8. Sadistik - Haunted Gardens
Hiphop voor donkere tijden. Cody levert een kort plaatje af, maar hij is zeer sfeervol!

7. Dano - Istmo
Argentijn die lang deed over de drop van zijn eersteling. Is zeker de moeite waard geworden, grijpt terug naar de boombap maar is absoluut een plaat van nu. Tekstueel interessant, maar mijn spaanse skills laten me nog wel eens in de steek…

8. JPEGMAFIA - All My Heroes Are Cornballs
Deze kerel heeft waarschijnlijk de meest originele invalshoeken van de moderne rap scene, met zijn videogame-samples, glitchy beats en zijn semi-zang rap. Ik vind dit album af en toe een beetje teveel een ongefocusde boel, maar ik volg PEGGY nauwlettend want ik heb het vermoeden dat hij de potentie heeft om een meesterwerk te droppen.

7. Dano - Istmo
(Heb hem toegevoegd aan de site, maar hiphop releases doen er, in tegelstelling tot rock, altijd even over om goedgekeurd te worden)
Kijk es aan, bovenbuurman zaaf heeft deze ook ontdekt, kaapt de primeur voor mijn neus weg. Argentijnse rapper die van Madrid zijn thuisbasis gemaakt heeft. Instrumentals zijn ruimtelijk en soms wat duister, lekkere fusie van oud en nieuw.

8. Smif N Wessun - The All
Behoorlijk ondergewaardeerd op MuMe, gewoon een zeer degelijk en dope album wat goed in deze tijd past qua productie. Stahfallah en de joint met Raekwon zijn voor mij absolute hoogtepunten. Lekker chillen met deze plaat op is iets wat ik in de beginperiode dat hij uit was absoluut veel deed. Laid back productie over het algemeen en sterke lyrics en spitten. Voor iedereen die het onder de 3½ gaf zou ik zeggen, check het nog eens.

7. Truth - The Fight for Survival
Dikke Boom Bap plaat met sterk productie werk en erg leuke features. 2 stemmen, inclusief mijn eigen net toegevoegde, is veel te weinig voor een sterk product als dit. Hip Hop-puristen ga dit eens checken... Dit is gewoon meer dan degelijk. 4 mics sowieso.

8. Brother Ali - Secrets & Escapes

Mensen slapen op Evidence als producer. Mijn interesse in Brother Ali was redelijk weggezakt, maar met dit album bij mij weer terug op de kaart. Tracks als Greatest That Never Lived en de door Nr.4 genoemde Father Figures blijven heerlijk.

7. The Good People - Good for Nuthin'

Lekkere nostsalgische boombap plaat. Dikke beats en rhymes, meer heb ik niet nodig. Luister dit keihard over de speakers of via de headphones.

8. Choosey & Exile - Black Beans
Nadat ik deze plaat even had laten liggen ben ik hier gedurende het jaar steeds meer fan van geworden. Lekkere underground West Coast hiphop met hier en daar een zomers tintje. Exile kan bij mij weinig verkeerd doen als hij hele albums voor een kundige rapper produceert. Dat heeft ie ook hier gedaan en hoewel de chemie er niet zo is als met Blu, doet Choosey prima zijn ding. Live kon hij me ook zeer bekoren, strakke delivery.

7. Fat Windjacks - CULT
Geen excuus NL release ofzo, maar gewoon een dikverdiende plek voor een van de nog schaarse interessante (en verkrijgbare) albums in de Nederlandse hiphopscene. Toffe woordspelingen, afwisselingen tussen MC's zijn dik in orde en goede, soulvolle producties.

Superdope album, bij mij komt hij ook nog. Sowieso dan in de CD-versie met The Summer EP erbij! Emskee die tegenwoordig redelijk laid back rapt, terwijl hij in de 90s een meer gritty, rauwe stijl had!

Ik pik hier her en der weer toppertjes tussenuit, fijn dat dit topic zo lekker loopt! Ik haak later aan, als ik wat meer tijd heb. Keep it up!

