ik kocht het omdat ik een paar nummers van hen kende en daarvan echt helemaal fan was, en dit album weet warempel nummers met dezelfde flow als Sunny Afternoon, A Well Respected Man en Lola te produceren! Ieder nummer is weer een feest. Do You Remember Walter kostte me een luisterbeurt, maar is zo ondertussen mijn favoriet. De teksten zijn daar ronduit briljant, maar dat zijn ze in ieder nummer eigenlijk. Picture Book en Phenomenal Cat bijvoorbeeld eveneens. Maar doorgaan over hoe goed de melodieën zijn en wat een schitterende baslijntjes en motiefjes alle nummers hebben is onbegonnen werk!

aERodynamIC schreef:
Afsluiter Five To One is misschien wel het meest vertrouwde Doors nummer. Geen uitstapje, geen frutsels of fratsen: gewoon de Doors zoals we ze kennen van b.v. hun debuut album. Uitstekend gitaarwerk, herkenbaar orgelgeluid en Jim die al zijn demonen zijn lijf uit probeert te zingen.
Ik besef heel goed dat puur bekeken dit album te veel allerlei kanten op springt, dat het misschien wel te veel zwalkt en dat het daardoor niet snel uitgeroepen zal worden tot beste Doors-album.
Toch heb ik er in de loop der tijd een bijzondere band mee gekregen en zie ik het samen met het debuut wel degelijk als persoonlijke favoriet. Maar ja; hebben The Doors überhaupt wel een slecht album afgeleverd? Nee, dat dacht ik ook niet.

musician schreef:
Dus eigenlijk, is CSN de enige cd waarop ze worden gewaardeerd als toonaangevende songwriters, avantgardisten voor die tijd en dat maakt deze cd zo bijzonder. Natuurlijk evalueerde het in Déja vu en volgden er vele solo projecten.

Maar deze cd is om bovenstaande toch uniek. En ik vind ook, dat je er dat aan afhoort. Uiteindelijk is, op een paar uitzonderingen na, alles wat hier op staat wel een klassieker, inzake CSN. Varïërend van Suite Judy blue eyes (één na mooiste nummer) tot Wooden ships (kampioen van deze plaat).

Rudi S

geplaatst: 29 april 2014, 16:38 uur

(quote)

Laatste Doors album in deze top zeker

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 17:54 uur

Nee, Strange Days komt ook nog. Het debuut is merkwaardig genoeg uit de top gevallen, inderdaad.

Rudi S

geplaatst: 29 april 2014, 17:56 uur

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 18:01 uur

frankieman schreef:
Nadat hij op z'n vorige plaat(Another Side) vooral tekstueel brak met de protestbeweging en z'n fans neemt ook nu de muziek afscheid van de folkliefhebbers. Dylan begon aan de periode die de meeste mensen nu als z'n meest briljante periode zien, maar destijds een hoop kritiek wist te verzamelen. De geniale opener laat al gelijk een hele andere stijl horen en die lijn word over het algemeen goed doorgezet met op z'n minst net zo'n goeie nummers(Maggie's Farm, Love Minus Zero, 115th dream en Tambourine Man) en af en toe een nummer dat niet zo sterk is maar dat is Bob natuurlijk vergeven.
Hoewel z'n twee beste platen nog moesten komen(en die kwamen er beide direct na) weet hij hier toch al een tip van de sluier op te lichten.

Misterfool schreef:
1967 kwam deze borrelende, muzikale substantie tot een geweldige explosie! Nadat de "Beatles" begin dat jaar met het zeer sterke "Sgt. Peppers" al een meesterlijke voorzet hadden gegeven, kopt Moody Blues de bal er eind 1967 vol overtuiging in. Daar waar "The Beatles" al flirtte met het idee van het conceptalbum en de klassieke invloeden met name in A Day in The Life al naar voren komen, is dit een goed uitgewerkt conceptalbum waar pop-muziek op gelijke hoogte wordt gezet met klassieke muziek.

