Ik zit toch met het volgende dilemma:

user rating: 4.07

Stemmen: 367.

Komt dit door het fenomeen radiohead.
Of moet ik toch er van uit gaan dat dit alleen komt, omdat er een geweldig album is uitgebracht.
Denk ik nu in een totale verkeerde richting en heeft radiohead een prachit albun uitgebracht met Rainbows.

De gehele sound flowt prima weg. En toch haar je duidelijk de sound van radiohead terug in elk nummer.
Maar het lijkt als of ze, voorzichtig zijn geworden. een probleem wat veel ouder worden de rockers meekampen.

Waar ze vroeger de drang nog hadden om zich zelf te blijven ontwikkelen, een eigen weg vinden in de muziek wereld.
Het experimentele, het zoeken naar perfecte chaos. Spelen met een agressie, wat jim morrisson bergijpt.
Bij de omslag van "The bends" naar "oke computer". Toen was radiohead een band die zocht, naar de grenzen van hun kunnen. Het mooie ontwikkelde Kid A, en de sound werd verder door ontwikkeld in Amnesiac.

Hedendaagse bands als: The arcade fire, . halen duidelijk hun roots weg bij radiohead. Maar nu Lijkt radiohead te zijn ingehaald door dezelfde muzikanten van de nieuwe generatie.

Ik hoor het zelfde principe als bij de peppers, de muziek is leuk, maar de band is oud geworden, ze hebben soort ouderlijke rust. die mijn opa ook heeft, wanneer hij de hele dag door het raam kijkt. , Alleen lijkt er bij radiohead het muzikaal vuur te zijn gedooft. radioheads maakt muziek met nostalgische gevoelens, ze willen terug naar iets maar wat.... Net als de fans die alles "doofelings" mooi vinden.
Voor Radiohead.... lijkt het ook niet nodig meer te vinden om aan muzikale reflectie te doen. Want waarom zouden ze zich ook verder ontwikkelen...... Het klinkt toch prima zo....?, of hadden ze het maximum van hun kunnen al bereikt met: Ammesiac en wordt dit verbloemd in leuke rockende liedjes, met vriendelijke piano melodietjes en teren ze nog steeds op het de naamsbekendheid van die band die jaren terug prachtige albums heeft maakt......

Ik denk het laatste.....

Met 3 maanden denk ik: had radiohead een nieuwe cd, uhhh oja die was wel leuk. En keer ik weer terug naar The bends, Oke computer, Kid A en Amnesiac


3 sterren

Dit album ooit eens gekregen van een goede vriend. Ongeveer 1 x per maand wisselde wij muzikale ervaringen uit. In het gele Heineken kratje werden de cd's geruild. Het was in de tijd dat napster nog bestond. Verschillende albums hebben de revue gepasseerd. Eigenlijk heb ik de meeste weg gedaan of ben ze kwijt geraakt.
We liepen samen verschillende muzikale genres langs en sloten verschillende muzikale genres af. Zo ooit eens een bandje van de wu-tang verbrand, want we gingen naar het volgende genre.
Dit album is overgebleven samen met een aantal anderen, van een trip door het soms wat moeizame muzikale land van de triphop. Het begon allemaal bij de live cd van portishead.

Er is veel triphop gemaakt en ik heb veel moeten horen. Zoals dat gaat met zoveel dingen, er zijn veel goede dingen gemaakt, maar ook een hoop bagger. Red snapper schaart zich perfect in het midden

Soms verlang ik nog naar die tijd.... Het gele Heineken cd rekje, benieuwd naar de nieuwe ervaringen die er weer komen. Maar goed napster is weg, het gele rekje, heb ik volgens mij uit geleend. Red snapper klinkt nu ook niet meer zo mooi als dat het toen klonk. 3.5 sterren Het is niet slecht, maar het stroomt ook niet over van muzikale genialiteit. Maar jullie snappen het wel, de tijd waar ik naar toe wilde vanavond……. die tijd behoort tot het verleden

ik heb sterk de neiging deze in mijn top 10 te zetten en ik heb nog niet eens gestemd. Ik luister deze plaat nu ongeveer een maand of 2 en hij raakt mij zoals tori amos (mijn nummer 1) toen raakte. Ik zettte dit op en ik was stil, stopte waar ik mee bezig was. Het enige wat ik kon doen was luisteren. vol verbasing, is dit is muziek dacht ik, de variaties de afwisseling. De jazz. de rock, alles klinkt als een dna cyclus zo perfect.
Is hier nog een "muziekale spelt" tussen te krijgen....ik dacht het niet.
Ik wou dat ik de gave had om deze muziek in woorden te kunnen beschrijven, maar alleen met muziek kun je misschien deze schoonheid vertolken...... wat een prachtige muziek.

voor de twijfelaars: Moeilijke muziek misschien....... onbeschrijflijk mooi.... zeker weten.

