Katharsis is een black metal formatie bestaande uit: Het trio M.K. on “styx” (drums), Scorn on “scythe” (guitar), en Drakh doing “sting” (vocals).. VVorldVVithoutEnd is hun derde studio album. Hun eerste album 666 is een oplage geweest van 200 lp’s welke nu volgens verschillende bloggers voor honderden euro’s over het web heen circuleren.

VVorldVVithoutEnd is een mix van noise, trash en old-school black metal.
De nummers zijn een opgefokte orgie van speed drums en snoeiharde gitaren. Elk nummer duurt langer dan 6 minuten, behalve het gestoorde Kosmik Sacrifice. Dit is niet iets voor watjes. De combinatie van een lichte chaos en old-school black metal is zeker gaaf. Onverwachtse en snelle gitaar solo’s vliegen je om de oren. De zang heeft veel weg van screamo, wat zeker een sterke toevoeging is aan de duistere en harde sfeer van de verschillende nummers.
Er zijn een paar interessante ideeën in het album verwerkt, neem bijvoorbeeld de combinatie van black metal en ambiente drones in het slot stuk van het derde nummer. Het is jammer dat alle nummers zich telkens weer vast grijpen in de het vertouwde black metal wat op zich niet erg is, want het klinkt gewoon erg leuk. Alleen wordt hierdoor de ideeën voor mijn gevoel niet sterk uit gewerkt en klinkt het allemaal erg bekend en vertrouwd. De nummers zijn hierdoor ook niet meer zijn dan gewoon erg leuk zijn.
de uit schieters zijn: nummer 3 en 6

Na verschillende her beluisteringen verhoog ik dit naar 3.5* Het album groeit en groeit, alleen ik blijf iets missen om het als een meesterwerk te kunnen beoordelen.
Ik denk zeker dat veel black metal fans dit een zeer interessant album zullen vinden, hij wordt op verschillende blogs ook niet voor niets de hemel ingeprezen, en dat bij black metal

Heb aardig wat nieuwe hip hop/ r&b releases geprobeerd van dit jaar (El-P, Death grips, Frank Ocean etc) maar geen van hen heeft echt de behoefte opgeroepen om vaker te beluisteren (Death Grips is misschien ook een uitzondering voor mij). Maar deze plaat vraagt regelmatig om een beluistering. De enige rede dat ik dit album heb opgepakt is nadat ik de albumcover op de voorpagina van Mume zag staan, wat een gevoel op roept naar de old-school.
Is dit extreem grens verleggend: Nee! Maar deze plaat is gewoon nostalgie op en top. Ik ben een fan van de hip hop gouden dagen van 1987 tm 1994 (public enemy, NWA, Geto Boys etc). Lamar maakt hier de zelfde artistieke statement wat krs-one maakte op zijn album: 'Return of the boom bap'. Dit is gewoon lekkere rauwe hip hop, goede flow, masculine en dandy.

Grappig, ik heb juist een hele andere beleving bij de deze plaat. Nummers als Cellistica en Sebastian Im Traum en Spielglocken zijn zeker van een waardig niveau. Het doet mij een beetje denken aan: Michael Hoenig - Departure from the Northern Wasteland. Audentity bevat een bombastische ritmesectie welke door de verschillende nummers heen waait zonder duidelijk grip te geven aan het geheel, een muzikale reis op zich zelf. Het andere moment begeeft schulze zich binnen new age achtige sferen.

Mijn favoriet Sebastian im Traum Sterke electronics die gebruik maakt van noise. Dit wordt op een zeer prachtige manier bijgestaan door verschillende bizare effecten (samples) en een vioolspel (wat erg tegen jazz aanleunt) die door merg en been gaat.

Het ene moment gebruikt Schulze de new age als hoofdlijn terwijl de verschillende instrumenten (Cello, Viool) via de achtergrond of gewoon door de muziek heen een esoterische schouwspel laten horen . Schulze weet hierdoor een mengeling te creëren tussen klassieke avant-garde en newage. Een mooi album wat ik zeker vaker op zal zetten.

Vandaag Cyborg na een lange tijd weer beluistert. En ik moet concluderen dat hij een halfje omhoog gaat. Maar vind Irrlicht toch beter (niet voor niets een top 10 plaat). De volgende vraag blijft door mijn hoofd spelen vandaag: "Is Cyborg 'zwaarder' dan Irrlicht? " Cyborg biedt meer houvast door de instrumentale begeleiding rond om de orgel dronen. Er is meer directe variatie. De bespeling van het orgel is rustiger. In vergelijking tot Irrlicht lijkt er meer een bestemming te zijn voor alles wat gaande is in de muziek. Toch mist Cyborg een stukje intensiviteit wat Irrlicht met zich mee brengt. Het krankzinnige en (schijnbaar) doelloosheid van Irrlicht wordt omgevormd in donkere ambient.
De orgeldronen hebben de rol van rustige stromingen op een open zee. Deze zee deinen de rockgolven meer. Schulze zoekt op Cyborg meer naar harmonie en melodie. De nummers zijn meer gecomprimeerd. Er is meer structuur en melodieën zijn beter te herkennen. De meditatieve ritmes zorgen ervoor dat Cyborg de bestemming krijgt van een spirituele reis. De orgeldronen hebben meer weg van een transcendentale meditatie.

