Luuk-DireStraits schreef:
Een fantastische plaat van Queen, waarop vele paden bewandeld worden en waarop enkele baanbrekende songs staan. Alle leden van de band treden op de voorgrond en laten zich van hun beste kant zien. Vooral Freddie Mercury heeft natuurlijk (iets wat we voor dit album ook al wisten) een zeer creatieve geest, maar de composities van Brian May kunnen ook eindelijk wedijveren met die van Mercury.

thelion schreef:
Op het randje, maar geniaal.

Een album dat op het randje ballanceerd tussen genialietijd en hoogmoed.
Led Zeppelin IV is een album dat tot een van de betere vroege jaren 70 hardrock albums mag worden gerekend. Het album bevat invloeden uit Folk, Blues, Rock n Roll en Psychedelica en die stijlen worden perfect samengesmolten tot schitterende composities.

kobe bryant fan schreef:
Wat ook een groot pluspunt aan deze plaat is is de variatie, zo gaan we van het rockende Alabama naar het het wat tragere There's A World. Harvest straalt ook een bepaalde zomerse sfeer uit. Harvest doet me denken aan een boer (landbouwer) die midden in de zomer zijn dagelijkse klusjes doet zoals de oude en vervallen schuur uitmesten en de koeien melken.

dazzler schreef:
LOW 1977

Toen David Bowie door Berlijn spoorde in de tweede helft 70s
schreef hij geschiedenis met de trilogie Low, Heroes en Lodger.

Maar Bowie rijdt nooit alleen, hij heeft een keure muzikanten om zich heen
en met zo'n geluidsgoeroe als Brian Eno naast je op de bank zit je gebeiteld.

[...]

Dat Eno hoorbaar zijn hand heeft in deze Bowie plaat valt niet te ontkennen.
En misschien verdient hij wel evenveel credits dan Bowie. Net zoals hij zijn handtekening
onder de prille Roxy Music, de doorbraak van Talking Heads en de volwassenwording van U2 zette.

Mjuman schreef:
Catweazle!

GrafGantz schreef:


Een drummer die op Catweazle lijkt? Dat kan natuurlijk alleen maar Ginger Baker zijn.

west schreef:
Bruce Springsteen & the E-Street Band live is altijd heel bijzonder. Rauwe, pure, eerlijke muziek vol met emoties. Op Darkness On The Edge Of Town komt hij daar het dichtste bij in de buurt. De nummers zitten vol met allerlei emoties: verdriet, vreugde, boosheid. Ook raken de meeste nummers op dit album mij rechtdoor in het hart. Het is ook allemaal zo prachtig intens uitgevoerd en gezongen. Opvallend goed vind ik de toetsen op dit album.

Echt rauw en puur is Adam Raised A Cain, terwijl Racing in the Street juist weer zo ontzettend mooi en triest is. Voor mij één van de mooiste nummers ooit. Prove It All Night met zijn lekkere gitaarsolo hoor je terecht nu nog live vaak terug, net als The Promised Land trouwens, en de titelsong is een mooie afsluiter van een ijzersterk album. Er staan alleen maar rake goede tot geweldige nummers op. Voor mij is dit Springsteen's beste.

Nicholas123 schreef:
Dit is scherp, grauw, dromerig en ambitieus zonder ook maar een moment te vervelen. Nummers van 17 minuten waar geen noot te veel gespeeld wordt hoor je niet vaak, maar Dogs is er één van. Het experiment wordt niet geschuwd en het betaalt zich uit. De dierengeluiden zetten Waters teksten kracht bij en houden de composities interessant. Het bevat geen instant hits zoals WYWH of The Wall, maar wie dit album de tijd geeft zal ontdekken dat het geheel hier sterker is dan alle andere albums die Pink Floyd op de wereld heeft losgelaten. 5*

itchy schreef:
Ongelooflijk hoe dit album door de jaren heen alleen maar aan kracht lijkt te winnen. Dit is één van die zeldzame albums die de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Maar je moet niet vies zijn van een flinke portie romantiek om het op waarde te kunnen schatten. Want Springsteen gaat op dit album soms behoorlijk over de top, en daarin moet je mee willen en kunnen gaan. Als dat geen belemmering voor je is, bezit dit album alle ingrediënten om tot een klassieker te kunnen uitgroeien.

Rudi S schreef:
O ja en die plaat van die drum(mers)band natuurlijk.

Melodic Fool schreef:
Ik weet nog dat ik deze plaat tegenkwam in de platenzaak paar jaar geleden. Vanwege mijn beperkte kennis over Lou Reed (kende alleen de banaan van VU), wou ik wel eens een LP aanschaffen om kennis te maken met het solo-euvre van deze man. Zoekend op internet of dit een geschikte start was, kreeg ik het idee van wel. Dit zou wel eens een horror plaat kunnen zijn... (de hoes, het conceptidee en verhalen via internet, geschifte teksten en de duistere plaatjes met bloedvlekken in het tekstboekje..)
Ik kon niet wachten, zeker niet met die stem van hem, dacht ik.
Het leek bevestigd te worden toen ik hem eenmaal thuis oplegde; de versterker stond best hard en ik schrok ik me rot door die valse intro
Luisterend viel de plaat me gewoon keihard tegen, ik zat steeds te wachten op onheil en krankzinnigheid.. maar dat bleef eigelijk gewoon uit.
Ondanks al die voortekenen bleek het een sfeerplaat te zijn, compleet met strijkers erbij!