RoyDeSmet schreef:
Man, man. Wat een band!
Ik was al jaren bekend met Crosby, Stills, Nash (& Young) maar al het solo-materiaal en alles dat daar aan vooraf ging heb ik me nooit zo in verdiept.
Laatst heb ik even een verzameling van 81 abums bij elkaar geraapt en dat ben ik nu even aan het afgaan.

Toen ik deze voor het eerst opzette moest ik lachen. Zo goed.
Het voelde allemaal gelijk vertrouwd. Ook de grote hype rondom 'Bluebird' maakte mijn interesse heel groot. Er circuleren namelijk een stuk of drie versies van 9+ minuten. En die heb ik ook. Alleen nog niet geluisterd.
Die kenmerkende stem van Stephen Stills zo nu en dan. Dat geeft me even een leuk CSN-momentje. Neil Young zorgt ook voor wat leuke momentjes op dit album.
Broken Arrow vind ik bijvoorbeeld, inderdaad een ontzettend goed nummer.

willemmusic schreef:
Harrison durft ook, 'Blue Jay Way' speelt hij met uitgestreken gezicht als straatartiest op een zelfgekalkt toetsenbord, iets wat ik nu pas goed zie, en ernaast staat: wives and kid to support. (sic!) zetten we er dan achter! Dezelfde zelfspot vind je op die hoes waar hij als tuinkabouter tussen de tuinkabouters staat. Overigens hoor je op het einde een korte orgelversie van 'Gently Weeps'
Tevens kon ik zien dat Lennon géén spaghetti opschept maar cake, dat mr. Bloodvessel erg veel op Phil Spector lijkt en dat 'Fool' een solo-optreden van Paul McCartney is, in de film verreweg het meest in beeld.
MMT is wel eens Monty Python on acid genoemd, maar lijkt toch meer op onze eigen Fred Hacheeshow, de tijdgeest, weetjewel...

Bartjeking schreef:
Ik kan weinig aan het voorgaande toevoegen wanneer het gaat om mijn bewondering voor deze plaat. Ondanks dat ik op muzikaal gebied (en vele andere gebieden uhhuh) het experiment niet schuw vind ik dit het beste album van The VU. De complete sfeer op dit album weet me op de een of andere manier écht te raken. En dan nu ook mijn zeer voor de hand liggende favorieten: Candy Says en Pale blue Eyes. En ik moet zeggen dat The Murder Mystery beter werd toen ik eenmaal de tekst erbij pakte.

Dit album is eigenlijk een múst voor iedereen die een werkend gehoor heeft.

sheep67

geplaatst: 29 april 2014, 18:02 uur

Dat is zeker merkwaardig

Debuutalbum is met 4.38 stem het best beoordeelde album van The Doors met maar liefst 1508 stemmers. Dit album staat in mijn lijstje, vermoed voor altijd,bovenaan.
Kan het mis hebben maar hun epos The End is niet echt populair hier. Zal wel meespelen denk ik....

Rudi S

geplaatst: 29 april 2014, 18:03 uur

Grapje van Chevy

, tegen de VU fanclub

sheep67

geplaatst: 29 april 2014, 18:04 uur

trap er dus weer in!

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 18:05 uur

Rudi S schreef:
Grapje van Chevy

, gericht tegen de VU fanclub

VU heeft iig de slag tussen Waiting for the Sun en Velvet Underground gewonnen.

sheep67

geplaatst: 29 april 2014, 18:10 uur

Je blijft ook een lekker ventje hè, Chevy

Als ik de lijstjes wat nader had bestudeerd had ik beter kunnen weten.

herman

geplaatst: 29 april 2014, 18:24 uur

Valt wel op hoe consistent de albums scoren over de jaren heen. Alleen die van Dylan scoorde in 2012 ineens ondermaats voor zijn doen.

Mjuman

geplaatst: 29 april 2014, 18:41 uur

2012 was ook niet het jaar van de klagerige zeikzang.

Bartjeking

geplaatst: 29 april 2014, 19:29 uur

Leuke lijst! Kwam er helaas pas achter nadat ik een berichtje kreeg dat ik ergens ge-quote ben. Volgende keer doe ik zeker mee! Genieten geblazen die sixties.