6. Freddie Gibbs & Madlib - Bandana
Madlib en Gibbs, twee namen die altijd garant staan voor kwaliteit, al moet ik bekennen dat Gibbs niet mijn favo rapper is. Ik vind hem altijd een beetje een 'regeltjes-rapper' ipv een echte flower. Maar samen met de productiekunsten van Madlib klinkt het toch weer heel lekker, met een verzameling tracks die ik regelmatig nog opzet

5. Little Simz - Grey Area
Een van de betere FeMC's van de laatste jaren, album is gevuld met fijne nummers met een sterk individueel en gevarieerd karakter. Van klappers zoals Venom en Boss tot het soul gefuseerde Selfish en het opvallende 101FM. Macht aan de feMC!

Grrr is die maffe aerobag me voor!

6. Slauson Malone - A Quiet Farewell, 2016-2018
Speels, rommelig, bijzonder creatief en sfeervol. I it

5. Little Simz - GREY Area
Simbi vuurt haar spokenwordraps op heerlijke posthiphopbeats op ons af.

Ik heb hem vandaag en gister gedraaid, ook omdat Dah Shinin' heel sterk vind. Van een volmondige comeback durf ik nog niet te spreken, maar het album heeft zeker zijn momenten.

De singles van Bronx Slang ook beluisterd en die smaken ook naar meer. Binnenkort hele album eens een draaibeurt geven

6. Your Old Droog - It Wasn't Even Close

Droog dropt even 3 albums in een jaar. Vooral Jewelry en deze zijn sterk, maar It Wasn't Even Close wint het bij mij ruimschoots door zijn abstractere sound. Smores

5. Little Brother - May the Lord Watch

Little Brother levert, zonder 9th maar met diens posse The Soul Council, een plaat die zich kan meten met The Listening en The Minstrel Show. Vooral Phonte en Khrysis zijn op dreef. The Feel

Hoe dan? Ik zoek deze al jaren. Erg dikke release, één van de dikste NL hiphopalbums ooit zelfs IMHO maar heb dan ook een heel beperkte kennis.

Bedoelde meer dat ie überhaupt nog fysiek uit is gekomen, geen vanzelfsprekendheid meer bij NL releases. Destijds op vinyl gekocht via hun bandcamp, duurde nog best even voor die uitverkocht waren, maar is inmiddels wel zo zie ik ja.

6. Your Old Droog - It Wasn't Even Close
Ik kopieer even JayM hier. Beste van de maar liefst drie volwaardige albums van YOD in 2019. Vind dat echt een fantastische MC.

5. Gang Starr - One Of The Best Yet
Voor mij is Primo onbetwist de beste producer ooit. Elk album waar hij maar iets op bijdraagt, check ik alleen al om die reden. Erg vet dat hij nog een laatste Gang Starr album weet uit te brengen, combinatie met Guru blijft een van de fijnste. Niet elke track is even goed, maar geniet er toch met volle teugen van.

Nummertjes 6 en 5, we komen nu ondanks dat ik ze dezelfde rating zou geven in andere categorie dopeness...zeker met nummer 5!

6. Horror City - 6th Boro
Dope release op Chopped Herring, volgens mij zijn dit oudere opnames gecombineerd met nieuwere... Niet geheel zeker though. In ieder geval is dit hard... Voor degene die van een klein beetje gritty houden wel een aanbeveling!

5. Glad2Mecha & Ill Treats - The Return (Deluxe Edition)
Dit is de deluxe versie met instrumentals erachter aan. In een nostalgische bui zou dit album op zeker #1 worden van 2019! Dope beats, tof spitten en een paar erg geinige guest MC's. Hip Hop zoals het moet zijn. Ik heb op dit moment zoiets van dit zou #1 moeten zijn, maar ik heb destijds veel tijd besteed aan het raten van de albums. En deze kwam op 5. Alleen verkrijgbaar op Vinyl... Veel doper dan dit wordt het tegenwoordig volgens deze oudgediende purist niet meer!

Ze zijn nooit helemaal weg geweest. Tussendoor ook nog wat dingen uitgebracht onder de naam Cocoa Brovaz en wat andere albums... Zeker niet stil gezeten. Voor mij was dit een absolute groeier. Werd steeds fijner... Maar hey, ieder zijn meug (of meuk).

Potverdikkeme. Dit kende ik dus niet, klinkt lekkah zo bij een eerste luisterbeurt.

Zo die opener is al gelijk raak. Deze ga ik checken.

