HPR schreef:
Ozric Spacefolk werkt duidelijk niet voor Rolling Stone.

chevy93 schreef:
Speciaal voor vigil: Wind and Wuthering op 110.

Ozric Spacefolk schreef:
Die maakten Queen af?

chevy93 schreef:
Rock ‘n’ Roll werd ook eenmaal genoemd en belandde zodoende op de kansloze 476e positie.

HPR schreef:


Stelselmatig. Sommige Amerikanen zullen Queen nooit snappen...

Cured schreef:
Als ik een opmerkelijk, bijzonder en bizar album moet opnoemen dan is het wel deze Tago Mago. Uiterst invloedrijk album uit de (kraut)rock/avant-garde hoek. Ik vraag me af hoe dit op menig muziekliefhebber overkwam destijds, maar ik vermoed verpletterend. Nou vind ik 1971 toch een heel sterk jaar met albums uit allerlei richtingen, maar dit is toch wel het meest bijzondere.

Zelf bevalt me het eerste gedeelte het best, dat wat meer conventioneel is en toch spannend/uitdagend is om naar te luisteren. ik ben erg gecharmeerd van het openingsnummer Paperhouse, O Yeah en het 18 minuten durende Halleluwah, hoewel ik dat wel wat aan de lange kant vind. De tweede helft is (nog) experimenteler en vrijer van vorm; daar sta ik qua beleving wel positief tegenover, maar is wat minder aan mij besteed, maar je hoort van alles!.(ook kun je een 'trip' ervaren zonder gebruik van drugs )

Al met al met recht een bijzondere Klassieker met een grote 'K'.

IllumSphere schreef:
Nu heb ik even gekeken of ik nog wat over het hoofd heb gezien, maar ik denk dat ik alles gezegd heb. Het album heeft in tegenstelling tot het debuut wel een geheel eigen persoonlijkheid en het is duidelijk dat The Who een eigen stijl heeft gekweekt die op audiogebied enorm grensverleggend was, een sfeer die me deed denken aan vele hippie platen en een kracht van een hard rock / heavy metal nummer. Helden!

orbit schreef:
Hier zit veel meer rust en (hoe moet ik het noemen) authenticiteit in dan Ziggy. Het is allemaal heel erg puur, waar Ziggy meer leunt op stevige gitaren en rockgehalte. Beide platen zijn briljant, maar Hunky raakt me toch veel meer op een soort ongeëvenaarde puurheid en bijna brutaliteit die Bowie destijds aan de dag legde. Hij meette zich al gelijk met de groten der aarde en deed dat zo tong-in-cheek en superieur dat je hem meteen aan je hart drukt. Die overtuiging heeft hij niet meer gehaald op latere albums. Dit was letterlijk de man from mars. Maar inderdaad wat vaker luisteren. De nummers die je opnoemt zijn zonder twijfel wel de beste van de plaat!

HugovdBos schreef:
De in 1968 gevormde supergroep Crosby, Stills & Nash kent verschillende samenstellingen waarbij Neil Young zich later ook toevoegde. In 1970 verscheen van het viertal het album Déjà Vu dat gekenmerkt wordt door de harmonie in zang, lange opnameduur en de individuele kwaliteiten van de bandleden.
[...]
Het in 1970 verschenen album Déjà Vu bevat een samenzang van uitzonderlijke kwaliteit. De combinatie van totaal verschillende stemmen en instrumentaties vormt af en toe een complex geheel ondanks de eenvoud die het naar buiten toe uitstraalt. De supergroep zou het ondanks dit succes niet lang in dit viertal volhouden maar ze laten een waardig muziekstuk over wat de boeken in kan.

Casartelli schreef:

En speciaal voor mij, Nursery Cryme?

Stijn_Slayer schreef:
Moeten we de volgende keer eerst examens houden zodat onwetenden uitgesloten kunnen worden?

Fedde schreef:
Joni Mitchell - Blue & Stevie Wonder – Innervisions. Die twee heb ik al zo vaak voorbij zien komen, daarmee gaat het zeker goed komen. 'k Heb ze zelf ook !

Don Cappuccino schreef:
Ik ben het wel eens met Misterfool, ik heb precies hetzelfde. Ik zag dit album gisteren voor 5 euro liggen, maar ik had hem toch niet meegenomen. Toen me voor mijn kop geslagen door de hoge beoordelingen bij dit album en snel het album via het internet beluisterd, maar dat beviel me niet. Ik vind haar stem irritant, ik kom op deze manier echt niet door het album heen. Ik wacht nog met een beoordeling, misschien verandert de mening over haar stem wel als ik het meer hoor.

Paalhaas schreef:
In 1972 bracht Nick Drake zijn derde album uit, getiteld Pink moon. Zijn eerste twee albums waren commercieel geflopt en Drake verkeerde al tijden in staat van depressie. Zijn trieste gemoedstoestand in deze donkere dagen van zijn leven hebben de nodige weerslag gehad op zijn, zoals zou blijken, laatste album. Pink moon is zijn kaalste, meest minimalistische, maar ook radicaalste album. De georkestreerde folk-pop van Five leaves left en Bryter layter is hier verder weg dan ooit. Af en toe hoor je een piano, maar verder is het gewoon 'ik en mijn gitaar'. Gewapend met zijn weergaloze talent voor melodie, zijn sombere, ademende zang en zijn trieste teksten, maakte hij een ontroerende blauwdruk van zijn tere, eenzame ziel, die verteerd werd door onbegrip.

