Heb hem net beluisterd, maar ik ben niet erg enthousiast van dit werkje. De gehele compositie klinkt in mijn oren wat rechtlijnig en 'oppervlakkig'. Het klinkt vrij jaren 40 50 bigband, maar het heeft ook die zelfde swing in zich verstopt. op dit album komt die swing erg saai over. Dit wordt weg gedrukt onder het quasi- experimentele psychedelische karakter van de plaat. Het album heeft een aanal sterke mommenten zoals de freaky sounds op indian lady.

Conclusie: Ik ben hier geen fan van

dit is één van de meest spraakmakende debut albums ooit. Maar wat is er nog niet gezegt over deze onverklaarbare mooie plaat

Trouwens, over deze plaat moet je niks zeggen, hier moet je naar luisteren, hier moet je bij mee zingen,

Hier geef je alleen 5 sterren voor. En kom je op iets minder uit........

Dan luister je nog een keer, net zo lang tot je op 5 sterren uit komt en eindelijk snap je het doel van je jeugd:
Ik wordt poeët, ik richt een band op, en in muziek zoek ik naar de grenzen van onze beschaving. En net buiten deze grenzen hoor en zie je de perfectie, welke je beschrijft. De perferctie wie vele namen heeft gekregen,

maar wij weten hoe deze perfectie echt heet: The doors


5 sterren

Mijn voornaamste probleem met Seven's & Eights is het totale gebrek aan creativiteit en intensiviteit. De instrumentatie is zeer rechtlijnig. Er voelt gewoon niet aan als jazz, ondanks het zeker wel klinkt als jazz. Ik mis het gevoel van vrijheid, innovatie en inspiratie in de bespeling door de band. Er gebeurt vrijwel niks. Het komt voor mij meer over als een entertainment show dan als een goed live optreden.

(Tijdens het beluisteren van het album, kwamen er een x aantal associaties met smartlappenmuziek naar boven. je vraagt je misschien af hoe ik bij deze bijzondere vergelijking kom. Dit album roept bij mij het zelfde gevoel op: als ik puur naar de muziek luister vind ik het rond uit slecht, maar als ik in een grote feesttent sta met al mijn vrienden,10 bier achter de kiezen en mijn longen uit mijn lijf brullend, vermaak ik me prima. Dit is denk ik het zelfde.... alleen jammer voor Nostalgia 77 octet, ik was er niet bij, is dit geen muziek waarbij ik kan meebrullen en lekker op vesten en op basis van wat ik hier heb gehoord er ook niet gauw bij zijn.)

Y- the pop Group? Wat dit met pop muziek heeft te maken.? De band doet zijn naam met y zeker geen eer aan.

Met Y hoopte de groep ooit de top te bereiken.? Y heeft nooit een charts en of albumlijst behaald. De verkoop cijfers zijn laag gebleven. Maar dat konden de bandleden na enige zelfreflectie ook wel verwachten. Maar dat neemt niet weg dat Y één van de meest originele albums ooit is.

De zanger en oprichter Mark Steward klinkt als een gekwetste psychoot die zijn gevoelens probeert te verwoorden in 10 tracks. Met zijn poëtische teksten, creëert hij een sympathieke sfeer in de eeuwig durende wanorde.
Het album opent oorspronkelijk met “Thief of Fire”; en geeft direct de ware aard van de band weer: chaotisch en snakkend naar vrijheid met een funkende onder toon.
Het gehele album begeeft zich in een sombere stemming. De zang word afgewisseld met gekrijs, gefluister en gestotter gecombineerd. De stem van Mark steward wordt in verschillende nummers opgezogen in de stroom van verschillende geluiden.
Mijn favoriet: Snow girl, waarin punk op de piano wordt gespeeld met gitaren die worden los gelaten als een shotgun.
Of neem nu Savage sea schizofrene muzikaal geheel: Een “vriendelijk: piano melodie behoudt het nummer van complete chaos. Ter gelijk er tijd geeft de fluisterende zang van steward bevestiging van de wanorde alleen maar meer.