4. Billy Woods & Kenny Segal - Hiding Places
En in een jaartje mijmeren van Rory, bood Kenny zijn diensten aan aan Mr Woods. Die zet de sfeer die Segal neerlegt volledig naar zijn hand en maakt er echt een eigen product van. Geweldig!

3. Mavi - Let The Sun Talk
Jazzrap die wel het hele album blijft boeien, ondanks dat het een liefdesverklaring voor Earl is. Jonge gast met goeie skills.

Woei, gaat weer hard in dit topic! Ik blijf opnieuw hangen bij een top 5 die best eenzijdig is. Hierboven worden al een aantal zeer interessant ogende platen gedropt, dus ruimte genoeg om de schade in te halen.

Honorable mentions:

Hooba Booba - Babble Tape (2019)
Heel erg fijne beat-tape die absoluut niets speciaals doet, maar mij er fijntjes aan herinnert dat ik zeer graag luister naar fijne beat-tapes. Typische warme jazzy instrumentals.

Benny the Butcher - The Plugs I Met (2019)
Beest van een album, maar valt net uit de top 5 omdat het niet helemaal consistent is.

Flee Lord - Gets Greater Later (2019)
Flee Lord is nooit een hoogvlieger, maar weet altijd wel een goede indruk te maken. Leuke tape, ook verre van de enige die hij vorig jaar uitgebracht heeft.

Lizzo - Cuz I Love You (2019)
Ik twijfel nog steeds of het in dit topic past, maar is sowieso het vernoemen waard. Geen torenhoog niveau, wel gewoon een erg leuke plaat.

Top 5:

5. Eto / Muggs - Hells Roof (2019)
Superdikke producties van DJ Muggs met een zeer OK rappende Eto. Kilo's sfeer op deze plaat.

4. Horror City - 6th Boro (2019)
Eerder in dit topic had ik het al over Horror City, met dank aan Piet. Pure hiphop. Gewoon droog beukende beats met een zeer charismatische rapper die er overheen buldert. Eentonig, maar ik krijg er niet snel genoeg van. Was erg verfrissend om te horen tussen alle modern klinkende rap (waarmee ik ook wijs naar de Griselda-stijl, die mijn recente hiphopjaren overheersten).

3. Conway - Everybody Is F.O.O.D. 3 (2019)
Want ik zei "Griselda-stijl". De EIF-serie is het beste wat Conway tot nu toe gemaakt heeft en het derde deel doet die stelling opnieuw eer aan.

4. Freddie Gibbs & Madlib - Bandana

Piñata is natuurlijk lastig te toppen en dat is Bandana dan ook niet gelukt, maar Gibb's gangster verhalen doen het weer goed en al die beat switches blijven dope. Stoor me wel aan de mixing/mastering van het album (damn you Madlib), waardoor ik deze minder vaak draai en is gezakt in mijn top10.

3. Danny Brown - uknowhatimsayin¿

Danny leeft zijn beste leven en dat hoor je terug. De typerende uitspattingen zijn deze keer meer gedoseerd, terwijl Danny met veel plezier zijn absurditeiten over de beats van o.a. Q-Tip spit.

4. The Good People - Good For Nuthin' + The Summer EP
Heb voor de CD versie gekozen, heb ze beiden, maar spin alleen de CD. Wat dat betreft ben ik verre van een ouderwetse head. Wat te zeggen? Emskee en Saint maken dit project zeer de moeite waard. Het gewone "Good For Nuthin" album kennen de meeste al. Op dit kleinere schijfje krijg je The Summer EP erbij. Laid baick en dikke Boom Bap kunnen samen... Ik hou van dit project, de goede broeder Emskee verzorgde in het begin van de pandemie ook een dagelijks uurtje streamen op IG. Te dope, oprecht good memories.

3. Apollo Brown - Sincerely, Detroit
Apollo Brown heeft zijn sporen wel verdiend als producer. Dope album met alle essentiele Detroit MC's erop (minus Em, maar die past niet op een dergelijk project imho). Iets wat ik sowieso fijner vind als een album door een producer is gedaan met veel MC's, liever dan een MC met een zooi producers. Een trend die werd gestart met Nas' Illmatic werd later ook onderdeel van zijn eigen HHID-theorie. Geef me trackmasters-track, ik wil 9th wonder op 1, een locale producer op een andere... Dan mist het om de een of andere reden de cohesie, die Illmatic duidelijk wel had. Dope 4 mic album.

