Dit heb ik altijd bizar gevonden namelijk dat Sonic Youth The Carpenters altijd als groot voorbeeld aanhaalden. Als er nu 2 groepen zijn die serieus van elkander verschillen ...
Anyway, ze waren niet aan hun proefstuk toe want op hun schitterende plaat 'Goo' droegen ze de song 'Tunic (song for Karen)' ook al op aan Karen Carpenter, de frontvrouw van The Carpenters.
Sonic Youth's versie van Superstar kwam als single uit en stond op het tribute-album 'If I Were A Carpenter'.
Richard Carpenter, de broer van Karen en ook bandlid van The Carpenters heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij dit een walgelijke versie vond.
Het leverde Sonic Youth anders wel een culthit op ; ééntje die ik best kan smaken. (curufin)

Tamer Animals is een prachtplaat en Tamer Animals is een nog mooier nummer inderdaad. Overal lees ik vergelijkingen met andere (folk-)rock groepen, bij dit nummer springt de vergelijking met The National er toch wel uit. De rijke instrumentatie en de zware melancholische stem op gedragen muziek: het is erg mooi. (west)

Video Killed The Radio Star is alleen al legendarisch omdat het ooit het eerste nummer was dat op MTV werd gedraaid. Daarnaast is het ook de debuutsingle van de band van Trevorn Horn, die hier nog tamelijk onbekend was, maar uiteindelijk zou uitgroeien tot één de succesvolste producers uit de popgeschiedenis. Dat hij kon produceren als de beste is hier al wel te horen, want waar het origineel van Bruce Woolley & The Camera Club erg mat klinkt, knalt Buggles' versie letter de boxen uit. Zelden zo'n levenslustige popsingle gehoord: ik kan hier onmogelijk nièt vrolijk van worden. (herman)

One, two, three, four! En daar gaan we dan! Ramones is een van de grondleggers van de punkstroming, een stijl waar niet al te veel technische bagage voor nodig is. Dit nummer is er een die je maximaal na een half jaar op bas, drums of gitaar kan spelen. Het is echt simpel maar het rockt ook enorm. En hey ho, let's go, dat zijn van die dingen die je snel meebrult. Altijd meegenomen. (Don Cappuccino)

De meningen over Girls in Peacetime Want To Dance lopen uiteen, maar een ding is zeker: Nobody’s Empire is natuurlijk een Belle & Sebastian-klassieker. Een warm, lief mid-tempo nummer vol met fraaie oneliners, zoals “If I had a camera I'd snap you now, cause there's beauty in every stumble” en “She put out her arm, she touched me when I was in hell”. Schitterend. Het schijnt Stuart Murdochs persoonlijkste liedje te zijn, waarschijnlijk omdat het zeer autobiografisch van aard is. De koortjes en de fraaie opbouw zijn de kers op de taart. (AstroStart)

Een Blur-nummer uit hun latere periode, die ik nog niet zo goed ken. Wat me meteen opvalt, is de prachtige stem van Damon Albarn. Eén van de mooiste stemmen die ik ken, en het past perfect in dit melancholische liedje. Het is een liedje dat me pakt, en nog wordt wat opgefrist door wat interessante instrumentatie en mooie sfeereffecten. Dat zou niet eens nodig zijn geweest, dit is zo'n liedje dat ook op alleen akoestische gitaar nog overeind blijft. Maar de sfeereffecten maken het wel nog niet wat interessanter. Erg mooi liedje. (Arrie)

De geweldige zang van Bobby Womack kleurt dit nummer. Ook het kale, desolate sfeertje bezorgt de song pluspunten. En dan is er natuurlijk nog de geweldig over the top videoclip met Bruce Willis! (ArthurDZ)