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 20:38 uur

Ronald5150 schreef:
Hoe vaker ik deze plaat luister, hoe mooier hij wordt. Prachtige songs, prachtige composities gespeeld met een rijk palet aan instrumenten. The Band is een met recht gekozen naam, wat een klassemuzikanten. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bij de eerste luisterbeurt was ik nog niet overtuigd, maar na een aantal keer geeft deze plaat zich echt bloot. Er zit zoveel spanning onder de oppervlakte en de gelaagdheid neemt steeds meer toe, iedere keer ontdek je weer iets nieuws. Een feest om naar te luisteren, een lust voor het oor. Een must voor de echte liefhebber!

HammerHead schreef:
Uiteraard waren daar eerst de 2 grote namen: Davis en Coltrane met hun "blauwe" platen. En dan nu het meesterwerk van Mingus, waarbij eerstgenoemden en zeker Kind of Blue wat bleekjes afsteken.

Het lijkt er op dat ik binnen de 10 platen al dé jazz-plaat heb ontdekt. Wat een geweldige veelzijdigheid, originaliteit, intensiteit, frivoliteit en genialiteit is hier te horen. Eigenlijk precies de zaken waar ik vroeger, toen ik voornamelijk "verse-chorus-verse"muziek luisterde, zo'n hekel aan had. Wat 10 jaar terug als geforceerde moeilijkdoenerij op mij was overgekomen, klinkt nu in hoge mate ongebonden en bevrijdend.

doke1 schreef:
Hoe zwart is zwart? Hoe zwart is de duivel? Hoe zwart is de albumhoes van White Light / White Heat? Hoe zwart is het album White Light / White Heat opzich? Nou geloof mij, de duivel en de albumhoes staan nog lang niet in de zwarte schaduw van dit album.
Het laatste album van, achteraf gezien voor mij het grote genie van The Velvet Underground, viool, basgitaar en orgel spelende John Cale. Na het qua aantal verkopen teleurstellende The Velvet Underground & Nico, het ontslaan van Andy Warhol en het scheiden van de wegen met Nico ging The Velvet Underground een andere richting in. Waar er op het eerste album nog een duidelijke melodie herkenbaar is en er rustige, zelfs "softe" muziek tussen zit, daar is het tweede album totaal anders. Drugs, seks, travestie en perverse humor is de "mainline" van het album.

Dibbel schreef:
Ja, een geweldig album.
De Stones begonnen hier inderdaad aan hun beste periode en ik heb niet veel toe te voegen aan alles wat er al over gezegd is (Ronald 5150 heeft het voor mij al heel aardig verwoord).
Het klinkt allemaal zo lekker vet, smerig, opgefokt en toch ook relaxed.

Met de klassiekers Sympathy For The Devil (wat trouwens pas in 1973 een hit werd), Street Fighting Man en zeker ook het waanzinnig goede Stray Cat Blues.
Wat country met Factory Girl (ook al zo'n lekker nummertje) en No Expectations en het ook al zo goede Salt Of The Earth als waardige afsluiter.
Zwakkere nummers kan ik niet ontdekken.
Jagger klinkt hier over het algemeen trouwens snerender dan ooit en spuugt als het ware zijn teksten de microfoon in.

Een onvervalste eind jaren-60 klassieker.
Op vinyl en puntgaaf (origineel).

