Casartelli schreef:
Een meer met een ijsvloer erop is een bevroren meer.

Gretz schreef:
Je zegt toch ook gewoon frozen lake in plaats van frozen ice?

Outlaw104 schreef:


Bij grote rivieren, waar Casartelli waarschijnlijk op doelt, wordt het een heel ander verhaal.

Gretz schreef:
Joni is opgegroeid in Fort Macleod, Alberta. Ik vermoed dat daar in de winter zowel de kleine als grote rivieren volledig dichtvriezen

Outlaw104 schreef:
Had ook al niet het vermoeden, dat ze de Maas of de Waal bedoelde.

Prachtige afsluiter van Rival Dealer, wat naar mijn mening één van de beste dingen is die Burial al heeft gedaan. Een groot aanbod aan melancholische door-de-grootstad-wandelen-op-een-regenachtige-avond- beats en smachtende, spookachtige vocal samples dragen dit nummer moeiteloos de volle dertien minuten, zonder de onderlinge samenhang uit het oog te verliezen. En altijd met dat kleine sprankeltje hoop.

Come Down To Us sluit af met een opvallende getuigenis van Lana Wachowski (voorheen Laurence Wachowski), de transseksuele regisseur van o.a. The Matrix, die verhaalt over hoe moeilijk ze het vond om aan haarzelf en de wereld toe te geven dat ze zich ‘anders’ voelde. Dit kadert in het thema van de Rival Dealer-EP, ‘anti bullying’, aldus Burial zelf. (ArthurDZ)

The National behoort tot mijn favoriete bands. Dit nummer geeft de ongekende schoonheid van de nummers van deze band weer. Het is namelijk het allerbeste nummer van deze band. Dit bestormt de perfectie, de hemelsheid. Iedereen zin die Matt zingt is ontzettend intens en mooi. Het nummer zit barstensvol sfeer. Hypnotiserende drums, achtergrond vocalen die spanning opwekken en gewoon fantastisch mooi zijn. Verder zou het ook makkelijk een goed popnummer kunnen zijn. Mensen die het niet zo intens als mij beleven zullen dit een mooi popnummer vinden. Want er zijn toch een paar erg leuk en vrij catchy gezongen regels. Daarna, enkele seconden na een mooi drumfragment komt een van de mooiste stukken muziek die ik ooit heb gehoord. Cause i'm evil. Dat zinnetje. Matt geeft een les in hoe je dat zinnetje het meest 'niet onder woorden te brengen, hemels' kan zingen. Matt kan perfect je ziel binnendringen met zijn zang en dat doet hij hier het hele nummer. Hij wordt ook nog eens ondersteund door samenzangen die verschrikkelijk mooi zijn. Ongelooflijk wat een nummer! Toen ik eens een top 10 songs probeerde te maken een half jaar geleden stond deze op 3 of 4 dacht ik, dat zou hij nu nog steeds staan. (Snoeperd)

Misschien een beetje flauw en chauvinistisch om in een hele wereld vol met artiesten en nummers net ééntje uit je eigen land op de tweede plek van toplijstjes te laten prijken. Ik kan me er echter niet erg slecht om voelen, want Eefje is naar mijn mening oprecht van wereldklasse (internationale vrienden die ik fan heb gemaakt kunnen dit beamen). Het label van cabaratesque koddigheid dat Nederlandstalige muziek altijd automatisch op krijgt gedrukt wordt hier definitief verworpen: met de subtiele gitaarpartij, intelligente zanglijnen en vooral die hemels weidse synths aan het einde van het nummer geeft Scheef me, naast een gigantisch gevoel van gelukszaligheid, bijna een gevoel van trots op m'n landje. (hoi123)

We eindigen dit nummer met misschien wel de beste singer-songwriter van Nederland: Spinvis. Met Voor Ik Vergeet bewijst Spinvis zijn klasse. De heerlijke melodielijnen met die prachtige achtergrondzang. Om over de tekst maar te zwijgen. Spinvis heeft met Voor Ik Vergeet een van de deppresiefste, verdrietigste nummers gemaakt. Voor Ik Vergeet grijpt je bij de keel. De tekst ook. Die over dementie gaat. Wat een ongelooflijk mooi nummer! (Snoeperd)