Y of de pop Group werd later gezien als één van de grondleggers van de trip hop scene.
Samenvattend kun je y een verbond tussen agressieve free jazz, funk en post punk noemen.


Y- Één van de meest sublieme ervaring op cd.


Y een dikke 5 sterren

Voor mij is 1969 is een jaar geweest, met prachtige albums, het ene meesterwerk volgende de ander op. Zo kwamen bestaande oud rotten met hun meesterwerken, zoals: Frank Zappa & The Mothers of Invention - Uncle Meat (1969), Captain Beefheart and his Magic Band - Trout Mask Replica (1969), The Grateful Dead - Live / Dead (1969), The Rolling Stones - Let It Bleed (1969), The Beatles - Abbey Road (1969). Maar ook artiesten wie een legendarisch debuut af leverden zoals: Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969), Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969). De jazz van dat jaar ook een aantal veel besproken producties de wereld in gelanceeerd: Don Cherry - Mu (1969), Miles Davis - Bitches Brew (1969), Miles Davis- In a Silent Way (1969), Pharoah Sanders -Karma (1969), Miles Davis - In a Silent Way (1969), Charlie Haden - Liberation Music Orchestra (1969). En tussen al deze grootheden was daar The stooges met hun debuut: The Stooges.
De band bestaat uit: Iggy Pop - zang, Dave Alexander - bas, Ron Asheton - gitaar, zang, Scott Asheton - drums , en John Cale die net The Velvet Underground had verlaten, Cale was tevens verantwoordelijk als producent en de eind productie. Hij speelt piano en sleighbell ( "I Wanna Be Your Dog"); altviool ( "We Will Fall").
Oorspronkelijk wilden de The STooges het albums als volgt uit laten zien: 'I Wanna Be Your Dog "," No Fun "," 1969 "," Ann ", en" We Will Fall. Het platen label weigerde dit. Die nacht hebben de leden de volgende 3 liedjes erbij geschreven;Real Cool Time, Not Right en Little Doll. (voor meer achtergrond informatie over dit album: Zie wikipedia)


Het Album begint met het zeer toepasselijk nummer: 1969. Het nummer begeeft zich op hypnotische drums, die zich het gehele nummer herhaalt, daarnaast wordt er met de distorsion een drone gecreëerd, wat zich het gehele nummer herhaalt. Er ontstaat een melancholische stemming, de tekst van Iggy maakt een sombere indruk van een ongelukkige twintiger. Na ongeveer 2 minuten, laten de gitaren zich compleet gaan waardoor er een explosief compositie van pure grauwe rock & Rol ontstaat, maar wat de eenzaamheid en wanhoop van Iggy nog beter vertolkt. I wanna Be your dog, een van de singels van het album, 3 riff's worden alleen maar herhaald, de distorsion sound is voor bijna iedereen herkenbaar. Het Typische Stooges Sound
Het buiten beentje het album: We Will Fall, Iggy’s monotone stem, met een achtergrond zang, laat zich meevoeren op een zacht golvende distorsion drone. Hierdoor ontstaat er een sound die beschreven kan worden als een duister volwassen sprookje. De magie ligt hem in de “schijnbare”eenvoud van het toepassen van instrumenten. Het achtergrond koor zingt: Om Shri Ram Jai Ram Jai Jai Ram," though "Jai. Iggy draagt eigenlijk een gedicht voor. Wachtend op zijn vriendin (Nico van The Velvet underground). Je hoort Iggy’s wanhoop: Komt ze, komt ze niet. Cale speelt aan het einde de viool.
No Fun: Is eigenlijk een soort 1969. Real cool time; wederom een duister nummer, wat een balans zoekt tussen de psychedelische kant van muziek en het geen wat wij nu punk noemen.
Ann: Een 3 minuut durend psychedelisch nummer, wat zich na mijn mening laat grenzen tussen the doors en the Velvet Underground. Not right en little doll een van de 3 nummers die ze de nacht voor opnamen in elkaar hebben. . Cale lijkt als producent al het mogelijke spacey van de band er uit te persen
Ze worden/werden door de sceptische ook vaak beschreven als het kindje van The VU