Smokey Robinson was zowel met als zonder zijn Miracles onlosmakelijk verbonden met het Motown label. Hij deelde ook graag liedjes uit aan anderen. Zo scoorde Mary Wells een US nummer 1 hit met My Guy in 1964. En in 1965 was het de beurt aan The Temptations met My Girl. Het loont om beide songs eens naast elkaar te leggen. Het fenomeen "antwoordhit" was in de jaren 60 hip. Een liedje kon overduidelijk, maar ook subtiel knipogen naar een oudere hit. Precies wat My Girl al vinger knippend deed. In 1992 weer heel even top 3 in de UK naar aanleiding van een heruitgave. (dazzler)

Of Yellow Ledbetter speciaal voor het grote publiek geschreven is weet ik niet, maar met een dergelijk pakkende tekst is het logisch dat dit nummer van Pearl Jam uitgebreid meegezongen wordt tijdens concerten. Wellicht wat makkelijk, maar niettemin een heerlijk tussendoortje die goed de veelzijdigheid van Pearl Jam aantoont. (Co Jackso)

We komen de supergroep Cream voor de tweede keer tegen. Sunshine of your Love is al even zalig als het vorige nummer. Ten eerste is de repetitieve riff geweldig. Het hele nummer is wat bluesy. Daarnaast is de zang, volgens mij van Eric Clapton, echt geweldig. Wat een drive en wat een refrein. Cream is van die geslaagde supergroepen. Geweldig. (Snoeperd)

Eén van hun eerste en grootste hits, in de jaren 1981-1982 was de synthipop overigens op haar hoogtepunt. Dit klinkt nog steeds fris en dansbaar en vind ik veel beter dan Wrong die wij zopas hebben gehad. (LucM)

Stukken opwekkender dan de vorige van deze toch redelijk memorabele band en al helemaal dan het ongekend goede titelnummer van het album waar deze opstaat, maar zeker niet slechter; het refrein lijkt wel gemaakt om keer op keer mee te fluiten en alleen al de gitaarlijn straalt niets anders dan puur optimisme mee. Voeg daaraan toe de heerlijke lage vibrato van Finn Andrews (overigens de zoon van de keyboardist van XTC!) en we hebben een meer dan prima en zelfs knuffelneigingen gevend rocknummertje. (hoi123)

Na eens nagedacht te hebben over mijn zeer beperkte CCR kennis kan ik besluiten dat ik deze hun beste nummer vind. De intro is verdomd leuk en wat volgt ook. Met CCR heb ik het gevoel dat als je 1 nummer kent, je in principe hun hele repertoire kent aangezien al hun nummers bijzonder hard op elkaar lijken. Deze klinkt dan weer wat anders dan hun standaard nummers. Nogmaals, mijn CCR kennis is zeer beperkt. (arcade monkeys)

Die broeierige sfeer is echt geweldig gedaan. Vooral de ijzingwekkende percussie is echt fenomenaal. (chevy93)

A Question of Time is een klapper van een nummer van Depeche Mode. Dit nummer is een perfecte hitsingle met een refrein dat uit een fantastische beat bestaat. Daarnaast zijn de coupletten ook nog eens bijna even mooi. Depeche Mode verdient echt meer luisterbeurten van mij (Snoeperd)

“Billie?”

Billie Eilish, de eigenzinnige poprevelatie van 2019, gaat op dit nummer in gesprek met het monster onder haar bed, in gezelschap van een gitzwarte beat en een boel existentiële groeipijnen. En het is allemaal nog retecatchy ook, ja, zelfs het ‘I wanna end me’-stuk.