Ah, het doet me deugd dat deze erin staat. Dit was een nominatie van mij en in 2009 was ik helemaal verslaafd aan dit nummer. Toen ik ze in 2010 live zag en ze hiermee opende ging ik er ook een gigantische adrenaline-rush door me heen. Dit heeft zo'n majestueus grootse groove, als je dit hoort kun je echt de hele wereld aan. En de melodie die er doorheen zit is ook om te janken zo mooi. Wat mij betreft kan dit nummer niet hard genoeg gedraaid worden. (herman)

Gretz schreef:
MuMeLadder Marathon CSL aka Finale Opwarmparty @ Beatsense:
Zaterdag 5/12, ergens vanaf 11:00 t/m 1:00: #241 - #101
Zondag 6/12: #100 - #1 (vanaf 13:00 op Orinoco Radio)

Gretz schreef:

Tune-in op BeatSense over 10-15 min. voor het vervolg

Vandaag gaan we door t/m de nummer 101!
MuMeLadder 2020 | BeatSense

Johnny Marr schreef:

Ben nog ff SVHJ 2020 aan het luisteren.

toppunt van classic rock vinden we in Fleetwood Mac en met name Dreams. Typische Nicks-song met een tekst die zeker niet rechttoe rechtaan is en zoals gewoonlijk weer perfect geproduceerd is. Niemand excelleert, niemand krijgt een solo, alles in perfecte samenwerking gemaakt. Ironisch eigenlijk. (chevy93)

Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away

Toen ik mij een kleine twee jaar terug inschreef voor dit topic, had ik nog geen flauw benul wat ik op nummer één zou moeten zetten. Er was wel een handjevol tracks die het verdienden, maar ik niet echt ''het'' gevoel bij had. Ik had altijd wel een beetje in hoofd zitten hoe mijn favoriete song aller tijden moest klinken. Het moest geen openingstrack zijn, nee, een afsluiter. Dan weet je ook direct dat het klaar is, iets met perfectionisme. Echter had ik er een hard hoofd in, een klein halfjaar terug, dat ik dat nummer nog op tijd zou vinden.

Totdat Mark Hollis in februari overleed. Ik heb schijnbaar de gave om bepaalde dingen laat te ontdekken, dus helaas moest de dood van Talk Talk's frontman ervoor zorgen dat ik hun schitterende discografie mocht ontdekken. Natuurlijk, de hitjes van de groep stonden wel enigszins in mijn geheugen gegrift en I Believe You haalde mijn top 500 ook vorig jaar, maar voor de rest boeide hun muziek mij geen reet. Nu staan ze op 1, best een geslaagde DAB dus.

Waar Decades de poorten naar de hel opent, doet Time It's Time dat voor de hemel. Chameleon Day zet de toon met zijn stilheid, waarna een melancholische brug wordt gecreëerd naar hiernamaals. Langzaamaan ebben we weg naar het geluidloze, al dan niet begeleid door de prachtige climax die zich beetje bij beetje opbouwt. Na het laatste refrein kunnen we alle emotie laten gaan en vieren dat we leven. Het is klaar voor Hollis, maar voor ons nog niet.

Deze top 100 is klaar, maar mijn muzikale ontdekkingstocht nog niet. Het blijft een momentopname, maar deze majestueuze afsluiter zal waarschijnlijk altijd mijn toplijst beëindigen. Bij deze claim ik alvast de spot om deze parel te nomineren voor de ladder volgend jaar.