5 Sterren zonder twijfel

Vrijheid is iets wat wij mensen als God´s grootste gift ervaren. Maar ter gelijk beangstigd het ons en danken wij onze evolutionaire ontwikkeling aan het controleren van het schijnbaar oncontroleerbare. Binnen het zoeken van controle over onze natuurlijke habitat en biologische impulsen, is improvisatie het belangrijkste mechanisme wat wij mensen hebben om ons aan te passen aan de meest veranderlijke omstandigheden en is het ons belangrijkste medicijn tegen het uitsterven van ons ras.

Mitchill´s sound of eigenlijk Mitchill begrijpt deze tweestrijd van ons wezen. Sound is eigenlijk niets meer dan een blauwdruk van ons menselijk bestaan. Wij willen vrijheid maar niet te veel of alleen vrijheid waar wij ons veilig en vertrouwd bij voelen. Wanneer deze vrijheid te veel wordt vinden we het niet natuurlijk. Grappig eigenlijk dat we dit ook zien bij muziek. Muziek moet spannend, vermakelijk en vernieuwend zijn. Voorbeeld de meeste muziek liefhebbers houden niet van covers. Echter kan muziek niet te ver afwijken van onze bestaande dogma's. Dan concluderen we al snel dat het geen muziek is of dat muzikanten maar iets doen.

(Het Sextet bestaand uit: Roscoe Mitchell: alto saxophone, clarinet, flute, recorder; Lester Bowie: trumpet, flugelhorn, harmonica; Malachi Favors: bass; Maurice McIntyre: tenor saxophone; Lester Lashley: trombone, cello; Alvin Fielder: percussion.)

Laat ik direct met de deur in huis vallen dit gehele Sextet weet precies wat ze doen. Maar dagen alle bestaande muzikale dogma's uit die er in 1966 bestonden. Maar zelfs nu haast 40 jaar later zal dit voor veel mensen te ongestructureerd klinken.
De bespeling van de instrumenten als de gehele compositie klinkt onconventioneel. De compositie wisselt lyrische dialogen af met beangstig subtiele solo's. Hierdoor ontstaat er een soort open ruimte binnen de composities. Als luisteraar rest eigenlijk niets meer dan je te laten mee voeren in het geen wat je hoort. In tegen stelling tot andere avantgarde jazzspelers weet mitchell (en later de gehele AAMC) deze storm juist te downplayen, Hierdoor klinken de solo's juist heel eenzaam, alsof ze naakt zijn zorgen ze er voor dat ze ook tragische, angstig en onheilspellend klinken. De dialogen zijn heel vurig en wild. Dit album is een voorbeeld hoe echte chemie tussen muzikanten kan klinken.

Wat mij betreft een mijlpaal binnen de jazzgeschiedenis en behoort zeker tot een van mijn favoriete free-jazz albums.

Dit klinkt een beetje als de Safe as Milk (1967) voor de noiserock generatie. Baldadige bluesy tunes worden afgewisseld met noiserock. Het album is opvallend coherent, zelfs voor noiserock begrippen.. Maar de blues is juist zoals ik beschreef baldadig. Een kwa jongen, die snel zijn tong uit steekt naar een volwassene die hem begroet. Het debut album blijft onschuldig. Hierdoor ontbreken de elementen (lees Twin Infinitives (1990) ) waar Royal Trux zo beroemd door zijn geworden; Het demonteren van rock ‘n Roll en dit na eigen believen weer opbouwen. Een soort muziek genre MOC (voor de Lego liefhebbers onder ons).

Juist op dit album blijven ze binnen de kaders van hun stijlen. De blues is rebels, brutaal en zeer provocerend, en zeker door de noiserock, lijkt Royal Trux hier haast soms experimenteel. Maar net als de meeste volwassenen zien dat als een jongentje van 5 zijn tong uit steekt geen enkel kwaad in de zin heeft en zal reageren met grapje naar de jongen. Zo zal de gemiddelde luisteraar hier horen, dat het debut album van Royal Trux vooral erg lekker en toegankelijk klinkt.

