Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 (2014): 80s
0
HPR
geplaatst: 24 mei 2014, 16:52 uur
Driemaal 5* bij de eerste vijf albums. 
In mijn geval zal de eerste reeks van vijf, waarschijnlijk de beste zijn.
In mijn geval zal de eerste reeks van vijf, waarschijnlijk de beste zijn.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 17:01 uur
Fijn lijstje heb je trouwens chevy93, misschien net het zetje om Misplaced een mooie positie in de Top 10 te geven 
0
geplaatst: 24 mei 2014, 17:11 uur
Geen REM bij de bovenste veertig dus? Gelukkig zijn er nog de 90's, daar zie ik dat toch niet zo snel gebeuren 
0
geplaatst: 24 mei 2014, 17:24 uur
35. Marillion - Script for a Jester's Tear (1983) | 69 punten | 14x genoemd
Nr. 1 van: vigil | Aantal keer Top 5: 2 | Aantal keer Bottom 10: 7
2013: 41 | 2012: 44 | 2011: 41
Positie na [X] lijstjes: [47]: 38 | [61]: 41 | [86]: 37
Script for a Jester’s Tear moet wel het meest ongelukkige album zijn van alle edities. Drie keer er zo dichtbij, maar drie keer mis gegrepen. Dit jaar leek het album hetzelfde lot beschonken, maar uiteindelijk steeg het door het allerlaatste lijstje (van wie zou die nou zijn?
) naar plek 35.
34. Tom Waits - Swordfishtrombones (1983) | 69 punten | 15x genoemd
Nr. 1 van: heartofsoul | Aantal keer Top 5: 3 | Aantal keer Bottom 10: 8
2013: 52 | 2012: 40 | 2011: 49
Positie na [X] lijstjes: [47]: 45 | [61]: 46 | [86]: 33
Twee jaar terug mocht Waits het bal openen. Het was verder een beetje schommelen voor het album waarvan ik zo’n beetje vijf verschillende schrijfwijzes gezien heb.
33. Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987) | 70 punten | 14x genoemd
Nr. 1 van: little lion man | Aantal keer Top 5: 3 | Aantal keer Bottom 10: 4
2013: 35 | 2012: 12 | 2011: 35
Positie na [X] lijstjes: [47]: 39 | [61]: 45 | [86]: 30
Ik vind het toch een interessant fenomeen, albums die buitengewoon goed scoren in één editie en vervolgens weer net zo hard afzakken. Hoewel dat afzakken in dat geval duidelijk tussen haakjes gezet mag worden. Dit soort albums zijn irritant, omdat er zo weinig zinnigs over te zeggen valt. Ze worden vaak genoemd, scoren niet bovengemiddelde goed of slecht en kijkend naar het positieverloop is daar ook al weinig interessants over te melden.
Dan maar gewoon luisteren naar de ongetwijfeld geliefde muziek?
32. The Cure - Faith (1981) | 71 punten | 14x genoemd
Nr. 1 van: DjFrankie | Aantal keer Top 5: 4 | Aantal keer Bottom 10: 6
2013: 47 | 2012: 55 | 2011: 47
Positie na [X] lijstjes: [47]: 24 | [61]: 28 | [86]: 43
Ja, Faith is altijd het ondergeschoven kindje geweest van The Cure. Ondergeschoven in die zin dat de aandacht altijd ging naar Disintegration. En als men het dan een keer niet daarover had, ging het over Pornography of hun geluidsbepalende Seventeen Seconds.
Persoonlijk vind ik Faith veruit hun beste. Gitzwart, of eigenlijk grijs, en perfect geproduceerd. Echter niet echt geschikt voor het mooie weer van nu.
31. Duran Duran - Rio (1982) | 72 punten | 16x genoemd
Hoogste positie: 4 | Aantal keer Top 5: 1 | Aantal keer Bottom 10: 13
2013: 73 | 2012: 45 | 2011: 62
Positie na [X] lijstjes: [47]: 30 | [61]: 26 | [86]: 24
Zonder al te veel te willen verklappen, vind ik dit toch wel de grootste verrassing van de top 40. Vanaf de eerste meting had Rio al ruim genoeg punten verzameld en dat werd gaandeweg alleen maar beter. Uiteindelijk hadden Simon Le Bon en zijn mannen genoeg buffer ingebouwd om een relatief zwak einde te compenseren.
Nr. 1 van: vigil | Aantal keer Top 5: 2 | Aantal keer Bottom 10: 7
2013: 41 | 2012: 44 | 2011: 41
Positie na [X] lijstjes: [47]: 38 | [61]: 41 | [86]: 37
Script for a Jester’s Tear moet wel het meest ongelukkige album zijn van alle edities. Drie keer er zo dichtbij, maar drie keer mis gegrepen. Dit jaar leek het album hetzelfde lot beschonken, maar uiteindelijk steeg het door het allerlaatste lijstje (van wie zou die nou zijn?
) naar plek 35.Bravejester schreef:
Het eerste nummer wat ik van deze prachtige plaat hoorde was He Knows You Know; gedraaid door Frits Spits in de Avondspits!
