Ligt weer in de mooie kant van deze band. Majesteus maar niet te pompeus, indrukwekkend maar niet te bombastisch en vooral erg mooi door de nu wel prachtige zang van Berninger en natuurlijk de blazers; nummers als dit doen me afvragen waarom ik The National ooit slecht kan vinden. Laat ik dan maar niet de betovering verbreken door een nummer als Lemonworld op te zoeken. (hoi123)

Na een enigszins onheilspellende intro volgt een achterdochtige waarschuwing van enkele mannen die bang zijn dat hun vrouwen worden ingepikt door hun vrienden. Ondanks de sterke compositie en fraaie samenzang, is het voor mij vooral de hele letterlijke verwoording van de thematiek en de luchtigheid waarmee zinnen als What they do? - They smilin' in your face / All the time they wanna take your place worden gebracht die het nummer maken. Het zorgt er bijna voor dat je de zangers zelf gaat wantrouwen. Wie zijn hier nou precies de backstabbers? (Koenr)

Prachtige afsluiter van Rival Dealer, wat naar mijn mening één van de beste dingen is die Burial al heeft gedaan. Een groot aanbod aan melancholische door-de-grootstad-wandelen-op-een-regenachtige-avond- beats en smachtende, spookachtige vocal samples dragen dit nummer moeiteloos de volle dertien minuten, zonder de onderlinge samenhang uit het oog te verliezen. En altijd met dat kleine sprankeltje hoop.

Come Down To Us sluit af met een opvallende getuigenis van Lana Wachowski (voorheen Laurence Wachowski), de transseksuele regisseur van o.a. The Matrix, die verhaalt over hoe moeilijk ze het vond om aan haarzelf en de wereld toe te geven dat ze zich ‘anders’ voelde. Dit kadert in het thema van de Rival Dealer-EP, ‘anti bullying’, aldus Burial zelf. (ArthurDZ)

Over live optredens gesproken. Dit moet de band zijn die ik al het vaakst aan het werk zag. Vijf keer in de laatste drie jaar. Elke show in België heb ik gezien, plus een keer op Down the Rabbit Hole. De eerste keer was dat voor een man of vijftig in de kelder van de Botanique, de keren daarna dikten de rijen telkens aan tot het een uitverkochte bedoening was. Waar komen al die mensen vandaan, kan een mens zich afvragen. Ook de artiest heeft een behoorlijke evolutie door gemaakt. Van bedeesde knul is hij uitgegroeid tot een beweeglijke frontman die zijn zeven koppige band aanstuurt (in theorie zijn ze nog steeds met vier, maar live nu altijd met zeven). Ik weet niet of ik daar eigenlijk erg blij mee ben, want ik heb een behoorlijk zwak voor bedeesde knullen.
Ik viel er direct als een blok voor toen hij bij Matador tekende, Teens of Denial was een album waar ik dan ook vol ongeduld naar zat uit te kijken. Dat het zo’n indie-rock perfectie ging worden had ik echter niet durven hopen. Vlijmscherpe nummers, ingenieuze en soms hilarische teksten over de grote kwesties die aansluiten bij de doorsnee 20-jarige middenklasseknul. Heb het album in 2016 echt dood gedraaid en drie jaar later passeert het nog steeds geregeld. De orkaan genaamd “Drunk Drivers/Killer Whales is mijn favoriet. Zeker na het 5 keer live gezien te hebben. Zeker omdat zowel de gelaagde opbouw als dat vals geschreeuw op het einde echt prachtig zijn. En zeker ook omdat ik groot fan ben van nummers waarin men een bak herrie verkoopt maar tegelijk ook een zekere popgevoeligheid aan de dag legt. Niet kapot te krijgen dit. (arcade monkeys)

Gretz schreef:
337
(afbeelding)
The Cure - A Strange Day
(afbeelding)