(jordidj1)

Heel wat mensen schrijven deze man al bij voorbaat af op gronde van zijn onvermogen om zijn veel te grote mond te houden. En dat is jammer, want onder al die clowneske megalomanie zit wel degelijk een artiest die weet waar hij mee bezig is, en er niet voor terugschrikt zijn eigen muzikale grenzen keer op keer te verleggen. En dat is ook precies wat meneer West doet op Runaway, een nummer waarin hij in reine probeert te komen met de manier waarop de media hem portretteert. Het nummer bereikt zijn climax in een gestoord maar geniaal autotune-experiment, waarin Kanye’s stem op een bepaald moment nog het meeste klinkt als een King Crimson-gitaarsolo. Ontzettend knap nummer dat hier terecht zijn debuut maakt. (ArthurDZ)

Als dit nummer er nog niet in had gestaan had ik het zonder pardon genomineerd. Dit is mijn favoriete Smiths-nummer en zal als ik een lijst zou maken terug te vinden zijn in mijn top 10 aller tijden.
Het nummer begint al meteen met de zeer repetitieve drums. Die drums werken hypnotiserend. Heel droog veer ik mee op de drums. De zang van Morrissey vind ik een van de meeste emotievolle stemmen die er is. En in dit nummer weet hij dat perfect te gebruiken. Het lijkt wel alsof hij alle emotie die hij heeft in dit nummer gooit. De ene op de andere ongelooflijk prachtige passage volgen elkaar op. Dat stukje met die vragen is een van de mooiste stukjes muziek die ik ken. Verder roem ik de prachtige opbouw van dit nummer. Dit is één grote brok emotie.
(Snoeperd)

Beach House is een echte kwaliteitsband. Alles wat ik van ze gehoord heb ik op z'n minst redelijk goed en dat komt omdat ze weten hoe ze liedjes moeten schrijven. Myth is misschien wel het beste voorbeeld. Alles aan dit nummer klopt. Het melodietje die in de intro gecreëerd wordt, de stem van Victoria Legrand, de jengelende gitaar, de tempowisseling. Het klinkt allemaal zo organisch, alsof het liedje zichzelf geschreven heeft. (Teunnis)

Gretz schreef:
#NowPlaying De meeblèler!! (cc Johnny Marr)

Johnny Marr schreef:
De meeblèrer* <3 #Besteooit en duizend miljard miljoen keer genialer dan het Lichtje.

Gretz schreef:

HSIN kunnen we volgend jaar wel inruilen imo x

Een lied als een sprookje, dat zijn nog steeds de eerste associaties met de debuutsingle van Keane. Meeliftend bij Snow Patrol en Coldplay onderscheidt vooral het eerste album zich van het geluid van deze twee generatiegenoten. Er zijn weinig popliedjes die ik ken die zo’n helder klinkend, tijdloos geluid hebben waarbij elk woord uitstekend te verstaan en makkelijk mee te zingen is. Desondanks verveelt Somewhere Only We Know nooit. Absoluut 1 van de beste, pure liedjes die de jaren 00 ons hebben opgeleverd. (cosmic kid)

Met Papillon zijn de Editors ook bij het grote publiek doorgebroken. Een dergelijke doorbraak zorgt er tevens voor dat de band té populair wordt bij bepaalde fans. Zelf heb ik daar weinig problemen mee, ook omdat het overduidelijk is dat de Editors niet ernaar streven om alleen maar stadionrock te maken (neem bijvoorbeeld het schitterende Bricks and Mortar). Met Papillon komt de bijna duivelse stem van zanger Tom Smith volledig tot zijn recht en het aanstekelijke refrein doet de rest. Het is een geweldig nummer waarmee de Editors de rest van hun carrière de concerten op een knallende wijze mee kunnen afsluiten. (Co Jackso)

Een prachtig sfeervol dance-nummer dat steeds meer op me in is gaan groeien. Geen onsubtiele stadiondance als we straks gaan krijgen met Faithless. Nee, hoewel hier ook duidelijk de basis wordt gelegd door een pompende bas en opzwepende synths, maar daarmee wordt eigenlijk een popliedje gecamoufleerd. Want er wordt ook nog gezongen, een man en vrouw samen, erg vervormd. Daardoor wordt het erg afstandelijk, wat ook al door de kille muziek wordt gecreëerd. Wat ze zingen, is prachtig, zowel melodieus als tekstueel. Alsof ze eerst op de akoestische gitaar een mooi liedje schreven, en daarna probeerden het door middel van electronica zo kil mogelijk te maken. Met een érg mooi resultaat. (Arrie)