Ik wist toen dat als de rest van het album net zo spannend en emotioneel geladen zou klinken dit absoluut iets voor mij zou zijn. In de platenzaak later die week luisterend naar de titeltrack wist ik direct bij het begin daarvan dat dat wel goed zat.
Aantrekkingskracht voor mij waren vooral de krachtige maar soms ook weer tere zang van Fish en het bijzonder fraaie gitaargeluid. Op drums lette ik destijds niet echt ook al heb ik later o.a. van een drummer gehoord dat Mick Pointer volgens hem een slechte drummer is ( maar dat vindt hij ook van Ian Mosley ).
Het eerste nummer wat ik van deze prachtige plaat hoorde was He Knows You Know; gedraaid door Frits Spits in de Avondspits!
Ik wist toen dat als de rest van het album net zo spannend en emotioneel geladen zou klinken dit absoluut iets voor mij zou zijn. In de platenzaak later die week luisterend naar de titeltrack wist ik direct bij het begin daarvan dat dat wel goed zat.
Aantrekkingskracht voor mij waren vooral de krachtige maar soms ook weer tere zang van Fish en het bijzonder fraaie gitaargeluid. Op drums lette ik destijds niet echt ook al heb ik later o.a. van een drummer gehoord dat Mick Pointer volgens hem een slechte drummer is ( maar dat vindt hij ook van Ian Mosley ).
34. Tom Waits - Swordfishtrombones (1983) | 69 punten | 15x genoemd
Nr. 1 van: heartofsoul | Aantal keer Top 5: 3 | Aantal keer Bottom 10: 8
2013: 52 | 2012: 40 | 2011: 49
Positie na [X] lijstjes: [47]: 45 | [61]: 46 | [86]: 33
Twee jaar terug mocht Waits het bal openen. Het was verder een beetje schommelen voor het album waarvan ik zo’n beetje vijf verschillende schrijfwijzes gezien heb.
renske schreef:
Zo'n beetje mijn lievelingsalbum aller tijden. Ik kom er net achter dat ik hier nog helemaal niks heb geschreven. Waarschijnlijk omdat ik niet weet waar te beginnen. Tom Waits is als Amsterdam: er valt altijd weer wat te ontdekken.
Ook nu weet ik niet wat er over te schrijven in heel veel woorden. Misschien komt het wel een keertje.
Soldier's Things als individueel nummer is vooral uiterst ontroerend (overigens door Blokhuis/Koole op een verzamelalbumpje gezet), maar het album heb ik vooral als geheel lief.
Dit is ook een van die albums die ik helemaal zelf heb mogen ontdekken, die niet werd geadviseerd door zus, vriend of kennis. Dit album is van mij, leeft met mij mee en zal dat waarschijnlijk altijd doen.
Zo'n beetje mijn lievelingsalbum aller tijden. Ik kom er net achter dat ik hier nog helemaal niks heb geschreven. Waarschijnlijk omdat ik niet weet waar te beginnen. Tom Waits is als Amsterdam: er valt altijd weer wat te ontdekken.
Ook nu weet ik niet wat er over te schrijven in heel veel woorden. Misschien komt het wel een keertje.
Soldier's Things als individueel nummer is vooral uiterst ontroerend (overigens door Blokhuis/Koole op een verzamelalbumpje gezet), maar het album heb ik vooral als geheel lief.
Dit is ook een van die albums die ik helemaal zelf heb mogen ontdekken, die niet werd geadviseerd door zus, vriend of kennis. Dit album is van mij, leeft met mij mee en zal dat waarschijnlijk altijd doen.
33. Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987) | 70 punten | 14x genoemd
Nr. 1 van: little lion man | Aantal keer Top 5: 3 | Aantal keer Bottom 10: 4
2013: 35 | 2012: 12 | 2011: 35
Positie na [X] lijstjes: [47]: 39 | [61]: 45 | [86]: 30
Ik vind het toch een interessant fenomeen, albums die buitengewoon goed scoren in één editie en vervolgens weer net zo hard afzakken. Hoewel dat afzakken in dat geval duidelijk tussen haakjes gezet mag worden. Dit soort albums zijn irritant, omdat er zo weinig zinnigs over te zeggen valt. Ze worden vaak genoemd, scoren niet bovengemiddelde goed of slecht en kijkend naar het positieverloop is daar ook al weinig interessants over te melden.
Dan maar gewoon luisteren naar de ongetwijfeld geliefde muziek?
west schreef:
En daar was in 1987 ineens een hele echte rauwe gore hardrockband. Heel wat anders dan de gladdere meer commerciële rockmuziek uit the USA die toen hoog scoorde. Ik zag ze voor het eerst met de videoclip van Paradise City, die ze gelukkig bleven uitzenden op MTV. Wat een fans, wat een energie en wat een steengoed nummer zeg. En dat vind ik 25 jaar later nog steeds.
Als je dan het album koopt en dat blijkt ook vol met dit soort fantastische rockmuziek te staan, dan weet je niet wat je hoort. Natuurlijk allereerst Sweet Child O' Mine, wat ik ook nog steeds briljant vind. Vrij recent speelde Slash deze nummers nog in Paradiso, wat gelijk werd afgebroken: stunning goed!