Pornography | 1982 | UK

2019: 451
2018: 843
2017: 430

Genomineerd door: Klassiekers '07

Dit valt in de door mij hoog gewaardeerde categorie: perfecte popliedjes. Het heeft een frisse en luchtige melodie. Maar er is ook plaats voor elektrische gitaren. De rauwe elektrische gitaren worden uitstekend tegengespeeld door de piano en een soort synthesizer. Het refrein is super geniaal. Ze hebben er blijkbaar ook nog een mooi album bij gemaakt. Dat ga ik snel opzoeken. (Snoeperd)

dumb_helicopter schreef:


Net zoals Cowgirl in the Sand bij mij twee jaar geleden gehernomineerd op het moment dat ze eruit vielen door het maximaal aantal nummers per artiest. Zie je het zitten om dit aan te passen, Geert?

Het beginpunt voor AOR, en hoewel er best veel mooie muziek uit die stroming is voortgekomen, staat deze nog steeds aan de top van de AOR-voedselketen. Vooral die gitaarriff, -solo en de gepassioneerde zang zorgen daarvoor. (ArthurDZ)

Afkomstig van het album I Am a Bird Now. Het album waarmee Antony naar een grotere groep muziekliefhebbers doorbrak. Misschien dat de diverse gastbijdragen er ook wel een beetje aan bijgedragen hebben. Gastbijdragen van artiesten die helemaal met Antony wegliepen. Van Devendra Banhart tot Lou Reed en van Rufus Wainwright tot Boy George. De laatste zingt samen met Antony het nummer You Are My Sister. Deze androgene kwetsbaarheid is het tegenwicht op de stoere rock met ballen maar mag daardoor net zo powerful genoemd worden. Deze heren durven zich bloot te geven door de hoeveelheid emotie die ze in dit nummer verwerken waardoor ik het zelf als één van de hoogtepunten van het album beschouw. (aERodynamIC)

Zoals Herman Oh Yeah van Can beschrijft, zo ervaar ik dit openings- en titelnummer van één van mijn favoriete albums aller tijden. Afzonderlijk luister ik dit nummer eigenlijk nooit; ik denk er nu eigenlijk meteen al Place to Be achter. Maar dat neemt niet weg dat dit weer een ongekende kippenvelervaring is met de verschrikkelijk mooie stem van meneer Drake en de prachtige, prachtige gitaarpartijen. Eigenlijk het enige nummer van het album ook wat me weer in die liefhebmodus brengt (ben ik nou gewoon zo’n liefhebbend persoon? ) en ook daardoor weer eigenlijk een klein stukje schoonheid die de perfectie al ruimschoots heeft overschreden. (hoi123)

Het album Brothers In Arms breekt vanaf 1985 in Nederland alle records door vijf jaar onafgebroken in de Album Top 100 te verblijven. Het titelnummer is al geschreven in 1982, het jaar van de Falkland-oorlog. De strijd tussen Groot-Brittannië en Argentinië om het kleine eilandengroep inspireerde Mark Knopfler om een song te schrijven over de zinloosheid van zulke oorlogen. 25 jaar later werd Brothers in Arms weer uitgebracht om geld op te halen voor slachtoffers van PTSD. Brothers In Arms haalde in 2009 bijna de top 10 van de Verrukkelijke 500 en is een vaste waarde op de laatste avond. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Door naar één van de grootste popklassiekers ooit. En hoe terecht is dat! Op alle fronten spat de genialiteit er vanaf. Toen de top 2000 bezig was stond er het volgens kenners geheim achter het succes van een aantal nummers. Bij Billie Jean was het volgens hen de baslijn. Ja, die is inderdaad geweldig. Ook Michael Jackson met zijn catchy zang steelt de show. Er zitten meerdere geweldige stukken in het nummer en het beperkt zich dus niet tot enkel een refrein. (Snoeperd)

Whenyouwalkawaywalkaway ... I will follow. Op het debuut hoorbaar geïnspireerd
door Ian Curtis, die zich ooit afvroeg welke gids hem bij de hand zou nemen, vertelt een piepjonge Bono
hoe zijn te vroeg gestorven moeder hem als kind bij de hand nam. Het jongetje in elke man is het thema
van U2s debuut. Een plaat vol oprechte rock met de onverschrokken onschuld van een kind. (dazzler)