Het thema van het hele album is verveling, saai. Elk nummer herhaalt het zelfde concept. ALs je kijkt naar het tijdperk waarin het gemaakt is: De protest beweging was gestopt, the Love- generatie, voelde de liefde weg vloeien. De Rebellen waar klaar met zich verzetten. Daar tussen zoeken the Stooges & Iggy naar hun eigen ik...ontwikkeling.
The Stooges stellen zich op zoals meer artiesten deden aan het einde van een decennium. Nergens volop aan mee kunnen doen, maar ook niet weten welke sleur er zich zal ontwikkelen. Niet wetend waar de massa zich heen zal manouveren en waar je zelf totaal geen grip op hebt, maar waar je uiteindelijk toch in mee gezogen wordt.

Well last year I was twenty one
I didn’t have a lot of fun
And now I’m gonna be twenty two…
Another year with nothin’ to do

Dit album lijkt zich zeker in de tijd waar het zich in begaf, compleet af te sluiten van alles wat om zich heen gebeurt of kan gebeuren. Als je dit luistert merk je dat je gevoerd wordt in een nauw universum, wat zich isoleert en zich compleet naar binnen keert. Je mag stellen dat de The Stooges hun eigen stroming hebben gecreëerd. In het nieuwe decennium hebben gecreëerd.

Meeneens, alleen doet de sound meer lijken op de pop balads van Franz Ferdinand en kornuiten dan op de VU en the Stooges. Beide bands waardeer ik heel erg. De melodieuse Garage Rock, is zeker iets wat volgens mij veel mensen aanspreekt en zal aanspreken. Alleen is dit natuurlijk gewoon matig tot zwak in vergelijking met de VU en the Stooges. Waar deze 2 bands hun eigen weg gingen en een eigen sound ontwikkelde. Gebruikt deze band juist de ideeën van deze bands en vormt dit om in goed herkenbare (toekomstige )rockpop klassiekers. Want herhaling van wat al is, lijkt toch een beetje het motto te zijn van dit album. LeRoi beschrijft het perfect. Hierbij voeg ik ook even zijn stukje toe:



slaat precies de spijker op zijn kop.

Wat een prachte ingetogen samenspel. Monk streelt de piano. Maar ter gelijke tijd laat hij de piano ontwaken. De blazers klinken als een onwillekeurig sentiment. Nergens lijkt men gecontroleerd door te worden. Echter behouden ze allen een idealistische jaren 50 discipline in hun karakter. Het hele album is een on constante '2 steps forward, 1 step back' principe. Oude swing tradities worden omgevormd en afgeleidt door bluesy bebop blazers. Monk laat hier mooi de wereld en de mogelijkheden van jazz horen. Er is een hemelse balans in deze muziek. Briljant van uit welke hoek je er ook naar kijkt!

Ik dacht de meeste albums van Byckley wel gehoord te hebben en op gestemd te hebben, maar gelukkig was dit niet zo.
Want jemig wat is dit echt een pareltje, je zou het bijna omschrijven als een 'mieterse' plaat. Buckley zijn stem is hier misschien wel het meest teder, verleidend, en de bij hem bekende jazzy folk, creert hier een prachtig (haast) vulgaire atmosfeer, wat een vleugje erotiek overzich heen heeft.

Een tijdje geleden, lag ik op de bank met mijn handen onder mijn hoofd, benen languit, over de armleuning heen. Op de achter grond had ik Tim Buckley – Lorca op staan. Ik was hard aan het proberen mijn leven een beetje te overdenken, maar er kwam niks. Mijn aandacht kon zich niet op mijn eigen gedachtes richten. Telkens dwaalde mijn concentratie en bewustzijn verder af naar en in de muziek, welke zo prachtig door de huiskamer heen vloeide.

