een leuk album van j.j. johnson. goed gespeelde bebop. De bas en trombone spelen allebei een sterk staaltje jazz.

Wat heerlijke (pop(?)) Plaat is dit toch. Een mix van sixties, britpop, versmolten in amerikanisme sing along. Het album haar nummers lijken een soort voorbode van het culturele optimisme van de jaren 90 zijn mainstream. Een renaissance van de flower power.

Tja, wat zal ik hier eens over zeggen. Een echt jazzrock album met kleine freejazz elementen. De compositie bevatten leuke stukken voornamelijk als de distorion wordt aangetrapt. Alleen bevat dit album voor mij iets te veel, rock structuur om een goed jazz album te zijn. De nummers blijven een beetje op het zelfde niveau.

De bandleden: Chris Speed: tenor saxophone; Hilmar Jensson: guitars; Skuli Sverrisson: basses; Jim Black: drums.

Ten eerste zijn er best leuke drumstukken van de bandleider, maar nergens is het voor mijn gevoel uitmuntend en ik vind hem zo beetje de minste speler van het stel. Op sommige stukken speelt de Tenor sax erg mooi, en subliem. Het gitaar spel heeft eenaantal intressante stukken. ALleen komt het voor mijn gevoel net niet goed uit de verf.

een voorbeeld is Auk and Dromedary, het nummer begint als een soort freejazz gitaar album wat doet denken aan Sonny Sharrock - Ask the Ages. Alleen dan wordt er een heel standaard drum partij ingezet, wat bij mij associaties op roept met een jaren 80 pop rock nummer waardoor alle kracht van het nummer weg donderd.

En eigenlijk werkt dit zo bij veel nummers, ongeacht het instrument. Zo heeft de Tenor sac een leuk spel, maar wordt onderuit gehaald door de gitaar etc. De Drums in Luxuriate zijn interssant, maar komen niet echt goed uit de verf.

Al met al, een prima stuk, alleen ik ben er geen fan van.

Leuk album dit.

Giuffre (clarinet); Dave Pell (tenor saxophone, English horn); Bob Cooper (tenor saxophone, oboe); Maury Berman (baritone saxophone, bassoon); Harry Edison, Shorty Rogers, Jack Sheldon (trumpet); Buddy Collette (flute, alto clarinet); Bud Shank (alto flute); Harry Klee (bass flute, bass clarinet); Jimmy Rowles (piano, celeste); Ralph Pena (bass); Stan Levey, Shelly Manne (drums).


Giuffre weet binnen een sobere sfeer een verfrissend maar ingetogen en speels geluid neer te zetten. De nummers hebben een donker overkomen. Waarin het spel van de verschillende blazers voornamelijk in de lage regionen erg mooi klinken.

Voor een muziek liefhebber is misschien de moeilijkste vraag ooit : welke cd/plaat zou je mee nemen naar een onbewoond eiland?

Ik zie users zeggen: Deze plaat neem ik echt mee op een onbewoond eiland. Met andere woorden aan deze plaat heb ik genoeg als ik geen uitgebreid aanbod krijg in muziek keuze.

Nu stel ik een ieder de vraag: Stel je krijgt te horen over 90 minuten ben voor de rest van je leven doof!!!!
Welke plaat zou je nog één keer willen luisteren als je weet dat daarna nooit meer een muzikale noot zult horen.

Welke plaat zal je dan kiezen?

Wat zal je laatste muzikale herinnering worden.........

A love supreme?

Want laten we reeël zijn mensen........ mooiëre muziek bestaat er bijna niet......

De peppers hebben mij nooit echt kunnen raken. Het is allemaal wel leuk, maar het mist voor mij echt dat byzondere. maar op aanraden van een vriend, mij toch eens verdiept in John frusciante. Deze plaat springt er voor mij toch echt boven uit.

Die man kan echt ongelooflijk gitaar spelen, geen twijfel over mogelijk.
Maar het byzondere aan deze plaat is. hij voelt heel naakt. John had zich letterlijk opgesloten met zijn gitaar en de drugs. het klinkt ook zo, naakte eenzaamheid. De teksten kan ik het besten beschrijven als gestoord en misschien psychotisch. Het doet de sfeer zeker ter goede. Het gitaar spel is uitzonderlijk te noemen, en ik denk als je de vreemde zang van john er niet bij had, was dit een zeer viruoos geheel geworden

"Your uighuifgfuifjklh"

Een ongeslepen diamant?....., zeker weten........maar slijp hem alsjeblieft niet.

4 sterren

Vind dit een leuk album. De artiesten slaan met hun spel een brug tussen oudewetse jazz en modern klassiek of is hier sprake van gewoon moderne jazz met "ouderwetse"" klassieke muziek. het is mij om het even. Het mooiste nummer vind ik het titel nummer. De instrumenten weten een abstract geheel neer te zetten wat goed overzichtelijk klinkt.

Een album wat goed in het gehoor ligt, nergens echt experimenteel of freaky. Het is toegankelijk, overzichtelijk maar bruist van energie en improvisatie.

zoals ik al zei: leuk album dit.

Vandaag verschillende albums van Hassell beluisterd. Deze passeert nu zelfs voor de 3e keer de revue.