Billie is de eerste popster van haar generatie die het wereldtoneel beklimt, en belichaamt die generatie dus ook: eerlijkheid en trouw blijven aan je innerlijke weirdo (in plaats van hem voor iedereen te verbergen) zijn het belangrijkst, je kan ‘m zelfs een prominent plekje geven in je beste nummer als de boeman in je slaapkamer als je echt wil. Want ook humor is belangrijk: presenteer jezelf eerlijk, maar doe er ook een scheut absurdisme en ironie bij. Dat is Bury A Friend, en Billie zelf, ten voeten uit. Zijn dit soort artiesten de toekomst van de pop? we gaan het meemaken in onze eigen roaring twenties. (ArthurDZ)

Misschien wel de bekendste niet-single van de band. Berucht vanwege de (ongecensureerde) clip. Maar ook vanwege het verhaal erom heen: de band Duran Duran zat in de bar, barmeisje zegt 'ik ken nog een leuke zanger', zanger mag auditie komen doen, en dat blijkt dus Simon Le Bon te zijn, met onder zijn arm een aantal gedichten, waaronder de tekst voor The Chauffeur. (Telamon)

Heerlijk hoe frontman Will Toledo schijnbaar ontzettend achteloos zo’n spannend, ambitieus rocknummer inspeelt-en zingt. Het rammelende, stuiterende, rommelige, retestrakke, top opgebouwde Vincent is de perfecte staalkaart voor Teens of Denial, nu al een moderne klassieker wat mij betreft. (ArthurDZ)

Het vintage-achtige Fireworks is een schitterende folkballade over valse hoop. En dan voornamelijk het soort valse hoop dat we onszelf inpraten op het moment dat we iets héél graag willen. Een onvervuld verlangen dat sky-high gaat. Zo sterk dat we er op een gegeven moment serieus last van krijgen. Het punt waarop dromen, (hoge) verwachtingen en luchtkastelen een dagelijkse barricade (kunnen) gaan vormen.

The frozen lake - waar Klara over - zingt is de metafoor voor hetgene dat je het allerliefste zouden willen hebben. Dit einddoel bevindt zich in het midden van het meer. Je gevoel zegt je dat je rap genoeg om de trofee te bemachtigen, voordat het ijs begint te breken. Maar wat je niet beseft is dat het ijs om je heen al serieuze scheuren vertoont zodra je er eenmaal op begint te lopen. In je hunkering wint je hart het van het hoofd en doe je nog een ultieme poging om het doel te bereiken. Dat gaat uiteindelijk toch weer mis, omdat je op een gegeven moment finaal door het ijs zakt.

Why do I do this to myself every time?
I know the way it ends before it's even begun
I am the only one at the finish line

Moraal van het verhaal is dat het vrijwel altijd beter is om hoge of te specifieke verwachtingen van onszelf en van andere mensen zoveel mogelijk te mijden. Omdat je er langzaam aan kapot gaat. (Gretz)

Er zijn in totaal 5 singles getrokken van Hopes and Fears, het debuut van Keane. Wat mij betreft doen ze weinig voor elkaar onder. Stuk voor stuk juweeltjes die ik graag mag meegalmen in de auto. Maar dan uiteraard wel een flink aantal registers lager dan koorknaapje Tom Chaplin, die later toch niet helemaal de ideale schoonzoon bleek te zijn. De belofte van het debuut heeft Keane wat mij betreft nooit ingelost, maar wat zou dat. Nummers als This is the Last Time zijn er voor de eeuwigheid. (Marty McFly)

Etta James scoorde in het begin van de jaren 60’ hits met nummers als All I Could Do Is Cry en At Last, maar midden jaren 60’ zag haar toekomst er minder rooskleurig uit. Ze worstelde met een cocaïneverslaving en ze zag het leven niet meer zitten. Platenbaas Leonard Chess stuurde haar naar het landelijke Alabama om tot zich zelf te komen, maar ook om nieuw materiaal op te nemen in het dorpje Muscle Shoals. Rick Hall – de eigenaar van de opnamestudio – eiste dat Etta James een renditie van Clarence Carter’s Tell Daddy op nam. Etta vond het een afschuwelijk nummer, maar ze zou het desalniettemin opnemen. Het werd haar allergrootste hit. Echter stond er op de B-kant van dat 45-toeren singletje nog een nummer: I’d Rather Go Blind. De tekst van het nummer werd haar gegeven door Ellington Jordan toen Etta hem bezocht in de gevangenis. Ze wilde het direct opnemen. Het werd weliswaar geen hit, maar het zou later veelvuldig worden gecovered door andere artiesten. Inmiddels staat het bekend als één van haar signature songs. (Mb.)

