Dit vind ik echt een understatement . Ik wist niet dat Amy Whinehouse een complete generatie tiener vrouwen wist te verwoorden in een album.

Lauryn Hill is voor zwarte vrouwen in de jaren 90 wat Bob Dylan was voor de jaren 60 en de protest beweging. Lauryn hill (23 jaar en zwanger van haar eerste kind) Levert hier een tijdsdocument af wat precies de sfeer van de jaren negentig weet neer te zetten. Een universele straat mentaliteit (lees een overlevings mentaliteit) vanuit het een vrouwelijk perspectief. Zonder de macho en geacteerde ganster-onzin. Dit is een plaat zo oprecht en eerlijk. Thema's als moederschap, carrieëre, liefde en seks, de levensvragen waar meisjes van 23 zich mee bezig houden . Tevens vat ze de hele 'zwarte muzikale muziekgeschiedenis' samen in dit album. Gospol, reggea, jazz, Hiphop R&B alle ingredienten komen hier terug. Dit is een tijdsloos document, en misschien wel een van de weinige echt oprechte en 'keeping it real' hiphop platen sinds Public Enemey - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back.

Dus nu heb ik mij ook gewaagd aan dit zeer om streden kunstwerkje.
De ambivalentie die dit album oproept is voor ieder mens, met enig hersenactiviteit begrijpelijk. Zo kwam dit album op nummer 2 te staan in: The Worst Rock 'n' Roll Records of All Time. Toen Lou reed dit album uitbracht jaagde hij zijn hele fanbase in het harnas.
Toch zijn er verschillende hedendaagse artiesten die claimen geïnspireerd te zijn door dit werk.
Zo werd Sonic Youth lid Lee ranaldo’s erg beïnvloed door dit album. TV on The radio gebruikte samples van dit album in het nummer: Let the devil in op het album return to the cookie mountain.
Lou reed stelde zelf dat hij Beethoven's Pastoral en Eroica en Mozart's The Glass Harp verwerkt had in de feedback. (Nu ben ik bekend met 2 van de stukken en toch hoor ik het niet echt in terug. Lou is hier 6 jaar meebezig geweest en noemde dit zijn ultieme meesterwerk. Daar en tegen is het gemiddelde bij de verschillende muziek forums niet al te vriendelijk. Op Musicmeter een gemiddelde van 2,22 en 53 stemmen. Op Rate Youre Music een gemiddelde van 2,72 bij 472 stemmen.

Misschien is er iets mis met mijn oren? Zeker als ik de commentaren van mede users lees op mume en r.y.m., wiens smaak mij zeker helpen op mijn muzikale ontdekkingsreis. Maar waarom zet ik dit niet af, waarom luister ik dit nu al voor de 3e keer achter elkaar. Dit fascineert mij enorm. Misschien komt het door de hele kleine afwisselingen en variaties die tussen de geluidsgolven heen klinken. Zijn het de schijn melodieën die ik denk
te horen door de feedback heen. Ik vind het zelfs hier en daar wat harmonieus klinken.
Ik denk dat MMM is als drugs: Je hebt geleerd dat het niet goed is, maar toch het is wel heel erg spannend om het paar keer te “proberen”.

4 sterren.