En daar was in 1987 ineens een hele echte rauwe gore hardrockband. Heel wat anders dan de gladdere meer commerciële rockmuziek uit the USA die toen hoog scoorde. Ik zag ze voor het eerst met de videoclip van Paradise City, die ze gelukkig bleven uitzenden op MTV. Wat een fans, wat een energie en wat een steengoed nummer zeg. En dat vind ik 25 jaar later nog steeds.
Als je dan het album koopt en dat blijkt ook vol met dit soort fantastische rockmuziek te staan, dan weet je niet wat je hoort. Natuurlijk allereerst Sweet Child O' Mine, wat ik ook nog steeds briljant vind. Vrij recent speelde Slash deze nummers nog in Paradiso, wat gelijk werd afgebroken: stunning goed!
32. The Cure - Faith (1981) | 71 punten | 14x genoemd
Nr. 1 van: DjFrankie | Aantal keer Top 5: 4 | Aantal keer Bottom 10: 6
2013: 47 | 2012: 55 | 2011: 47
Positie na [X] lijstjes: [47]: 24 | [61]: 28 | [86]: 43
Ja, Faith is altijd het ondergeschoven kindje geweest van The Cure. Ondergeschoven in die zin dat de aandacht altijd ging naar Disintegration. En als men het dan een keer niet daarover had, ging het over Pornography of hun geluidsbepalende Seventeen Seconds.
Persoonlijk vind ik Faith veruit hun beste. Gitzwart, of eigenlijk grijs, en perfect geproduceerd. Echter niet echt geschikt voor het mooie weer van nu.
Omsk schreef:
Ik snap eigenlijk niet waarom iedereen dit het moeilijkste album van The Cure vindt, ik was hier vrijwel meteen in. Die sprankelende basloopjes van The Holy Hour en Other Voices kunnen toch niet langs je heen gaan (of ligt dat aan mijn remastered versie?).
Al vanaf de eerste keer dat ik hem opzette werd ik erin meegezogen, alleen The Drowning Man duurde wat langer, maar dat bleek nu juist een onverhoopte diamant te zijn. Ze klinken geïnspireerd, geprikkeld en getergd (Primary!) en al ligt de desolatie nog zo in de muziek verweven, er gaat een enorme kracht uit van deze CD.
De beste van The Cure, c'est ça.
Ik snap eigenlijk niet waarom iedereen dit het moeilijkste album van The Cure vindt, ik was hier vrijwel meteen in. Die sprankelende basloopjes van The Holy Hour en Other Voices kunnen toch niet langs je heen gaan (of ligt dat aan mijn remastered versie?).
Al vanaf de eerste keer dat ik hem opzette werd ik erin meegezogen, alleen The Drowning Man duurde wat langer, maar dat bleek nu juist een onverhoopte diamant te zijn. Ze klinken geïnspireerd, geprikkeld en getergd (Primary!) en al ligt de desolatie nog zo in de muziek verweven, er gaat een enorme kracht uit van deze CD.
De beste van The Cure, c'est ça.
31. Duran Duran - Rio (1982) | 72 punten | 16x genoemd
Hoogste positie: 4 | Aantal keer Top 5: 1 | Aantal keer Bottom 10: 13
2013: 73 | 2012: 45 | 2011: 62
Positie na [X] lijstjes: [47]: 30 | [61]: 26 | [86]: 24
Zonder al te veel te willen verklappen, vind ik dit toch wel de grootste verrassing van de top 40. Vanaf de eerste meting had Rio al ruim genoeg punten verzameld en dat werd gaandeweg alleen maar beter. Uiteindelijk hadden Simon Le Bon en zijn mannen genoeg buffer ingebouwd om een relatief zwak einde te compenseren.
sebas schreef:
De nummer 1 uit mijn Top 10 verdient een uitgebreidere recensie. Geen beter moment dan nu, met de exclusieve heruitgave in aantocht.
Rio was Duran Duran's tweede album. Hun beste. De belofte van het succesvolle debuut werd volledig ingelost. Met dezelfde man achter de knoppen (Colin Thurston) slaagde de band erin haar sound verder uit te diepen. De donkere en bij vlagen grimmige eersteling werd overklast door een collectie songs die als de koploper van de New Romantics in de boeken mag.
[...]
Vergeef me mijn lyrische vertellingen, deze zijn gekleurd door het hart van een fan en de geest van een nostalgicus. Maar Rio is nou eenmaal een vijf sterren klassiek popalbum. Qua sound en stijl en niet te vergeten die prachtige hoes van Patrick Nagel de soundtrack van een decennium.
De nummer 1 uit mijn Top 10 verdient een uitgebreidere recensie. Geen beter moment dan nu, met de exclusieve heruitgave in aantocht.
Rio was Duran Duran's tweede album. Hun beste. De belofte van het succesvolle debuut werd volledig ingelost. Met dezelfde man achter de knoppen (Colin Thurston) slaagde de band erin haar sound verder uit te diepen. De donkere en bij vlagen grimmige eersteling werd overklast door een collectie songs die als de koploper van de New Romantics in de boeken mag.
[...]