Eigenlijk wil ik Cyborg en Irrlicht niet met elkaar vergelijken. De volgende analogie vind ik persoonlijk wel van toepassing: Irrlicht is een ruimteschip wat reist door een woest universum. De kapitein is stuurloos en diep in zijn eigen duistere gedachten gekeerd. Hij weet zelf niet waar hij over 5 minuten zal zijn. Overal om je heen is er alleen diepe zwartheid. Hier en daar botsen losvliegende Planetoïde tegen het schip. Schulze crasht op een donkere planeet, nergens is er licht of water. Alleen donkere kraters. Schulze is alleen met zijn herinneringen, die ervoor zorgde dat hij op reis ging, de rede van de agressie die hij ooit zo diep voelde. In deze diepe duisternis vind hij zijn nieuwe ik. Verlicht bouwt hij van zijn oude schip een nieuw schip en noemt het Cyborg. Het schip is geavanceerder en kan dieper de ruimte in. Maar de reis die hij met dit schip laat zien is die van een ander sterrenstelsel. Er is daar licht, de sterren sprankelen. Er lijkt leven te zijn in de ruimte en misschien is er wel leven mogelijk in dit sterrenstelsel.

Dit beschrijft voor mij het verschil tussen de beide platen. Wat op Irrlicht een spontaniteit is, wordt op Cyborg een terugkerende ideologie. Cyborg mist de agressiviteit wat Irrlicht zo intens maakt.

Vandaag 2 maal achter elkaar gedraaid in de auto. Maar hij omarmde mij echt.


Ik had Irrlicht in eerste instantie op 3* staan. Dit kwam omdat ik niet goed wist waar en hoe ik het moest plaatsen. Knap en orgineel was het zeker, maar het raakte mij niet op een gevoelsmatig niveau zeg maar.
Ik zal direct met de deur in huis vallen: We gaan van 3* -> 4,5*.
Zoals je misschien zult merken ik ben enthousiast over deze plaat.
Ik zal jullie vertellen waarom en proberen uit te leggen waarom ik deze extreme verhoging verantwoord vind:

Velen zullen weten: Klaus Schulze was de drummer van Hash Jar Temple en Irrlicht is het solo debuut album van Schulze. Je zou in eerste instantie denken dat 'Irrlicht' een zware drum uitstapje is maar dit is niet zo. Het kan het best worden omschreven als een set van tonale verzamelde ideeën die stevig aarden in het domein van de moderne klassiek (Avant-garde). De Critici en reviewers hebben ook niet voor niets met een beschuldigd vingertje gewezen naar de invloeden van Stockhausen, Boulez, Terry Riley, Reich en Philip Glass om de Electro akoestische kant van Schulze's vroege werk te omschrijven. Schulze zelf ontkende in alle toon aarde en zei zelfs een aantal van deze kunstenaars op dat moment niet eens te kennen, laat staan hun muziek te hebben gehoord. Op zich begrijpelijk, Schulze kwam zelf uit een hele andere muzikale stroming: Krautrock. Hoe graag ik ook zou willen verwijzen naar moderne Componisten. Haalt Irrlicht zijn inspiratie uit de late 60’s psychedelische muziekstromingen. Het experimentele en het verwoorden van een sombere en lege periode van Duitsland in de jaren 70 met de invloeden van Amerikaanse psychidelische rock (zoals zoveel duitse bands dit deden), verklaart de sound en de sfeer van dit album. Misschien is surrealisme een betere term voor Irrlicht. De muziek laat zich niet makkelijk classificeren als muziek en juist ook altijd weer wel. Irrlicht lijkt een reis te zijn terug naar de toekomst. Het album lijkt een zwarte eenzaamheid te vertolken, wat veel overeen heeft met het helaal.
De drummer maakt een album zonder drums. Ik hoef er geen doekjes om heen te winden: Dit album krijgt alle lof die het zich maar voor kan stellen. Het wordt gezien als een mijlpaal in de elektronische muziek. Wat die lof is wat mij betreft meer dan terecht.

Het eerste nummer: Satz Ebene is mijn persoonlijke favoriet. De kunst vorm heeft veel overeenkomsten met: een structuurloos kosmische orgel spel van minimalisme en orgelwerken wat een reis naar een nieuw universum zoekt met Bach als kaptein van het ruimte schip. Nergens laat Satz Ebene zich besturen. De orgeldronen lijken compleet hun eigen gang te gaan en weten zich los te maken van elke vorm van muziek wat ik ken. Elke keer lijkt Schulze er een schepje boven op te doen, steeds komt er meer tempo bij. Wat zich zelf op pompt tot een kosmische elektronische explosie.
Het 2 nummer is lijkt te functioneren als een soort stop, waar Enebe explodeerde, worden de orgel geluiden hier wat zachter, en rustiger.
Exils Maria – blijkt (later) een typisch Schulze nummer te zijn. Melancholisch op zijn eigen manier. Dit nummer wordt omschreven als het meest experimentele van de 3. Het nummer omvormt zich vanaf 4 minuten, uit de een donkere ambient, in een drone en space noise sound, Hierna neemt de muziek weer zijn rust en valt achterover om op te gaan in iets oneindigs.
Dugeon is de bonus track. Deze is (volgens mijn bronnen) in 1973 opgenomen. (ik bespreek hem verder niet omdat hij niet op de originele plaat staat)

Zoals ik al schreef: deze plaat omarmde mij vanmorgen, ineens begreep en voelde ik, de intentie van de kunstenaar. Nergens waren nog vragen of afleidende gedachten. Alleen ik en de muziek. Verbaasd hoopvol en avontuurlijk voelde ik mij. De tonen van het orgel, wat zich eerst wat eentonig op mij overkwam, lijken nu als een regenboog aan geluiden te zijn geworden voor mijn brein. Zelfs van mijn eerste voornemen om van 3* naar 4.5* te verhogen moet ik herzien. Door het verwoorden van mijn enthousiasme en het wederom herbeluisteren van deze plaat kan ik niks anders concluderen: Hier hoort 5* te staan