Met die gekke hoes. Epitaph was (en blijft) de klapper, maar het titelnummer was mijn eerste genietmomentje van King Crimson. De prog die ik liefheb is zelden vergelijkbaar met andere bands, In The Court.. is, zelfs binnen hun eigen oeuvre uniek en onvergelijkbaar. De glasheldere productie is, zeker gezien het jaartal, verbluffend. (chevy93)

Come Together vind ik een van de leukste nummers uit de Beatles-discografie. Door middel van van vooral de drums wordt een ontzettend lekker bluesy vibe opgebouwd. Uiteindelijk leidt dat tot een refrein van: Come Together. Right Now! Over Me. Daarna wordt het tempo alsmaar verhoogd en volgen de refreinen zich in hoog tempo op. De Beatles houden deze compositie continu spannend door het gevoelige spel op de instrumeten. Klasse nummer van de Beatles en hoort natuurlijk op een hoge positie als deze te staan. (Snoeperd)

Donder en bliksem, hier is de nummer 3 uit de lijst. De leadsingle van hun succesvolste plaat Actually. Deze single was de beste verkochte single van 1987 in Europa. Enkel in Engeland al meer dan 200000 stuks. Het kon niet op, een nummer 1 hit in Engeland, Oostenrijk (6 weken), Finland, Duitsland (6 weken), Ierland, Italie, Noorwegen, Polen (9 weken!), Spanje, Zweden (8 weken!) en Zwitserland (6 weken). Tel daar bij op nog eens een zeer mooie 9de positie in Amerika, een 2de posite in Nederland en een nog steeds zeer verdienstelijke 3de plek in Belgie en dan weet je dat je met een succes te maken heb. Een extreem groot succes zelfs en dat allemaal met een steengoed nummer! (vigil)

Lang begreep ik gewoon echt niet waarom iedereen dit zo geweldig vond. Inmiddels is het, heel cliché, ook één van mijn Oldhamfavorieten. Ook Will Oldham heeft een prachtige, instabiel stemgeluid dat mij erg kan raken. De zuivere melancholie die van dit intieme nummer afdruipt vind ik dan ook prachtig, met als hoogtepunt natuurlijk het refrein. De kaalheid van de muziek, die het allemaal nog triester en 'leger' doet lijken, maakt het af - het zet de sfeer en zorgt er tegelijkertijd voor dat de aandacht volledig bij Will Oldhams zang en tekst ligt. (niels94)

Antony & the Johnsons is niet de meeste toegankelijke. En het heeft denk ik ook een aantal haters. Er loopt er ook één in dit topic rond.
Ik vind Antony & the Johnsons een van de meest emotieopwekkende artiesten die er is. Misschien wel degene met de stem met de meeste emotie. En het knappe en interessante vind ik dat bij de eerste zoveel luisterbeurten de emotie maar gedeeltelijk binnenkomt. Maar op gegeven moment, en je weet niet wanneer, is er een luisterbeurt waar de stem opeens zo binnenkomt dat je bijna wel kan janken zo mooi. Hope There's Someone vind ik zijn een-na-mooiste nummer. Elke zin perst hij er op de meest mooie manieren uit. Hij kan er een gevoel in leggen die heel heel zeldzaam is. There's a man on the horizon, zeker een van de mooiste zinnen ooit gezongen. De climax daarna is meeslepend en buitenaards. De pianonummers vind ik de mooiste, mijn favoriet is ook op de piano, dat is namelijk Man Is the Baby. Tuurlijk zijn er uitzonderingen, het rijker geörkestreerde Fistful of Love is een van mijn nominaties dit jaar. (Snoeperd)