De vierde notering van Bruce, en terecht! Een prachtig ingetogen liedje waarin Bruce een fictief verhaal zingt over "zijn broer" (althans, ik vermoed dat het fictief is). Zijn broer is niet het beste type, maar het is wel familie, en over dat dilemma gaat het liedje. Bruce zingt het prachtig, en hij weet met niet veel meer dan een akoestische gitaar en zijn eigen stem heel erg te overtuigen. Rocken kan 'ie, dat weten we, maar dit is eigenlijk nog een stuk mooier. Prachtig, kippenvelnummer! (Arrie)

Men neme een kleine hit van een vrij obscure jaren ’80 band, de gitaren worden vervangen door synthesizers. Daarnaast worden de galmende drums vervangen door een moderne beat. Klinkt goed toch? Dat dachten de Crystal Castles ook, dus dat deden ze dan ook precies voor hun tweede album. Door de zang van Alice Glass, kreeg het nummer iets spookachtigs.
De Crystal Castles waren echter nog niet klaar, dus nodigden ze een echt icoon uit die zijn sporen ook in de jaren ’80 heeft verdiend: Robert Smith. Verder werden de synthesizers nog eens uit de kast gehaald en op standje ‘verschroeiend/nietsontziend’ gezet. Zo werd er van een aardig, maar niet heel bijzonder popliedje een moderne versie gemaakt, die naar mijn inzien het origineel ver overstijgt. Zet dit lekker hard, geniet van die synthesizers, van die toch wel heel erg fijne zanglijn van Robert Smith en word bijna 4 minuten later wakker van deze enorme adrenalinestoot. (Joren999)

Zowat één van de grootste hippiesongs ooit, natuurlijk een typische sixtiesplaat maar nu nog zeer aangenaam om te beluisteren. Zowel de stemmen als die gitaar als de tekst vind ik subliem. (LucM)

Een tijd terug kwam opeens het titelnummer voorbij op radio Studio Brussel. Schitterend als je onverwachts zulke fraaie muziek voor je kiezen krijgt. "Screaming from beneath the waves", wat zingt McCulloch het toch ook heerlijk intens. (herman)

Op zich heeft dit nummer niet echt veel om het lijf, maar Johnny Cash slaagt er zoals steeds weer in om het nummer iets speciaals mee te geven, met dank aan zijn duistere stem. De leuke tekst en mooie baslijn zorgen voor pluspunten! (ArthurDZ)

Het Belgische Balthazar weet als geen ander een welhaast nonchalante manier van muziek maken te combineren met ijzersterke riffs. Want die riff, daar is het om te doen bij Fifteen Floors. De tekst slaat hoegenaamd nergens op, maar als refreinriff invalt, is het genieten geblazen! (Titmeister)

Simpele punkpop maar erg vitaal en aanstekelijk, ook prima zang van Feargal Sharkey. Jammer (en vreemd) dat deze band nooit succesvol is geweest. (LucM)

De Belgische band K's Choice, waarvan we inmiddels horen te zeggen: van de gebroeders Bettens, maar daar kan ik nog niet helemaal aan wennen. Not an Addict is de doorbraaksingle van de band, afkomstig van het tweede studioalbum 'Paradise in Me' uit 1996. Het gaat over drugs en ontkennen van een verslaving.
'It's not a habit, it's cool, I feel alive...
I'm not an addict,
...maybe that's a lie'. (Simon77)

Een kort en wat meer ingetogen nummer van Jimi Hendrix, klinkt bluesy met wat psychedelica en studio-effecten. Zijn gitaarwerk is als gewoonlijk geniaal maar het mocht wat langer duren (LucM)