Buckley zweeft op Lorca tussen 2 uiterste werelden, een van free-jazz en een van folk. Hij weet met Lorca een eigen wereld te creëren waarin hij alleen het totale besef lijkt te hebben. Aan een kant klinkt dit heel experimenteel maar te gelijk heel vertrouwd en warm. De muziek klinkt als een romantische deken van gitaren, bas en orgel dronen welke buckley omarmen als een verloren liefde, die buckley bezingt. Buckley lijkt te verlangen naar liefde, een vrouw maar zijn muziek creeërd een gevoel van vrijheid, wat deze emotie misschien tegen spreekt. Buckley’s zang samen met de muziek creëert een haast een transachtig evenwicht, wat deze cd zo mooi maakt als hij is. Er vind hier iets heel persoonlijk plaats, iets wat alleen begrepen kan worden tussen jouw (de luisteraar) en buckely. In elk nummer roept Buckley je om bij hem te komen om mee te gaan in zijn prachtige muzikale escapades. Maar laat je telkens achter in verwondering, waarin hij zelf verder reist naar een eenzame hoogte.

De album bezetting was als volgt:
Tim Buckley – Guitar, Vocals
Lee Underwood – Guitar, Keyboards
John Balkin – upright bass, Bass, Pipe organ
Carter Collins – Congas

Het titel nummer is het meest uitdagende en mooiste nummer van het album. Er vind eerst een intro plaatst van 45 seconden, waarna Tim langzaam zijn stem als instrument door de muziek heen vermengd tot een prachtig geheel. De tekst beschrijft een ode aan de vrouw. De tekst heeft m.i. veel overeen met sommige gedichten uit lorca’s dicht bundel: Romancero Gitano “Zigeuner Romances”. Door het gebruik van de pijp orgel met de pingelende gitaren is Lorca een duistere droom waarin de wereld van buiten naar binnen lijkt te keren, Buckley’s stem stopt deze implosie en creëert een opening voor de luisteraar om in de wereld van Lorca te komen.

Op 'Anonymous proposition' is Buckley zijn stem als instrument wederom fenomeendal. Door de lange uithalen is elk woord een begrip geworden, elke uitlating een atonale ademing van klanken. De stem is het belangrijkste instrument op zichzelf geworden, waardoor de tekst als geheel soms in het niet valt, maar als je voorbij de verbluffende ervaring kunt komen van het instrument dat Buckley het meest beheerst: zijn stem. Kun je je richten op de prachtige zinnen die als een bloemlezing aan je voor bij zullen gaan.

I Had a Talk with My Woman, het nummer waarin buckley zich het dichts bij de aarde laat zien. Buckley citeerd hier vanuit verschillende jazz invloeden, alleen blijft hij heel dicht bijzijn eerdere roots zoals op Happy Sad. Het klinkt allemaal wat opener en minder duister dan de andere nummers. Misschien is dit heel bewust een soort rust moment geweest voor de luisteraar.

De muziekale sfeer is op de andere nummers: intens, varieërend en uitdagend. Maar op drifting ontstaat er een lui en langzaam geheel. Muziek welke een monnik zou kunnen uit ademen. Buckley lijkt hier te zoeken naar een balans, een vorm van rust. Boven dit alles worden emotie verwoord in tonen welke hun balans en rust vinden op de zacht voort golvende muziek. In Buckley’s zang ontstaat er een meditatieve klank, bijna zo rust gevend als een ‘ohm’. Het gesloten karakter van het album wordt steeds een stukje verder open gezet. De duisternis lijkt meer te verdwijnen en de muziek ontaard zich zo rust gevend als een zonsondergang.