Jesse schreef:
De muziek van Frank Zappa is een beetje als een lelijk eendje, maar wel een bijzonder "aanwezig" eendje. Zo ook dit album. Je kunt er niet omheen, dit moet iets met je doen, het stuitert werkelijk alle kanten op. Soms een kleine hapering, dan volgen er 4 pianotoetsen, een vrolijke toeter of worden er een paar snaren getokkeld, waarna de bende weer lekker doorstuitert. De drums spelen soms behoorlijk op de voorgrond, waardoor ze niet slechts een maatgevende/ritmische functie lijken te hebben. Maar ook een behoorlijke stoor-functie, die er voor zorgt dat je tijdens het luisteren niet echt kan spreken van rustmomenten. Ook de ander instrumenten zijn er niet alleen met de opdracht mooie, gladde muziek te maken, nee de opdracht is eerder om zoveel mogelijk geluiden te maken, lekker te spelen en vooral iets te produceren wat hoe dan ook de aandacht van de luisteraar pakt. Frank Zappa is er hier in geslaagd hier een knap uitgewerkt experiment neer te zetten, blijkt het lelijke eendje aan het eind van het verhaal toch een mooie zwaan.

jassn

geplaatst: 29 april 2014, 20:43 uur

Charles Mingus ferm achteruit

vleertje

geplaatst: 29 april 2014, 21:03 uur

Snotdorrie Charles Mingus vergeten. Het is ook kut om last minute lijstjes te maken.

BoyOnHeavenHill

geplaatst: 29 april 2014, 21:39 uur

chevy93, hoewel we de beste 25 nog moeten krijgen ziet het er nu al geweldig uit! Dank voor je inspanningen, ze worden gewaardeerd!

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 22:01 uur

schizodeclown schreef:
Deze plaat heeft een rauwe, primitieve feel maar is tegelijkertijd toch ook intelligent.
En Jimi Hendrix mag dan terecht 1 van de beste, zoniet de beste gitarist zijn, de ritmesectie hier is ook ongelooflijk geweldig en doet niet onder voor hem, het grooved gewoon heerlijk.

heartofsoul schreef:
Werkelijk prachtig album van Dusty, die waarschijnlijk mijn favoriete niet gekleurde zangeres van de sixties is, met dan ook nog eens heel erg mooie arrangementen. De twee tracks van het oorspronkelijke albums die er voor mij uitspringen, zijn Just a Little Lovin' en The Windmills of Your Mind. Tjonge, wat mooi, en haar stem verveelt nooit. Maar het allermooiste vind ik de drie bonustracks op mijn Rhino-cd-heruitgave uit 1992: Willie & Laura Mae Jones (van Tony Joe White), What Do You Do When Love Dies en That Old Sweet Roll (Hi-de-Ho), dat bekend is van Blood Sweat and Tears. Deze bonustracks zijn wat steviger qua instrumentatie en worden door Dusty fantastisch gezongen.

Mart schreef:
Wat ik ook geweldig vind aan Tommy is hoe bepaalde melodieën en themas steeds terugkeren in andere nummers. Het verhaal pakt mij eerlijk gezegd niet helemaal, maar met zulke sterke muziek maakt dat weinig uit. Het album staat vol met ijzersterke rocksongs die goed in elkaar overlopen, waardoor het album als één geheel aanvoelt. Bij het openingsnummer, Overture, krijg ik al kippenvel. Er is ook sprake van genoeg variatie en rustpunten, waardoor het album heerlijk wegluistert van begin tot eind.

dreamtheater06 schreef:
De manier waarop een album opent, is naar mijn mening zeer belangrijk voor het verloop van de rest van de desbetreffende langspeelplaat. Het zorgt ervoor dat ik wordt uitgenodigd om verder te luisteren en me te laten verdrinken in de belevingswereld van de band. Sommige groepen weten hierin te slagen maar anderen falen hier jammerlijk in. Als de openingsriff van Whole Lotta Love mijn trommelvliezen echter doet trillen, kan mijn plezier niet meer op. De bluesrock van Led Zeppelin I was al zeer heftig voor het publiek maar met de opvolger van de laatstgenoemde plaat is het officieel. Nadat bands als Steppenwolf (bekend van Born to be Wild) al in 1968 een beetje experimenteerde met de scheurende gitaren, gaat Led Zeppelin nog een stapje verder. De hardrock heeft officieel zijn intrede gemaakt in de popmuziek