Na meerdere luisterbeurten met bijgestelde verwachtingen is dit toch wel één van mijn favorieten geworden en gebleven. Aparte, eigenzinnige plaat. Geen horror, maar triest in een 'mooi' concept.
En juist het contrast met de muziek, dat maakt 'm zo mooi. Al kun je duidelijk de ondertoon voelen.
RIP Lou Reed, vreemde snuiter dat je was.

Psy schreef:
Zo toch maar eens tijd dat ik hier een recensie over schrijf,

Dit album is in een paar woorden; Ontzettend sterk en emotioneel. Waters legt perfect zijn gevoelens en emoties van zijn jeugd weer in de nummers van The Wall en de film versterkt dit effect alleen nog maar. Ik moet toegeven dat ik de live versie 'Is there anybody out there?' beter vind dan de opnames.
[...]
The Wall in z'n geheel is een onbeschrijfbaar meesterwerk waar ontzettend veel werk in zit. Kan net wachten om dhr. Waters live te zien 8 april te Nijmegen (:

deric raven schreef:
Jim Morrison heeft hier de blues.
Een tachtigjarige die terug kijkt op zijn leven.
Ongelofelijk dat hij hier pas 28 jaar was.
De shaman valt bijna van zijn troon.
Een tooi van veren lijkt kaal geplukt
Uitgeblust en moe van zijn ervaringen.
Het zelf geschapen Eden brokkelt af.
De slang heeft de hagedis overwonnen.
Kronkelend en verslagen graaft hij zich in.
Zijn sterfelijkheid pijnlijk zichtbaar.
Klaar om diep te vallen.

nico1616 schreef:
Het enthousiasme voor en de klassiekerstatus van dit album begin ik nu maar te begrijpen. De uiteindelijke doorslag kwam door de lyrics mee te volgen, het maakte voor mij het plaatje compleet. Niet enkel muzikaal is dit album onvoorstelbaar veelzijdig, ook qua teksten is Stevie Wonder geweldig. Je krijgt een grote diversiteit aan onderwerpen: liefdesliedjes (Summer Soft), maatschappijkritiek (Pastime Paradise, Village Ghetto Land), passie voor muziek (Sir Duke), jeugdsentiment (I Wish) ...

Songs in the key of life, de titel kon niet beter gekozen zijn. Prachtig!

King of Dust schreef:
Tot nu toe vind ik dit de beste van The Stones. Hij volgt duidelijk op Sticky Fingers, maar deze vind ik toch beter. Op Sticky Fingers zijn The Stones regelmatig nog aan het musiceren (waarmee ik bedoel dat er duidelijk over bepaalde stukken goed is nagedacht en dat er veel op gerepeteerd is) en hoewel het rauwe geluid van Exile er al wel te horen is, zijn de remmen nog ietsjes ingehouden. Hier worden al deze remmen losgegooid. Musiceren is niet het doel, maar lekker muziek maken.

Het album komt over als een grote jam, maar wel een hele goede. Sommige nummers (Rip This Joint, Casino Boogie) zijn lekker als achtergrondmuziek, maar de meeste nummers zijn toch wel een nauwere luisterbeurt waard. Favoriete momenten zijn de overgang van Ventilator Blues (met zijn heerlijk drukkende drums) naar Just Wanna See His Face (prachtig hoe de rauwe blues overvloeit in zachte gospel), Tumbling Dice, Let It Loose, Shine A Light en Soul Survivor. Door de interessante mix van stijlen gaat het album niet gauw vervelen. Daarbij vind ik dat Mick Jagger op dit album prachtig zingt. De momenten waar hij zijn gevoel uitkrijst in Let It Loose bezorgen me kippenvel. Dit album heeft een ongelofelijke kracht die niet minder wordt door vele luisterbeurten en die het een uniek Stones-album maakt.

Slowgaze schreef:
Even kort weer de samenvatting: leven ingeblazen door de energie van punk, muzikaal een kruising tussen psychedelica, krautrock en dub, met af en toe wat spoortjes punk op deze plaat, Ian Curtis die zichzelf verhing, maar pas vlak voor tweede album, een hoop mythevorming, etc. Ook daarom was het fijn dat "Control" Ian terugbracht tot de man die hij was, geen opgeblazen rockicoon dat velen van hem maken: hoe kan iemand als halfgod geprezen worden, als hij groot is geworden door zijn onzekerheden en imperfecties te verwoorden? Hier zit hem de crux: Joy Division is geen band, Joy Division is een gevoel. Zelfs Dan le Sac vs. Scroobius Pip durfden niet te stellen dat "Joy Division... Just a band"

chevy93 schreef:
Nou, nog mensen die zich aan voorspellingen willen wagen?

Mjuman schreef:
Nee hoor, uit deze Kuifje

(afbeelding)