Buckley laat Op Nobody Walkin wederom ingrediënten van, folk en jazz los. Maar hier citeert hij mijn inziens het meest vanuit de westerse rockmuziek. Nobody Walkin klinkt het meest rockend van alle nummers op deze plaat. Door het snelle tempo grijpt hij de luisteraar weer vast met een bezwering. Het rockende uptempo zorgt voor een ontnuchtering. Zoals ik al zei laat buckley mij telkens achter in verbazing, maar hier reikt hij zijn arm en trekt mij weer terug naar zijn hoogte, om samen het einde van dit prachtige muziek stuk af te sluiten.

Toen ik daar laatst op de bank lag, kwam er iemand binnen. En halverwege deze plaat werd ik weer tot de orde geroepen heel even klonk de muziek wat zenuwachtig of ik voelde me wat zenuwachtig, dat kan ook. Ik voelde mij gestoord in het prachtige muzikaal universum wat Buckley weet te creeëren. Die gene trok mij daar weer uit en ik werd weer geconfronteerd met het dagelijkse leven. Dit deed mij beseffen dat dit geen muziek is voor een gezellig zondag middag met de buren op visite, dit laat je niet even horen aan iemand Buckley vraagt hier al je aandacht, hij eist je gehele bewust op. Er rest mij nog een vraag: waarom heb ik dit album niet in mijn top 10? Want eigenlijk hoort het daar wel. Een van de meest intensieve en prachtige muzikale ervaringen ooit opgenomen, tenminste die ik gehoord heb tot nu toe.

Tori Amos een artieste die ik een zeer warm hart toe draag. Toch, zou deze zin in een voltooid verleden tijd meer tot zijn recht komen.

Tori Amos een artieste die ik een zeer warm hart heb toe gedragen.

In 2007 schreef ik bij haar album:
Ik ga toch voor 4,5

Dit album is de beste sinds a chorel girl hotel. de teksten de muziek. het klinkt rebels, gevarieert. tori experimenteerd. dit klinkt naar de tori die ik gemist heb.

Tori welkom terug.

Dit album staat nu op 2 a 2.5 * (het neigt meer naar 2 als naar 2.5 maar omdat het tori is staat hij nog op 2.5.) Telkens als ze een nieuw album uitbrengt hoop ik op een soort gevoel dat ze een prachtige begin jaren weer zal herleven. Dit gevoel heb ik eigenlijk bij geen andere artiesten. Telkens zoek ik in de nummers naar herkenningspunten of verwijzingen die mogelijk zouden kunnen wijzen haar begin periode. Het enthousiasme in het gequote berichtje laat dat ook duidelijk zien. Ik hoorde 3 keer een soort oude Tori Amos en ik waardeer het direct hoog. Maar telkens wordt ik teleur gesteld en raken haar albums steeds meer in de vergetelheid. Woorden als: niet interessant, inspiratieloos, fillers en saai zijn nu van toepassing om dat album.

Abnormally Attracted to Sin probeert niet eens op American Doll Posse te oversteigen of om gelijk aan te komen. Tijdens de eerste 2 nummers had ik nog een gevoel Yes, dit kan wat worden. Er ontstond een goed doordachte To Venus and Back nummers, wat ik niet eens een heel slecht idee vind. Alleen stort het rest van het album in elkaar als een kaartenhuis. Er is wel een duidelijke moderne Amos sfeer te herkennen. Alleen missen de nummers voor mij een duidelijk vorm van inhoud. Het kwakkelt maar voort...
Het enige nummer wat een beetje de rest overstijgt is Lady in Blue. Maar dat het ook prima samen met de eerste twee nummers op een EP gekund. Dit is zonder twijfel tori haar slechtste album.