coolburnvisible schreef:
Led Zepellin speelt hard, maar eveneens subtiel. Elk individu soleert op dit album, meer dan op welk ander album dan ook. De leden van Led Zeppelin vormden nog geen band, maar lieten een ieder hun ding doen en reageerden daarop. Jammen op z'n best, georchestreerd door de twee beste studiomuzikanten met de beste opnametechnieken van hun tijd tot hun beschikking, misschien wel van alle tijden. Boy, wat hou ik van de late sixties, early seventies sound, wat op dit album is geperfectioneerd, juist door er zo minmogelijk aan te doen. Lenny Kravitz kwam er in de jaren '80 met heel veel moeite nog het dichtst bij en af en toe een garageband die op tijd de de opnameknop activeert. Magie laat zich maar één keer vangen. Dat is Led Zeppelin met dit debuutalbum gelukt. Duivels lijkt het wel, zeker als ik zie hoe mijn kat er op reageert. Elk stuk muziek gaat langs hem heen alsof het niet wordt gedraaid, maar van Led Zepplin gaan zijn haren onmiddellijk recht overeind staan. Elke keer weer. Dit is wat Robert Johnson voor ogen had, waar Elvis om werd vervloekt. Alleen dit.

chevy93

geplaatst: 29 april 2014, 22:02 uur

En zo is Led Zeppelin wederom op de eerste dag alweer uitgespeeld.
Morgen gaan we uiteraard verder. Waarschijnlijk 's ochtends al.

Nu nog maar even genieten van Real Madrid.

chevy93

geplaatst: 30 april 2014, 12:11 uur

The Scientist schreef:
Langzaam groeide dit album stukje bij beetje, naar 4, naar 4,5 en sinds een tijdje nu op 5. Op momenten dat ik diep in gedachten verzonken ben draai ik nu bijna altijd dit album, en het werkt erg goed, echt heel mooi.

Zijn stem is niet irritant meer, maar juist prachtig, lekker vrij en vol gevoel. Maar de groei van dit album zat voor het grootste deel in de instrumenten... Teveel aandacht geven aan de stem, en je mist ook een geweldig deel van dit album, alles zit erin, van simpele gitaren, tot strijkers en blazers. Dit is nu een groot deel van de plaat voor mij. Die supersubtiele viool aan het eind van het openingsnummer bijvoorbeeld.
Het album klinkt op het eerste gehoor zo eenvoudig, maar er zit toch zo enorm veel in, dat weet me continu te boeien.

rock-rick schreef:
Het album heeft een heerlijk duistere sfeer die gecreëerd word door top-artiesten die allemaal goed op dreef zijn. Stuk voor stuk goede nummers. '21st Century Schizoid Man' is een geweldige binnenkomer, vooral de drums in dat nummer zijn geweldig. Daarnaast heeft dat nummer een van de mooiste gitaar-solo's ooit. Vervolgens is daar 'I Talk To The Wind', een rustige en prachtige opvolger. Terwijl 'I Talk To The Wind' steeds zachter klinkt komt Epitaph alweer op. Het geluid wordt wat dramatischer, waardoor je wat warm loopt voor Moonchild.
Dan zijn we bij Moonchild beland. Het nummer begint met een prachtige riff. Op die riff volgt het stuk dat vaak saai gevonden word. Ik vind dat stuk juist geweldig in de sfeer passen en de "schijnbaar willekeurige geluiden" zijn juist prachtig op elkaar ingespeeld. De climax komt met 'The Court of the Crimson King'. Na het stille stuk is dat een prachtige afsluiter.

Winnetou schreef:
Blonde on Blonde is Dylans hoogtepunt binnen zijn ontwikkelingen als muzikant. Pas op dit album is Dylan namelijk zijn muzikale talenten helemaal machtig. Op zijn albums voor Blonde on Blonde gebruikte Dylan zijn muziek vooral als eens verpakkingsmiddel voor de tekst. Zo is de background op Highway 61 Revisited bijvoorbeeld veel sterieler en fantasielozer. Op Blonde on Blonde krijgt de tekst pas echt de muzikale ondersteuning die nodig is. Het kamerbrede geluidstapijt, die uit een elektrische gitaar, een mondharmonica, een piano, een orgel, een basgitaar en drums bestaat, is hier een stuk voller dan op zijn vorige albums