Vergeef me mijn lyrische vertellingen, deze zijn gekleurd door het hart van een fan en de geest van een nostalgicus. Maar Rio is nou eenmaal een vijf sterren klassiek popalbum. Qua sound en stijl en niet te vergeten die prachtige hoes van Patrick Nagel de soundtrack van een decennium.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 17:39 uur
Rio is zo bepalend geweest voor het jaren 80 geluid. Glamour en zelfs wat kitsch in de meest aanstekelijke melodieën verpakt. Er was ook wel nood aan escapisme in de jaren van Reagan en Thatcher...
0
geplaatst: 24 mei 2014, 17:49 uur
Roxy Music's Avalon van hetzelfde jaar vind ik dan toch bepalender voor het eighties geluid, en toch nog ietsjes minder fout, maar Duran Duran kan ik ook wel waarderen
0
geplaatst: 24 mei 2014, 17:53 uur
Over voorkeur stijlen gesproken..
Hoewel ze voor vele hier ongetwijfeld veel te commercieel zullen zijn, is Guns n Roses is zo'n herrie band die ik wél kan waarderen. Niet vanwege de bekendheid, maar vanwege de blues insteek. "Sweet child of mine" alleen al rechtvaardigt deze uitverkiezing van Appetite for Destruction wat mij betreft. Sowieso een belangrijke 80's plaat. En "Welcome to the jungle" is een heerlijk maar gevaarlijk nummer voor op de snelweg.
Van The cure moet ik geloof ik eens wat meer albums gaan luisteren dan "Disintegration" (die ik zelf ook had genoemd).
Daarmee ben ik het mee eens.
Hoewel ze voor vele hier ongetwijfeld veel te commercieel zullen zijn, is Guns n Roses is zo'n herrie band die ik wél kan waarderen. Niet vanwege de bekendheid, maar vanwege de blues insteek. "Sweet child of mine" alleen al rechtvaardigt deze uitverkiezing van Appetite for Destruction wat mij betreft. Sowieso een belangrijke 80's plaat. En "Welcome to the jungle" is een heerlijk maar gevaarlijk nummer voor op de snelweg.
Van The cure moet ik geloof ik eens wat meer albums gaan luisteren dan "Disintegration" (die ik zelf ook had genoemd).
Johnny Marr schreef:
Roxy Music's Avalon van hetzelfde jaar vind ik dan toch bepalender voor het eighties geluid, en toch nog ietsjes minder fout, maar Duran Duran kan ik ook wel waarderen
Roxy Music's Avalon van hetzelfde jaar vind ik dan toch bepalender voor het eighties geluid, en toch nog ietsjes minder fout, maar Duran Duran kan ik ook wel waarderen
Daarmee ben ik het mee eens.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 18:04 uur
30. The Sound - From the Lions Mouth (1981) | 75 punten | 14x genoemd
Nr. 1 van: Arno | Aantal keer Top 5: 6 | Aantal keer Bottom 10: 5
2013: 15 | 2012: 19 | 2011: 17
Positie na [X] lijstjes: [47]: 13 | [61]: 19 | [86]: 26
Een meer dan uitstekende start en vervolgens steeds verder weggezakt. Dat is het lot van The Sound deze editie. Volgens mij doet de new wave het dit jaar meer dan uitstekend, maar dat geldt dan helaas niet voor The Sound. Meerdere albums van The Sound werden genoemd, maar geen van de rest eindigde bij de bovenste 150.
29. Joe Jackson - Night and Day (1982) | 75 punten | 17x genoemd
Hoogste positie: 2 | Aantal keer Top 5: 2 | Aantal keer Bottom 10: 11
2013: 37 | 2012: 87 | 2011: 28
Positie na [X] lijstjes: [47]: 42 | [61]: 39 | [86]: 38
Bijna net zo goed als de beste positie in 2011. Voor Joe Jackson geldt: veel genoemd, maar een laag gemiddelde. De nummer 18 is bijvoorbeeld net zo vaak genoemd, maar heeft 100 punten.
Body and Soul vinden we op 118.
28. The Waterboys - This Is The Sea (1985) | 77 punten | 17x genoemd
Nr. 1 van: Noordpool | Aantal keer Top 5: 3 | Aantal keer Bottom 10: 9
2013: 19 | 2012: 30 | 2011: 51
Positie na [X] lijstjes: [47]: 36 | [61]: 37 | [86]: 35
Fisherman’s Blues deed het dit jaar beter dan ooit (plek 64), maar This is the Sea staat uiteraard het hoogste. This is the Sea werd even vaak genoemd als Joe Jackson, maar sprokkelde 2 punten meer bij elkaar.
27. The Smiths - Meat Is Murder (1985) | 79 punten | 17x genoemd
Nr. 1 van: sheep67 | Aantal keer Top 5: 2 | Aantal keer Bottom 10: 9
2013: 25 | 2012: 34 | 2011: 55
Positie na [X] lijstjes: [47]: 16 | [61]: 15 | [86]: 27
En zo blijven we even in het sprokkelhoekje. Meat is Murder leek de mooie reeks voort te zetten en The Smiths was sowieso goed bezig (Strangeways, Here We Come stond even op plek 22).