Stijn_Slayer schreef:
Ik had de keuze uit meerdere albums. Ik ben Rain Dogs, Swordfishtrombones en Closing Time vaak tegen gekomen, en uiteindelijk gaf de hoes de doorslag voor Closing Time. De hoes laat precies zien wat je aantreft als je de CD in de speler doet. Eenzame muziek, een sobere maar mooi begeleiding. Waits nog met een meer zuivere stem, dat is op zich ook wel fijn om mee te beginnen. Af en toe ietwat jazzy. Je ziet Waits tegen de piano hangen, bijna half 4, maar te brak om naar huis te gaan. En dat zijn ook de beelden die deze muziek opwekt, zoals anderen dat hier ook al schetsten.

Favorieten heb ik niet, ik vind de nummers niet voor elkaar onderdoen.

gemaster schreef:
Wat mij betreft is dit het hoogtepunt van Bowies oeuvre. Alles komt hier bij elkaar en valt precies op de juiste plaats. De geniale melodieën, de funky ritmes, de galmende gitaren en Bowies fantastische stem. Het wordt maar weer eens duidelijk dat de mooiste dingen komen uit ellende. Bowie werd gek in Los Angeles. Over die stad had hij weinig goeds te zeggen: “The fucking place should be wiped off the face of the earth". Het was duidelijk dat hij heimwee kreeg naar Europa. Daar zou hij zijn leven proberen te beteren, want zijn toenmalige levensstijl zou hem de kop kosten.

chevy93 schreef:
En speciaal voor mij, Nursery Cryme?

HPR schreef:
Iedereen houdt van Bowie. Rockers, proggers, punkers, wavers, schoorsteenvegers, apothekersassistentes. Niet voor niets moet ik na zeven jaar Mume de eerste user die De Kameleon niet verafgoodt nog tegenkomen.

HPR schreef:
Iedereen houdt van Bowie. Rockers, proggers, punkers, wavers, schoorsteenvegers, apothekersassistentes. Niet voor niets moet ik na zeven jaar Mume de eerste user die De Kameleon niet verafgoodt nog tegenkomen.

Fedde schreef:
Ik ben benieuwd wat er gebeurd is in de afgelopen 3,5 jaar, want als cijfer zie ik nu inmiddels een 4,5* staan.

Don Cappuccino schreef:
Joni Mitchell is een zangeres die mij echt kippenvel geeft.

Zachary Glass schreef:
of zoals Paul Mennes geregeld schrijft in z'n fractiebommen: De Grote Vrolijke Supermarkt

Het blijft ontzettend tragikomisch, vind ik. Die supermarkten met ontzettend felle kleuren (Andy Warhol is er niets tegenover), wanneer ik scheerschuim koop - krijg ik de keuze tussen een stuk of tien (!) merken. Ontzettend moeilijk allemaal voor deze frequente verwarmde jongen

Inderdaad: "Lost in the supermarket"

Om terug te keren op de plaat: ze blijft ontzettend fris klinken, vind ik. Zo'n nummer als "Clampdown" - wauw! een ware tour-de-force van de groep (niet alleen van Strummer of Jones).

In feite vind ik deze groep stukken meer "punk" dan The Sex Pistols. Ik bedoel: zo'n brede waaier aan muziekstijlen i.p.v. steeds opnieuw datzelfde standaard "punk"-stijltje.

't Is ook een enorme enthousiaste plaat, vind ik.

En dat drumloopje van "Train in Vain" vond Butch Vig blijkbaar uiterst geschikt voor z'n groepke Garbage

Casino Boogie schreef:
Hoe volmaakt kan een album zijn? In mijn ogen is er nooit iets mooier gemaakt dan Sticky Fingers. Alle songs sluiten heerlijk op elkaar aan. Brown Sugar is een prachtige Stonesklassieker, geweldige openingsriff en Can't You hear Me Knocking is het hoogtepunt, met de prachtige solo van Mick Taylor. Bitch rockt ook lekker weg, Sister Morphine is een prachtige ballad met een ietwat morbide tekst en Moonlight Mile is een hele mooie afsluiter.

harm1985 schreef:
De hoes is net zo mooi als de plaat, mysterieus en per ongeluk tot stand gekomen. Neil Young, Graham Nash en Joel Bernstein waren een dag op pad en juist toen Neil de oude vrouw passeerde legde Bernstein hem (en Graham Nash, die er vanaf is geknipt) vast op de gevoelige plaat (voor op de gevoelige plaat). Bernstein vond het resultaat maar niks, maar Young vond het geweldig. Past helemaal in zijn filosofie, je hebt één kans en daar moet je het mee doen, dat hoor je ook terug in zijn muziek. Niet honderden uren pielen, zoals je bij een schilderij doet, maar met de hele band de studio in en de beste take kiezen. Er was immers nog geen photoshop toen. Enfin, Neil zei tegen Bernstein dat hij de foto zou gebruiken voor zijn nieuwe plaat, en tot de dag dat hij zijn foto op de voorkant van deze plaat zag pronken toen hij een platenzaak binnenliep dacht hij dat Neil een grapje had gemaakt. Inmiddels weten we wel beter.

glennton schreef:
mijn favoriete supertramp album, ik vind alle nummers op dit album erg goed. Kocht de lp destijds om het nummer dreamer vanwege het typische orgelgeluid(wat volgens mij gewoon een fender-rhodes elec.piano sound is, maar a la) en de opvallende zang van Rodger Hodgson.
Echter één zin van het nummer "If everyone was listening " blijft altijd bij mij hangen als ik aan Supertramp denk:" If everyone was listening you know, there'be a change that we can save the show"
Hoe actueel nu zo'n zin na zoveel jaar! Klasse toch?

HPR schreef:
Joni Mitchell, was dat niet gewoon Bonnie St. Claire met een akoestische gitaar?

Martial schreef:
Heb je nu Vader Abraham als nieuwe avatar musician?