Paalhaas schreef:
Een album met Syd of een album zonder Syd. Het is een wereld van verschil. Barrett is echt één van de vreemdste genieën die er in de muziekwereld hebben rondgelopen. Acid pop is denk ik een goeie beschrijving van de unieke muziek die deze 'geniale gek' schrijft. Het is, zoals Zach al zegt, eigenlijk gewoon een kind. Tekenend is dan ook dat de titel van het album is genomen van een hoofdstuk uit Syd's favoriete kinderboek 'The wind in the willows'!
M'n favorieten zijn denk ik 'Astronomy Domine', met die superintro met radio- en telegraafsignalen, 'Lucifer Sam', het heerlijke 'Bike' en het lekker lange spacerocknummer avant la lettre 'Interstellar overdrive'. Zonder dat ik de rest wil afvlakken, want dat is natuurlijk ook goed. Wat een heerlijk album. 4,5/5

chevy93

geplaatst: 30 april 2014, 15:02 uur

Koekebakker schreef:
Maar verder niets dan lof over Rubber Soul. Soort van 'perfecte popplaat' voor mij, nog meer dan Revolver. Praktisch non-stop juweeltjes van liedjes van zo'n tweeenhalve minuut. Kort, bondig, vol prachtige melodieen en schitterende samenzang. De aanstekelijke up-tempo liedjes als Run For Your Life en I'm Looking Through You vervelen me nog altijd geen seconde en vooral Lennon vind ik in topvorm in Norwegian Wood en In My Life (ook al zo'n zachte en zoete Lennon).

Ronald5150 schreef:
"Electric Ladyland" is een absolute klassieker van een van de beste, zo niet de beste, gitarist allertijden. Deze plaat verveelt nooit, en elke keer als ik "Electric Ladyland" hoor met mijn koptelefoon op, hoor ik weer iets nieuws. "Electric Ladyland" is een plek om telkens weer terug te keren, want deze plaat is niet zomaar een verzameling muziek, maar een belevenis die het gevoel van een fysieke plek oproept. Onweerstaanbaar en verslavend!

deric raven schreef:
Was het debuut nog duidelijk een lange trip veroorzaakt door de consumptie van allerlei drugs.
Strange Days is duidelijk de Cold Turkey van de volgende dag.
Het koortsachtig op zoek gaan om opnieuw te scoren.
Beangstigende kijk op een nuchter leven.
Het besef dat door het te snelle succes geen weg meer terug is.
Realiteit en droombeelden zullen verweven worden tot een vliegend tapijt.
Zoals de albumhoes al aan geeft; het leven is een groot circus.

vigil

geplaatst: 30 april 2014, 15:10 uur

Mijn lijstje niet meegenomen of...?

1. The Who - Tommy (1969)
2. Frank Zappa - Hot Rats (1969)
3. Boudewijn de Groot - Picknick (1968)
4. Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)
5. The Doors - The Doors (1967)
6. Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West (1968)
7. The Beatles - Abbey Road (1969)
8. The Moody Blues with The London Festival Orchestra - Days of Future Passed (1967)
9. Procol Harum - Procol Harum (1967)
10. Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West (1968)
11. Dusty Springfield - Ev'rything's Coming Up Dusty (1965)
12. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)
13. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
14. Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966)
15. The Beach Boys - 20/20 (1969)
16. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
17. The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)
18. John Martyn - London Conversation (1967)
19. The Beatles - Revolver (1966)
20. The Moody Blues - In Search of the Lost Chord (1968)
21. Traffic - Mr. Fantasy (1967)
22. The Mothers of Invention - We're Only in It for the Money (1968)
23. The Kinks - Something Else by the Kinks (1967)
24. Jethro Tull - Stand Up (1969)
25. Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969)
26. The Band - Music from Big Pink (1968)
27. Pink Floyd - Soundtrack from the Film More (1969)
28. David Bowie - David Bowie (1969)
29. Kevin Ayers - Joy of a Toy (1969)
30. The Lovin' Spoonful - Daydream (1966)

chevy93

geplaatst: 30 april 2014, 16:21 uur

vigil schreef:
Mijn lijstje niet meegenomen of...?