Na ruim de helft ging het zelfs nog een plekje beter, maar uiteindelijk blijft Meat is Murder steken op 2 plekken lager dan vorig jaar.
26. Pixies - Surfer Rosa (1988) | 80 punten | 15x genoemd
Nr. 1 van: Lying Mouth | Aantal keer Top 5: 5 | Aantal keer Bottom 10: 4
2013: 14 | 2012: 36 | 2011: 20
Positie na [X] lijstjes: [47]: 60 | [61]: 33 | [86]: 21
Doolittle scoorde de vorige twee jaren top 5 en Surfer Rosa leek vorig jaar de top 10 te kunnen bestijgen. Dit jaar had Surfer Rosa echter niets te zoeken bij de bovenste 40 na ongeveer de helft van alle lijstjes. En dan opeens.. alle (post-)punk-liefhebbers stonden massaal op en hielpen Surfer Rosa tot in de top 20. Op het einde zakte Surfer Rosa nog wat plekjes en 80 punten brengen Surfer Rosa op plek 26.
Nr. 1 van: Arno | Aantal keer Top 5: 6 | Aantal keer Bottom 10: 5
2013: 15 | 2012: 19 | 2011: 17
Positie na [X] lijstjes: [47]: 13 | [61]: 19 | [86]: 26
Een meer dan uitstekende start en vervolgens steeds verder weggezakt. Dat is het lot van The Sound deze editie. Volgens mij doet de new wave het dit jaar meer dan uitstekend, maar dat geldt dan helaas niet voor The Sound. Meerdere albums van The Sound werden genoemd, maar geen van de rest eindigde bij de bovenste 150.
lebowski schreef:
Absoluut in mijn Top 5 van de jaren '80, samen met voorganger Jeopardy, die iets rauwer was. Vier keer live gezien en elke keer ging de band tot het gaatje. Silent Air is een mooi eerbetoon van Adrian Borland aan een andere getormenteerde ziel, Ian Curtis van Joy Division.
You showed my that silence, that haunts this troubled world
You showed me that silence can speak louder than words
Adrian Borland heeft zich voor de trein gegooid in april '99. Ik hoop dattie in de hemel een toffe jamsessie houdt met Curtis.
Absoluut in mijn Top 5 van de jaren '80, samen met voorganger Jeopardy, die iets rauwer was. Vier keer live gezien en elke keer ging de band tot het gaatje. Silent Air is een mooi eerbetoon van Adrian Borland aan een andere getormenteerde ziel, Ian Curtis van Joy Division.
You showed my that silence, that haunts this troubled world
You showed me that silence can speak louder than words
Adrian Borland heeft zich voor de trein gegooid in april '99. Ik hoop dattie in de hemel een toffe jamsessie houdt met Curtis.
29. Joe Jackson - Night and Day (1982) | 75 punten | 17x genoemd
Hoogste positie: 2 | Aantal keer Top 5: 2 | Aantal keer Bottom 10: 11
2013: 37 | 2012: 87 | 2011: 28
Positie na [X] lijstjes: [47]: 42 | [61]: 39 | [86]: 38
Bijna net zo goed als de beste positie in 2011. Voor Joe Jackson geldt: veel genoemd, maar een laag gemiddelde. De nummer 18 is bijvoorbeeld net zo vaak genoemd, maar heeft 100 punten.
Body and Soul vinden we op 118.
BeatHoven schreef:
Uitstekende plaat, op te delen in een day-kant en een night-kant (vanaf "Steppin' Out"). Eerst wat upbeat-nummers waarin de muzikanten het beste van zichzelf laten horen. Daarna geeft Jackson ons een inkijk in zijn persoonlijk leven annex overpeinzingen. De mix van pop, salsa, jazz, een mooi stemgeluid en teksten van iets hoger niveau zorgen ervoor dat dit een goed alternatief is voor de meeste stomme hitjes van de jaren '80. Joe Jackson schept met Night and Day een sfeer die ik graag elke avond onderga. Met favorieten "Another World", "Breaking Us in Two" en "Real Men" heeft deze plaat een kans om in mijn top 10 te stranden...
Uitstekende plaat, op te delen in een day-kant en een night-kant (vanaf "Steppin' Out"). Eerst wat upbeat-nummers waarin de muzikanten het beste van zichzelf laten horen. Daarna geeft Jackson ons een inkijk in zijn persoonlijk leven annex overpeinzingen. De mix van pop, salsa, jazz, een mooi stemgeluid en teksten van iets hoger niveau zorgen ervoor dat dit een goed alternatief is voor de meeste stomme hitjes van de jaren '80. Joe Jackson schept met Night and Day een sfeer die ik graag elke avond onderga. Met favorieten "Another World", "Breaking Us in Two" en "Real Men" heeft deze plaat een kans om in mijn top 10 te stranden...