Tweede keer dat ik dit lees en ik moet wel reageren: hoe dan? Staat toch geen één seconde op dat niet een beetje minder dan crimineel geniaal is?

E.I.F. 3 is wel echt een topper ook.

4. Aesop Rock and TOBACCO - Malibu Ken
Ik luister graag naar Aesop en ook naar psychedelische pop-groep Black Moth Super Rainbow van frontman TOBACCO, dus een samenwerking met deze twee artiesten geniet ik zeker van. Opvallende producties en bizarre verhalen en beelden die woordsmid Aesop weer schetst. (ik ga altijd weer stuk om dat verhaal over die kerel die zijn poes opgepeuzeld ziet worden op een live-stream van een adelaarsnest of omdat de buren gaan bellen omdat er een paddestoel in zijn auto groeit)

3. clipping. - There Existed an Addiction to Blood
clipping. weer hoog in de lijst, met hun cinematische horror-aanpak van hiphop die mij erg goed smaakt. Blood of the Fang en Nothings is Save zijn 2 van mijn favoriete hiphop-nummers van de laatste tijd. Ze gaan zo lekker hard. Ik lees wel eens reacties van mensen die beweren dat Diggs niet kan rappen, maar als je hem los hoort gaan op Blood of the Fang snap ik niet hoe mensen daar bijkomen

Ja, maar, smaak.

Zal het anders zeggen: Dirty Harry en 18 Wheeler zijn zo sterk dat de rest er iets te veel bij verbleekt.

Madlib's vroegere producties (van een stukje voor Bandana en Pinata) smaakte me toch altijd veel beter... Ik vind het niet tof meer wat die doet. Iemand die zo geniaal is en me zo teleurstelt... Doet me een beetje aan Canibus, Chino XL, Ras Kass en dergelijke denken...

Mijn 10 favorieten van 2019:

1. Little Simz - Grey Area
2. Freddie Gibbs & Madlib - Bandana
3. Billy Woods & Kenny Segal - Hiding Places
4. Quelle Chris - Guns
5. JPEGMAFIA - All My Heroes Are Cornballs
6. clipping. - There Existed an Addiction to Blood
7. BROCKHAMPTON - GINGER
8. Danny Brown - uknowhatimsayin¿
9. Blockhead - Free Sweatpants
10. Anderson .Paak - Ventura

Volgens mij ben ik sinds ca. 2015 een stuk minder naar nieuwe hiphop gaan luisteren (ben me sowieso meer gaan specialiseren in singles en losse nummers)... Maar sindsdien bleven toch steeds wel toppers binnen het genre tussen mijn favoriete albums terecht komen.

Ben het grotendeels met je eens . Luister ook veel liever een Madvillainy, Da Antidote of Quasimoto, maar Piñata bv vind ik wel erg dope. En zo heeft hij gelukkig nog wel meer hele toffe momenten. Mijn grootste kritiek is vooral op zijn mixing/mastering. Heb je zoveel talent en dan verspest je het eindproduct daarmee. Bandana heeft daar echt onder te lijden net zoals die met Med & Blu, waar ook zeker wel toffe tracks op te vinden zijn.

Zo panjoe knalt er gelijk zijn hele top 10 in, nice! Heb wel zin om weer even achterover te leunen, dus doe met je mee

2. Quelle Chris - Guns

Supercreatief conceptalbum van Quelle Chris over de impact van wapens op de samenleving, waarbij zowat alle mogelijke perspectieven de revue passeren zonder zelf echt een standpunt in te nemen. Het album bevat een mooie balans tussen de prettig gestoorde experimentele kant van Quelle en wonderschone toegankelijkere tracks zoals Straight Shot.

1. Billy Woods & Kenny Segal - Hiding Places

Voor mij met afstand de beste plaat van 2019! Kenny Segal schotelt Billy Woods zijn meest smerige beats ooit voor, terwijl Woods je meeneemt in zijn wereld vol verdriet en verderf. Luister alleen al eens naar Checkpoints en opvolger Spider Hole en let erop hoe de nummers zorgvuldig laag voor laag worden opgebouwd. Hiding Places is een meesterwerk en één van de weinige recente albums die ik als een modern day classic beschouw.