Nee, dat klopt... ik raakte in verwarring door jouw opmerking over je hond.... Betekent gelukkig weinig veranderingen. Behalve dat Tim Buckley nu uit de top 40 is gevallen en Isaac Hayes er juist net binnen.

39. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969) | 62 punten | 12x genoemd
Hoogste positie: 4 | Aantal keer Top 5: 1 | Aantal keer Bottom 10: 6
2013: 35 | 2012: 49 | 2011: 36

(afbeelding)

chevy93

geplaatst: 30 april 2014, 16:26 uur

LucM schreef:
Het debuut van Leonard Cohen werd destijds overschaduwd door de debuutalbums van the Doors, Pink Floyd, Jimi Hendrix ... maar een tijdloos album is het zeker.

De stem en voordracht van Cohen zijn uniek evenals zijn poëtische en cryptische teksten. Suzanne en So Long, Marianne zijn de bekendste en vaak gecoverde songs hieruit maar het hele album vind ik ijzersterk en draai ik vaak op een late avond.

In ieder geval, Leonard Cohen hoort beslist thuis in de galerij der grootste songschrijvers net als Bob Dylan, Neil Young, Van Morrison, Randy Newman ...

EVANSHEWSON schreef:
Ik heb de plaat nu sinds mijn aanschaf gisteren al een vijftal keer herbeluisterd en ik vind dit ontzettend mooie muziek, niet alles is even "psychedelisch", er staan ook gewoon prachtige country-of plattelandsliedjes op zoals het mooie Andmoreagain, soms doen nummers me denken aan CSN&Y, soms heb ik geheel andere associaties, maar dit blijft wel van een tijdloze klasse.

Blij dat ik dit pareltje, weliswaar met veertig jaar vertraging, alsnog ontdekt heb. Voor mij de hoogste score, de bonus tracks zijn ook erg welkom. Formidabel plaatje!!

*****

dazzler schreef:
De genialiteit zit hem in de harmonieën, zowel vocaal als instrumentaal.
Het op elkaar afstemmen en het verweven van verschillende melodielijnen.
Daar was Brian Wilson een grootmeester in. Paul McCartney en ABBA ook.

Eén en ander wordt uitgelegd in de schitterende
driedelige BBC documentaire van George Martin over ritme,
melodie en harmonie, de drie basisingrediënten van de (pop)muziek.

Ik geloof ook dat wij allemaal in één of andere richting geöriënteerd zijn.
Er zijn luisteraars die ritme laten primeren in hun beleving, anderen weer melodie
en nog anderen harmonie. Primeren wil niet zeggen dat we de rest uitsluiten.

vigil

geplaatst: 30 april 2014, 16:39 uur

chevy93 schreef:

(quote)

Ik zal de hond op z'n kop geven!

Overigens meer dan terecht dat Hayes er nu wel in staat

Maar ik neem aan dat The Who (en Zappa en Dusty...) ook wel wat gestegen zal zijn door deze nummer 1 positie?

Mjuman

geplaatst: 30 april 2014, 17:06 uur

Is de hond zwart en heeft ie inmiddels ook een kale kop?

Doe mij trouwens maar de filmversie van Tommy (het gewone album heb ik te vaak gehoord, o.a. op de studentenvereniging) - herinner me Elton John als Flipperaar en Tina Turner als Acid Queen.

Tony

geplaatst: 30 april 2014, 17:14 uur

Shit hey, King Crimson is wel ver weggekukeld dit jaar. Van 3, 3 en 8 in vorige edities naar 19... Heb 'm zelf ook niet heel hoog staan, maar valt me toch 'n beetje tegen. Zijn de prog-ers afgehaakt deze editie of zo?

* denotes required fields.

<1 2 3...6 7 8 9 10 >

1...6 7 8...10