28. The Waterboys - This Is The Sea (1985) | 77 punten | 17x genoemd
Nr. 1 van: Noordpool | Aantal keer Top 5: 3 | Aantal keer Bottom 10: 9
2013: 19 | 2012: 30 | 2011: 51
Positie na [X] lijstjes: [47]: 36 | [61]: 37 | [86]: 35
Fisherman’s Blues deed het dit jaar beter dan ooit (plek 64), maar This is the Sea staat uiteraard het hoogste. This is the Sea werd even vaak genoemd als Joe Jackson, maar sprokkelde 2 punten meer bij elkaar.
reptile71 schreef:
Geniaal album, een echte klassieker met een enorme diepgang. Niet vreemd dat Simple Minds in het niet vielen bij een optreden van The Waterboys destijds. Als ze dit album hadden geluisterd hadden ze dat ook zonder moeite kunnen voorspellen, want het heeft zoveel meer dan 'Once Upon A Time' van Simple Minds (ik vermoed dat het om die tournee gaat).
Nummers als 'Trumpets', 'Old England', The Whole of the Moon' en natuurlijk 'This is the Sea' vind ik van zo'n onmetelijke schoonheid...
Het is een album dat je in donkere tijden de weg kan wijzen naar het lichtpuntje aan het eind van de tunnel.
"Behold the sea!" Dat zijn dan ook de laatste woorden van deze spirituele reis.
Geniaal album, een echte klassieker met een enorme diepgang. Niet vreemd dat Simple Minds in het niet vielen bij een optreden van The Waterboys destijds. Als ze dit album hadden geluisterd hadden ze dat ook zonder moeite kunnen voorspellen, want het heeft zoveel meer dan 'Once Upon A Time' van Simple Minds (ik vermoed dat het om die tournee gaat).
Nummers als 'Trumpets', 'Old England', The Whole of the Moon' en natuurlijk 'This is the Sea' vind ik van zo'n onmetelijke schoonheid...
Het is een album dat je in donkere tijden de weg kan wijzen naar het lichtpuntje aan het eind van de tunnel.
"Behold the sea!" Dat zijn dan ook de laatste woorden van deze spirituele reis.
27. The Smiths - Meat Is Murder (1985) | 79 punten | 17x genoemd
Nr. 1 van: sheep67 | Aantal keer Top 5: 2 | Aantal keer Bottom 10: 9
2013: 25 | 2012: 34 | 2011: 55
Positie na [X] lijstjes: [47]: 16 | [61]: 15 | [86]: 27
En zo blijven we even in het sprokkelhoekje. Meat is Murder leek de mooie reeks voort te zetten en The Smiths was sowieso goed bezig (Strangeways, Here We Come stond even op plek 22).
Na ruim de helft ging het zelfs nog een plekje beter, maar uiteindelijk blijft Meat is Murder steken op 2 plekken lager dan vorig jaar.
vanson schreef:
Een oudere neef had de eerste twee albums van The Smiths. Op feestjes en andere familie-aangelegenheden draaiden we die kapot, tot ergernis van mijn vader die niets zag in de admiratie van zijn zoon voor die 'met bloemen zwaaiende vegetarische homo's'...
De muziek was spannend, de teksten zorgden ervoor dat ik net iets sneller een goed begrip van de Engelse taal had en al begreep ik ze aanvankelijk niet woord voor woord voelde ik wel de desolaatheid, de trieste blijdschap van Morrissey.
De muziek en vooral de teksten op dit album hebben nog steeds een grote zeggingskracht en zijn zo betekenisvol in hun grootsheid, dat het nu nog net zo urgent klinkt als in 1985. Tijdloos noemen ze dat...
Een oudere neef had de eerste twee albums van The Smiths. Op feestjes en andere familie-aangelegenheden draaiden we die kapot, tot ergernis van mijn vader die niets zag in de admiratie van zijn zoon voor die 'met bloemen zwaaiende vegetarische homo's'...
De muziek was spannend, de teksten zorgden ervoor dat ik net iets sneller een goed begrip van de Engelse taal had en al begreep ik ze aanvankelijk niet woord voor woord voelde ik wel de desolaatheid, de trieste blijdschap van Morrissey.
De muziek en vooral de teksten op dit album hebben nog steeds een grote zeggingskracht en zijn zo betekenisvol in hun grootsheid, dat het nu nog net zo urgent klinkt als in 1985. Tijdloos noemen ze dat...
26. Pixies - Surfer Rosa (1988) | 80 punten | 15x genoemd
Nr. 1 van: Lying Mouth | Aantal keer Top 5: 5 | Aantal keer Bottom 10: 4
2013: 14 | 2012: 36 | 2011: 20
Positie na [X] lijstjes: [47]: 60 | [61]: 33 | [86]: 21
Doolittle scoorde de vorige twee jaren top 5 en Surfer Rosa leek vorig jaar de top 10 te kunnen bestijgen. Dit jaar had Surfer Rosa echter niets te zoeken bij de bovenste 40 na ongeveer de helft van alle lijstjes. En dan opeens.. alle (post-)punk-liefhebbers stonden massaal op en hielpen Surfer Rosa tot in de top 20. Op het einde zakte Surfer Rosa nog wat plekjes en 80 punten brengen Surfer Rosa op plek 26.
Slowgaze schreef:
Zojuist gedraaid terwijl ik onder handen werd genomen door de thuiskapster. "Wat is dit voor herrie?" en "Ik hoor alleen een drumstel" zijn er twee die me bijgebleven zijn van het commentaar.