Ik geef album dit jaar zeker vaker een kans, er blijft een soort stemmetje komen die zegt misschien komt het nog naar een aantal luister beurten. Alleen om eerlijk te zijn denk ik op dit moment meer aan 1.5* a 1* dan aan hoger. Maar alles kan veranderen (ik blijf een slag om de arm houden)

Tori Amos – little earthquakes

Het moet ergens halverwege 1999, het kan 2000 zijn geweest. Ik kreeg dit album van een collega en hij zei iets in de trend van: "je mag deze best even lenen, maar ik moet hem echt met 2 dagen weer terug hebben". Tori Amos was voor mij een totaal onbekende, nooit van de beste dame gehoord. Het album staat dus bijna meer dan 8 jaar in mijn top 10. Het nostalgische gevoel wat ik heb dit album is ook de rede waarom dit er nog steeds in staat. Het album is voor mij de doorstart geweest naar het actief zoeken naar nieuwe en eigenzinnige muziek

Every finger in the room is pointing at me.
Met deze woorden begint dit prachtige album. Het eerste nummer was een ware openbaring voor mij: die drum, die prachtige woorden en het geluid van de piano. Ik was overdonderd door haar stem. Ik weet nog dat ik naar mijn buurman ging om de cd voor mij te branden (had toen nog geen eigen brander ). De eerste 2 dagen heb ik alleen het eerste nummer beluisterd. In de discman op repeat.

Over Tori Amos wordt gezegd dat zij de eerste klassieke stukken op piano speelde toen zij 3 jaar oud was. Volgens Tori’s eigen zeggen was voornamelijk haar moeder heel trots op dit gegeven. Zij had immers een wonderkind. Tori vader was een Dominee, dit zou een belangrijk thema zijn in haar muziek.
Haar relatie met God, haar religieuze belevingen staan centraal op dit album. Haar klassieke achtergrond zorgen ervoor voor eigenzinnige maar bekende piano melodieën.
Little earthquakes is een schilderij gecreëerd voor blinden. Tori geeft zich zelf, er is alleen emotie en muziek. De soms warrige woorden onderstrepen volgens mij het gegeven dat echte emoties moeilijk onderwoorden zijn te brengen.

De prachtige piano ballades: als silent all these years en winter. De krachtige nummers; als crucify Hier horen we een persoon wie worstelt met haar religieuze beleving. Precious Things laat de worsteling van verliefdheid zien. Welke ze heeft meegemaakt in haar jeugd, de onzekerheden die het met zich mee brengt maar puur van uit haar persoonlijke beleving (So you can make me cum That doesnt make you jesus, prachtig toch om op z’n moment iemand te kunnen vergelijken met Jezus.)
Happy Fantom beschrijft een verhaal over iemand die is overleden en terug komt als een spook. Vanaf het eerste moment dat ik het nummer hoorde wist ik dit op mijn begrafenis wordt gedraaid. Het nummer maakt alleen gebruik van de piano.
Op het vocaal theatrale Leather wordt er een rechtlijnige piano tune gemaakt, wat veel overeen heeft met beatles melodietjes. Het nummer beschrijft met een prachtige stem een mogelijke ontmaagding. Mother met haar prachtige piano intro, is een prachtige ballade over een discussie tussen moeder en dochter. Mogelijk over het huwelijk.
Me and A Gun: het meest emotionele nummer van plaat. Een a capella waarin de gedachtes die een vrouw tijdens een verkrachting worden gezongen.
Het album sluit af met de titel track: little earthquakes, mijn favoriet van de plaat. Het nummer is een samenvatting van het album, tekstueel gezien als muzikaal. Er worden piano balledes gecombineerd met de krachtigere muzikale thema’s die op het album terug komen. Het is een mix tussen silent all these years en Precious Things

Het album is een essay over Tori Amos haar leven. De menselijke levensthema’s komen allemaal aan bod: het Gods besef of het los maken ervan, de verliefdheden, de moeilijkere momenten en de mooie momenten die het leven met zich meebrengen. Tori Amos spreekt voornamelijk tegen de verliezers, de loners. Maar voornamelijk spreekt ze tegen zich zelf. Ze begraaft haar innerlijke demonen, waarbij ze afdwaalt tussen de abstracties van haar poezië en haar eigen belevingen. Hier ligt de kracht van het album. De luisteraar leert Tori Amos kennen zoals zij is en hoe zij zou willen.