Veel goede recensie's gelezen over dit, maar het viel me toch een beetje tegen... Als je me zou vragen wat valt dan tegen?, ik zou het je niet kunnen zeggen. Het is afwisselend, maar voor mijn gevoel komt de muziek niet tot een uiting. het blijft een beetje steken.
Zie het als volgt; je hebt een geniaal idee voor een boek, echt super geniaal en in je hoofd is het helemaal perfect maar je hebt niet de capaciteiten om het op papier te zetten. Dit beschrijft een beetje mijn gevoel rond dit album

Dit is hoe ik er nu over denk, maar goed... mijn mening qua muziek veranderd vaak, naar mate ik het meer luister.

3*

Lineup:

Eve Risser: Prepared Piano en Unprepared piano, Benjamin Duboc: double bass; Edward Perraud: drums.

Persoonlijk ken ik het gebruik van een prepared piano voornamelijk bij componisten als Cage, Pärt etc. Maar Eve Risser laat hier horen dat het instrument ook uitermate geschikt is voor (Free) Jazz.
Geheel in de traditie van complete geïmproviseerde jazz, te denken valt aan Anthony davis, Roscoe Mitchell, George Lewis e.a., brengt dit Franse trio een uiterst communicatief improvisatiespel, wat zich afscheid van veel dingen wat ik heb gehoord binnen de jazz en third stream.
Het spel van dit trio is uiterst gevoelig, bezwerend en introvert, maar vooral in balans. Het werk lijkt zich niet te richten op een enkel thema of solist. Dit spel kent niet echt solo's. Per luistersessie valt mijn aandacht op een ander instrument en verbaas me hoe prachtig die rest dan samenspeelt.

Ik wil toch een aparte notitie geven aan Risser, wie de sterren van hemel speelt. Maar nu ik deze zin heb getyped, bedenk ik me dat Duboc zijn bas spell ook iets uitzonderlijks is. En Perruad levert een ritmesectie in de composities, waardoor ik eindelijk weer eens specifiek aandacht heb voor de drummer.


Heel Indrukwekkend album dit!

echte freejazz voor mensen die van communicatieve sets houden.

Dit is een klein Progrock hype-je op RYM. Er zijn zeker leuke ideeën op de album verwerkt.

Dit album maakt een balans tussen progrock en Math rock (don Caballero, Battlles en natuurlijk slint) In tegen stelling tot deze bands hebben de nummers een meer melacholische en melodieus karakter. De nummers hanteren Math Rock principes waarna ze zich ontleden in mediatieve tunes en drones. De botsing van deze 2 uiterste muziek werelden, maakt dit album zeker de moeite waar om eens een keer te beluisteren.

i'll burn, this time en See you at the show zijn zeker nummers die ik zou adviseren om een keer te luisteren.


3.5 * (ik begin rustig)