Natuurlijk is er voor zulke mensen ook geen touw vast te knopen aan deze bizarre plaat, die het best te omschrijven valt als de Velvets die Trout Mask Replica doen, met een flinke punkdrive en -schreeuw. Er komt van alles voorbij tussen de bijzonder logge opener "Bone Machine" en de zelfs redelijk rustige afsluiter "Brick Is Red". Er zitten zelfs wat stukken bij die je als liedje zou kunnen beschouwen! Gewoon de gekte ondergaan, dat is goed voor je. Misschien kom je er na een goed aantal luisterbeurten wel uit als een beter mens.*
*Resultaten kunnen variëeren per persoon.
Zojuist gedraaid terwijl ik onder handen werd genomen door de thuiskapster. "Wat is dit voor herrie?" en "Ik hoor alleen een drumstel" zijn er twee die me bijgebleven zijn van het commentaar.
Natuurlijk is er voor zulke mensen ook geen touw vast te knopen aan deze bizarre plaat, die het best te omschrijven valt als de Velvets die Trout Mask Replica doen, met een flinke punkdrive en -schreeuw. Er komt van alles voorbij tussen de bijzonder logge opener "Bone Machine" en de zelfs redelijk rustige afsluiter "Brick Is Red". Er zitten zelfs wat stukken bij die je als liedje zou kunnen beschouwen! Gewoon de gekte ondergaan, dat is goed voor je. Misschien kom je er na een goed aantal luisterbeurten wel uit als een beter mens.*
*Resultaten kunnen variëeren per persoon.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 18:05 uur
Vanavond CL-finale en die ga ik niet thuis kijken. Vandaar dat dit de laatste update van de dag is.
Hala Madrid!
Hala Madrid!
0
geplaatst: 24 mei 2014, 18:12 uur
Alvast bedankt voor de eerste 15. Nu al genoeg om over na te denken tijdens de voorbereidingen voor de penaltyreeks. . .
0
geplaatst: 24 mei 2014, 19:11 uur
Ja, maar welke?
Veel plezier, Chevy, en bedankt voor het begin van deze ongetwijfeld spannende lijst.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 19:14 uur
Johnny Marr schreef:
Roxy Music's Avalon van hetzelfde jaar vind ik dan toch bepalender voor het eighties geluid, en toch nog ietsjes minder fout, maar Duran Duran kan ik ook wel waarderen
Roxy Music's Avalon van hetzelfde jaar vind ik dan toch bepalender voor het eighties geluid, en toch nog ietsjes minder fout, maar Duran Duran kan ik ook wel waarderen
Ik denk dat Quiet Life van Japan nog wel bepalender is geweest, gezien het geluid van Duran Duran daar behoorlijk op geënt is. En Avalon minder fout? Ik heb de jaren '70 Roxy Music hoog zitten, maar het gekweel in Avalon is wel héél erg verschrikkelijk.
Treurig trouwens dat er blijkbaar helemaal geen R.E.M. in de top 40 staat. Voor mij een van de beste bands van de 80s.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 19:30 uur
Ach, Roxy Music, één van de belangrijkste bands van zowel de jaren '70 als de jaren '80, gewoon één van de beste bands ooit voor mij.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 19:38 uur
Johnny Marr schreef:
Ach, Roxy Music, één van de belangrijkste bands van zowel de jaren '70 als de jaren '80, gewoon één van de beste bands ooit voor mij.
Ach, Roxy Music, één van de belangrijkste bands van zowel de jaren '70 als de jaren '80, gewoon één van de beste bands ooit voor mij.
Prima - gij, geboren in de 80s wellicht? - maar loop dan niet te zwatelen over dat salontafelmuziekgeluid van Avalon. Productietechnsch misschien ok, maar o zo MOR - gemaakt om overal goed te klinken, ook op doppies en op de transistor op het strand. Dit type geluid ' culmineerde' - 'scuse me for my French - in het verschrikkelijke SAW-geluid.
Zie verder herman en zaaf
En er valt meer zinnigs over da 80s te zeggen dan dat. Opkomst van de indie-labels, vorm en inhoud die samenkomen bijv in 4AD. 4AD is voor mij een ultiem label van artistieke integriteit, innovatie en durf - niet dat bescheten Avalon of de Feuhn-wave van Djan Djan.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 19:42 uur
Alhoewel ik er ook een zwak voor heb, is het titelnummer niet representatief voor de hele plaat
0
geplaatst: 24 mei 2014, 20:07 uur
herman schreef:
Treurig trouwens dat er blijkbaar helemaal geen R.E.M. in de top 40 staat. Voor mij een van de beste bands van de 80s.
Treurig trouwens dat er blijkbaar helemaal geen R.E.M. in de top 40 staat. Voor mij een van de beste bands van de 80s.
Ik hoop dat chevy alleen maar bedoelde dat Green buiten de top-40 is gevallen. Van de vijf magnifieke IRS-platen zal er toch wel minstens één bij de overige 25 zitten?