2015 is voor mij het jaar van Kendrick Lamar. Met To Pimp a Butterfly heeft hij een wereldalbum uitgebracht, een album dat inmiddels in mijn persoonlijke top 10 te vinden is. The Blacker the Berry was het allereerste nummer wat we van die plaat te horen kregen, en wat voor een nummer. Je hoort gewoon dat Kendrick al zijn frustratie in het nummer gooit. Frustratie die hij heeft gekregen door de slechte positie van de zwarte mens in Amerika en de vele onschuldige en ongewapende zwarten die door de politie zijn vermoord. Hij richt al zijn agressie op de mensen die hier verantwoordelijk voor zijn: You hate me don't you? You hate my people, your plan is to terminate my culture. You're fuckin' evil. Door deze agressieve teksten plus de harde beat ga je je er zelfs een beetje verantwoordelijk voor voelen. Maar wat blijkt aan het einde van het nummer: dit is niet de enige reden waarom hij gefrustreerd is, hij is ook gefrustreerd door zijn eigen hypocrisie. In de laatste paar regels stelt hij zichzelf namelijk de vraag waarom hij zich hier in hemelsnaam over uitspreekt, terwijl hij zelf iemand heeft vermoord die zwarter is dan hij. Hierbij spreekt hij niet alleen zichzelf aan, maar ook de gehele zwarte gemeenschap. 'We kunnen allemaal wel boos zijn op de politie, maar door onze eigen strijd tussen criminele bendes komen ook tientallen onschuldige mensen om.' (7744leon)

Dit is het Stones-nummer dat ik het vaakst op zet. Gewoon omdat het het altijd goed doet bij mij. Het vrouwenkoor zorgt voor een zeer mooi intro. Maar het draait natuurlijk allemaal om de meesterlijke riff en het fraaie 'laten we met honderduizend man bij een concert meezingen'-refrein, zo'n nummer dus. En een heel erg lekkere. (Snoeperd)

Een zanger met een enorme lok, kek jasje en een smalle leren das die als een verdwaalde pooier een paar zinnen Frans door de ether heen ratelt. Je moet er maar opkomen maar och wat is dit mooi! Het lied is afkomstig van mijn favoriete Roxy album Stranded en doet me elke keer wat als ik het hoor. Ik heb de band dit nummer ook live zien doen (13 sept 2001 in Ahoy) en dat was wel zo’n magisch moment waarvan je hoopt dat het elk concert wel een keer voorbij komt. Ik kan begrijpen dat lieden dit nummer over the top vinden, maar ik vind het gewoon top! (vigil)

Hoeveel tienen ga ik uitdelen? Eigenlijk wist ik het zelf niet, totdat ik bij Telegraph Road uit zou komen. Inmiddels al een flinke tijd op de eenzame tweede plek. Een straatlengte voor op de nummer 3, een straatlengte achter op de nummer 1. Een 10 wil zeggen dat ik absoluut niets op aan te merken heb op het nummer. Telegraph Road opent met een oersaaie minuut, zo zag ik het vroeger ten minste. Minstens 100 keer heb ik die eerste minuut gelaten voor het was en geskipt. Later heb ik het leren zien als een stilte voor de storm. Maar Telegraph Road heeft zeker schoonheidsfoutjes. Absoluut niet genoeg om het nog altijd een buitenaards goed nummer te vinden, wel genoeg om geen perfect cijfer te geven.
Een walk down memory lane, down the Telegraph Road, hoe je het ook wilt noemen, een trip is het zeker. Van de openingsnoten tot het uitfaden van de minutenlange muzikale eruptie, alles is goed, alles is weergaloos. (chevy93)

De opener van Meat is Murder hakt er al gelijk lekker in. Een nummer over kindermishandeling, ga er maar aan staan. Morrissey doet het. Hard en meedogenloos terwijl het muzikaal in eerste instantie een luchtig nummer lijkt met het gelalala en de heldere, dwarrelende gitaarpartijen van Johnny Marr. Die ogenschijnlijke tegenstelling is voor mij altijd de grote kracht van The Smiths geweest. (aERodynamIC)