Sommige albums weten mij elke keer weer te raken. De ene keer met volledige bewondering en de andere keer vanuit een teleurstelling. Twin infinitives is z'n album. Op momenten van enthousiasme, zijn er alleen maar gevoelens van euforie, verbazing en verwondering, maar er zijn ook momenten van onbegrip, schaamte en gevoelens van klein zijn. Het is nu ongever 1,5 jaar geleden dat ik dit album gereviewd heb en zal eens zien of mijn conclusie nog steeds het zelfde is en of dit album nog steeds een top 10 plaats waardig is. Een van mijn eerste ervaringen van dit album was als een soort space-invaders op indie rock, en dat beviel me goed.

Royal Trux bestaat uit Neal Hagerty en Jennifer Herrema. Royal Trux werd opgericht in 1985, toen Hagerty nog een gitarist was in Pussy Galore. (een leuk feitje: Hagerty overtuigde de rest van de band om de lo-fi tape op te nemen van Exile on Main Street, deze tape werd toen een underground succes.) Hagerty en Herrema wilde iets doen wat ontrendy was en wat ze voor altijd zouden kunnen duren. Ze hadden het idee dat de noiserock scene van de jaren 80 geen bestemming had. Hun eerste album was dan ook een historisch verslag van Rock 'N Roll naar noiserock.

De band begon echt op te vallen na hun 2e album "Twin Infinitives"
Het paar kreeg 9 maanden een gigantische studio tot hun beschikking. In de studio kregen ze alle vrijheid. Ze hadden het doel om weer een rockmeesterwerk af te leveren zoals er in de jaren 60 en 70 werden gedaan. Platenlabels gaven in de jaren 60 en 70 de artiesten nog de vrijheid om experimentele dubbel albums op te nemen. Denk maar aan Dylan's Blonde on Blonde, Zappa's Uncle Meat of Trout Mask Replica. Na het opnemen ontstond er een grote 2-deling onder de rescensisten. Herrema beschreef in interview dat er recensisten en fans waren die zich persoonlijk beledigd voelde. Woorden als: Geen muziek, ze doen maar wat, dit krijg je van heroïne, is (als ik RYM lees) een van de vele negatieve reactis. Volgens Herrema waren ze toen inderdaad aan de heroïne, alleen is dit gehele concept "nuchter" bedacht en opgenomen, daarom duurde het ook zo lang voor dat het album af was.

Hagerty en Herrema creëerden een wereld zo intens. Het voelt als een thuis (rock en roll) tot de bodem wordt afgebroken en naar eigen believen weer wordt opgebouwd en ingericht. Nergens klinkt chaos zo verstrooid, angstig en geïsoleerd en tegelijk zo vertrouwd en overzichtelijk. Het hele album begeeft zich in een constante spanning van structuur en complete chaos. Tijdens het luisteren vraag je af: ben ik in de toekomst, het verleden, is dit mijn angst, mijn paranoïde of is het slechts de muziek? Door de futuristische zang, de vreemde effecten en de constante duisternis ontstaat er een hermetische dissonantie.
Onder deze muzikale paranoïde bestaat er nog steeds 'muziek'. Voor de goede luisteraars verschilt dit niet veel van de muziek die Led Zeppelin, Black Sabbat of zelfs Chuck Berry maakten. Onder de diepe laag van chaos heerst Rock 'N Roll. Maar zoals veel grote muziekanten (Faust, Zappa, suicide, Beafheart, Dylan) pushed Royal Trux alles tot het uiterste. Minimalisme wordt maximaal gecombineerd met overvloed van maximalisme. Er zijn geen concessies, de luisteraar wordt het niet een keer gemakkelijk gemaakt. Maar het voelt allemaal zo vertrouwd. Hagerty en Herrema blijven trouw aan de roots van hun idolen, zoals hun idolen trouw bleven aan Robert Johnson en Chuck Berry.

Hoe vaker ik naar dit album luister hoe mooier, intenser en begrijpelijker het is. Hoe de eerste luistersessies voelde als lang verwachte invasie van een buitenaardse macht, voelt nu als iets wat over 3 jaar door 'gewone' mensen in een garage gemaakt gaat worden. Hoe vaker ik het luister hoe verder ik in het album in gezogen wordt.

De jaren negentig kreeg hun Trout Mask Replica. Alleen jammer dat de kids van de jaren negentig (de muzikanten van nu) dit album niet zo hebben opgepakt zoals de kids in de jaren 60 Trout Mask Replica.

(Zeer terechte top 10 notering, al zeg ik het zelf)