0
geplaatst: 24 mei 2014, 20:09 uur
Wil jij dat nooit meer dan ouwe prog/hardrockaap/staalplaatschuurder als ik zit te eten? Kon met moeite m'n voorgerecht van avocado, garnalen en asperges binnenhouden. 
0
geplaatst: 24 mei 2014, 20:17 uur
De 80's waren natuurlijk ook een heel kleine beetje het decennium van de wavers. In dikke zwarte pulls, van het zweet de oogschaduw uitgelopen, in kleine groezelige cafeetjes zich met links pseudo-intellectueel gezwets verheffend boven de rest van wereld.
0
HPR
geplaatst: 24 mei 2014, 20:18 uur
Mjuman schreef:
Wil jij dat nooit meer dan ouwe prog/hardrockaap/staalplaatschuurder als ik zit te eten? Kon met moeite m'n voorgerecht van avocado, garnalen en asperges binnenhouden.
Wil jij dat nooit meer dan ouwe prog/hardrockaap/staalplaatschuurder als ik zit te eten? Kon met moeite m'n voorgerecht van avocado, garnalen en asperges binnenhouden.
Sorry, ik kreeg rode vlekken in m'n nek van Duran Duran en die schuur je alleen weg met een staalplaat.
0
HPR
geplaatst: 24 mei 2014, 20:23 uur
Kronos schreef:
De 80's waren natuurlijk ook een heel kleine beetje het decennium van de wavers. In dikke zwarte pulls, van het zweet de oogschaduw uitgelopen, in kleine groezelige cafeetjes zich met links pseudo-intellectueel gezwets verheffend boven de rest van wereld.
De 80's waren natuurlijk ook een heel kleine beetje het decennium van de wavers. In dikke zwarte pulls, van het zweet de oogschaduw uitgelopen, in kleine groezelige cafeetjes zich met links pseudo-intellectueel gezwets verheffend boven de rest van wereld.
Ja, zoals d'n Alain uit Het Eiland.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 20:43 uur
Kronos schreef:
De 80's waren natuurlijk ook een heel kleine beetje het decennium van de wavers. In dikke zwarte pulls, van het zweet de oogschaduw uitgelopen, in kleine groezelige cafeetjes zich met links pseudo-intellectueel gezwets verheffend boven de rest van wereld.
De 80's waren natuurlijk ook een heel kleine beetje het decennium van de wavers. In dikke zwarte pulls, van het zweet de oogschaduw uitgelopen, in kleine groezelige cafeetjes zich met links pseudo-intellectueel gezwets verheffend boven de rest van wereld.
Welnee man.. pseudo-intellectueel gezwets verheffend boven de rest van wereld kom ik nog steeds tegen op deze site.
En daarnaast..
De vroege jaren 80 zijn ook de jaren waarin hiphop het nieuws was, en nog gemaakt werd door met hulp van 2 platenspelers een repeterende James Brown of andere 60's of 70's funk groove te maken zoals getoont door Grandmaster flash in de film "Wild style". In feite waren dit de voorlopers van de house dj's!
Het waren ook de jaren van de start van de (acid)House muziek (Paradise garage New York).
En het sfeertje van Spike Lee's "Do the right thing" met daarin Public Enemy's experimentele agressieve geluiden "Don't believe the hype", en later The jungle bothers ("what u waitin' 4") en op de valreep van de jaren '90 A tribe called quest, die over gingen op jazz samples.
Voor mij waren het ook de jaren van een fantastisch "Sign 'o the times" concert in Ahoy, en bijbehorende concertfilm van podium-dier Prince (hoe spannend kan een optreden zijn, en is er ook maar iemand die hier tegenwoordig nog bij in de buurt komt?) en een enerverend concert van Michael Jackson in juni '88 de Kuip toen hij nog live zong, funky klonk (met nog een gedeeltelijk Jacksons repertoire) en en er zelfs nog enigszins zwart uitzag.
De jaren dat Kravitz nog een veel belovend songwriter leek met "Let love rule".
Misschien puur muzikaal gezien niet allemaal even memorabel maar er gebeurde wel het e.e.a! Ik klink nu wellicht als een ouwe lul, maar wat voor vernieuwing in stijlen is er na de jaren 80 nog bij gekomen?
In mijn ogen was de muziek industrie in die altijd vervloekte jaren 80 veel spannender dan nu, maar wellicht speelt jeugdsentiment daarin een rol.
Het hangt van de scene af natuurlijk, maar het waren niet alleen maar kerels op alternatieve manier zingend met schoudervulling, met een hoop haarlak en lippenstift.
0
geplaatst: 24 mei 2014, 20:48 uur
Johnny Marr schreef:
Alhoewel ik er ook een zwak voor heb, is het titelnummer niet representatief voor de hele plaat
(quote)
Alhoewel ik er ook een zwak voor heb, is het titelnummer niet representatief voor de hele plaat
Waarom niet? Is de rest zo anders dan? Mijn goede vrinden van Roxy waren zeer interessant in de jaren '70 (tot '75) . Misschien zelfs bepalend op sommige niveaus maar de jaren '80 waren goed voor de bankrekening van Ferry en co. maar niet voor de muzikale onderscheidendheid.
* denotes required fields.