Al vanaf de eerste keer dat ik dit hoorde vond ik dit een erg gaaf nummer. Dit instrumentaaltje is fantastisch. Simple Minds bewijst hier dat je ook zonder vocalen tot een uitstekend popnummer kan komen. In plaats van verhalende vocale coupletten weet deze band alleen door de instrumentatie een spanning op te bouwen. Een spanning die uiteindelijk leidt naar een uitstekend refrein waarbij een catchy geweldig maar ook spannend deuntje tevoorschijn komt. Ik werd omver geblazen bij mijn eerste luisterbeurt en dat is nu eigenlijk nog steeds zo. Dit is een erg knap nummer waar ik altijd van kan genieten. (Snoeperd)

Een cynische biecht aan het eind van een mensenleven. Druk gemaakt om kleinburgerlijke spijt , terwijl massamoordenaars met een glimlach hun handen in onschuld wassen. De houtstokken stem van Cohen contrasteert prachtig met de koorzang. Het nummer bevat bovendien een heerlijk slepende baslijn. Daarnaast vind ik de onderkoelde berusting van Leonard erg prettig. Misschien vertolkt deze compositie wel de onprettige realisatie dat in een mensenleven veel verandert, maar dat de mensheid eigenlijk steeds hetzelfde blijft. Goed, op mijn leeftijd hoeft het allemaal nog niet zo duister. We zien wel waar we met zijn allen uitbelanden. (I struggled with some demons. They were middle class and tame. I didn't know I had permission to murder and to maim) (Misterfool)

In 1996 was dEUS al wel opgepikt door de alto's die steevast naar VPRO's Villa 65 luisterden, maar voor mij was dit de kennismaking met de Antwerpse sensatie uit de jaren '90. Ik kan me nog wel herinneren dat ik de videoclip voorbij zag komen op MTV en de dag later daarop meteen het singletje kocht bij de platenzaak op de Beestenmarkt, een winkel die er al zeker 10 jaar niet meer is. dEUS bleek een band met vele muzikale gezichten, zeker in die tijd, maar dit is bijna achteloos mooie liedje is altijd één van mijn favorieten gebleven. (herman)

Net als het vorige van Homogenic-afkomstige Björk-nummer dat langskwam, is dat een prachtig nummer vol met sfeer en spanning. Bijzonder sterke instrumentatie met die mooie strijkers en de wat gespannen percussie. Björk zingt daar gepassioneerd overheen, en het vormt een geheel dat je helemaal in de IJslandse wereld van Björk trekt. Toeval dat die violen zo ijzig klinken? Vast niet! Björk overdondert met dit nummer. (Arrie)

Dit liedje (dat raar maar waar slechts op 2 strandde in de UK) is voor mij onlosmakelijk verbonden met zijn tweelingbroertje Penny Lane. Samen dé Sgt Peppers single die niet op het album stond. Beide songs lijken zelfs cursusmateriaal voor wie zich wil verdiepen in het wat meer experimentele, licht psychedelische songwriters talent van John Lennon (Strawberry Fields). Of in het rijker gearrangeerde (georkestreerde) en melodieus uitgekiende vakmanschap van Paul McCartney (Penny Lane). Toch wint Lennons song het voor mij nipt op basis van het klanktapijt, al zijn de blazers in McCartneys stukje niet te versmaden. (dazzler)

Midden de jaren ’80 ging The Cure wat meer de pop-toer op, maar dat zonder aan kracht of kwaliteit in te boeten. Dit nummer is daar een goed voorbeeld van. 80’s drums, 80’s synths, maar nog steeds op en top The Cure. (ArthurDZ)

Sommige artiesten hebben niet veel middelen nodig om hun emotie over te brengen. 9 Crimes is daar een voorbeeld van. Slechts een piano, violen en de zang van Damien Rice en Lisa Hannigan zijn voldoende voor 1 van de mooiste ballads van de jaren 00. Het nummer wist bij ons niet in de Top 40 te halen wat op zich weer niet verwonderlijk is voor iedereen die hitjaar 2006 in gedachten neemt. Gelukkig nestelt het nummer zich wel comfortabel in de hogere regionen van de Top 2000. (cosmic kid)