Hassell geboren in Memphiss, Tennesseee en behaalde zijn Mastertitel aan Eastman School of Music (New York). Hassell een trompettist en Componist. in zijn jeugd sterk beïnvloed door het orkestrale werk van Stan Kenton.
In het begin van zijn loopbaan speelde hij (nadat hij Riley had bevriend) o.a. op Terry Riley's - In C. en op La monte Youngs - Dream House (de versie uit 74).
In de jaren 50 en 60 was hij erg onder de indruk van de Europese avant-garde. Nadat hij zijn Frans en Duits had bijgespijkerd, kan hij na eigen zeggen een voet tussen de deur krijgen van de Europese avant-garde. Hassell studeerde onder verschillende post-Webernse componisten. De belangrijkste invloed en leermeester was Stockhausen. Hij kwam in een klas samen met Irmin Schmidt en Holger die samen de band Can oprichtte. Irmin hoopte dat Hassell zich bij Can zou aansluiten, maar hij (Hassell) was te gericht op zijn individuele projecten.

Brian Eno was erg onder de indruk van Hassell zijn eerste album 'Vernal Enquinox'. Eno was zo onder de indruk van het album dat hij het de hele zomer (van 78) beluisterde.
Na een live voorstelling van Vernal Enquinox, wie Eno bijwoonde, stelde hij na afloop voor aan Hassell om samen een project te starten. Volgens Hassell was dit gelijk het begin van hun vriendschap.

lineup:

Jon Hassell – trumpet, pottery drums, Prophet 5, bowl gongs, mix (tracks 2 & 7)
Brian Eno – drums, bowl gongs & bells, mix (tracks 1, 3, 5 & 6)
Michael Brook – bass
Miguel Frasconi – bowl gongs
Walter DeMaria – distant drum
Daniel Lanois – engineering, mix (track 4)
Greg Roberts – additional engineering
Paul Fitzgerald – splash rhythm edit assist

Fourth World, Vol 2: Dream Theory is een exotisch en primitieve samenwerking van deze heren. Hassell zelf is erg trots op dit werk. In interviews beschrijft hij dat er nog niemand was die zoiets had gedaan en benoemt (haast arrogant) welke artiesten erg beïnvloed zijn door dit werk, o.a. Peter Gabriel. Dit is een letterlijke botsing van ideeën en culturen. De sound van de trompet is ingetogen en haast zachtjes als een zomerbries. De hele plaat laat zichzelf leiden in een constante sfeer van primitieve ritmes en abstracte atmosferen. Hassell speelt trompet zoals George Lewis trombone speelt. Als luisteraar herken je het instrument, maar de bespeling gaat voorbij de oorspronkelijke doelstelling van het instrument. Het album begeeft zich in een sfeer die sprekend op Chigaco Slow Dance lijkt; atypische nachtelijke oerwoud geluiden, worden om een blaas instrument heen gebouwd. Hassell schept hier een meesterwerk, laat dit duidelijk zijn! Veel elektronische werken wie hun pad bewandelen tussen de avant-garde en rock, hebben vaak een kosmische sfeer en een oneindige doelstelling. Het vormt zich in een expansie, zonder een duidelijk begin of eind. Deze ideeën lijken ook Hassell en Eno sterk te beïnvloeden, alleen ontstijgt Hassell dat principe. Hij creëert een pseudo-hallucinatie, je herkent wat hij doet. Doelloosheid klinkt weer betekenis vol. maar op het zelfde moment, klinkt het onwerkelijk en zonder concrete muzikale associaties. Hassell blijft dichter bij zijn leermeester Stockhausen en Europese avant-garde, dan bijvoorbeeld zijn studiegenoten in de Band Can hebben laten zien.
Dit werk is juist antikosmische muziek.

Ataloona, noemt dit een school voorbeeld van Wereldmuziek en electronische muziek zou moeten klinken. Zo ver kan ik niet gaan, want ben niet echt van de schoolvoorbeelden. Maar dat dit een geslaagde poging is om totaal iets nieuws te creëren staat als een huis! Hassell geeft geheel zijn eigen definitie aan muziek, en lijkt ook heel eventjes een nieuwe luister ervaring voor zijn toehoorders te creëren.

Een heel sterk album en na een paar luisterbeurten ben ik dik verkocht! Diep heel diep onder de indruk!

Als Joni Mitchell eens wist hoeveel nachtelijke uurtjes ik met deze plaat heb door gebracht. Zou ze nog geshockeerd kunnen raken.

Maar Carey was altijd een zeer toepaselijk nummer voor die nachtelijke uren. Heerlijk dromen over de reizen die ik ooit nog ga maken, verliefd zijn op het leven.

Tegelijk brengt deze plaat mij in een mecholische stemming neem nu River
Elke kerst, zet ik river op en luister het nummer dan 4, 5 keer achter elkaar. Even een ander gevoel over kerst, even uit de feest stemming stappen. En afdwalen met mijn gedachtes langs die rivier die ze berschrijft.


Bij deze plaat , wil ik reizen, wil ik leven, wil ik verliefd worden, dronken zijn, teglijker tijd gedumpt worden, thuis blijven voor de haard zitten en zachtjes mee nurieën met de muziek.
Al met al een plaat die elk gevoel kan oproepen die je maar wil ervaren.


Deze plaat kan alleen 5 sterren krijgen.

Dit soort rock-pop, doet mij erg denken aan de romcoms highschool films, uit de jaren 90. Dit genre was altijd een quilty pleasure voor mij. Zielig en sneu hoofdpersoon, wordt verliefd op onbereikbaar meisje. Deze plaat roept de zelfde soort asociaties op. Zoetsappige, en voorspelbare rockpop nummers, met heerlijke emotionele gitaarrifs, waarin je heerlijk weg dwaalt in zelf medelijden.

toch jammer dat dit album tot heden door zo weinig mensen beluisterd is. Ik heb een linkje naar een blogsite gedaan in het Jazz album van de week topic, met een uitgebreide review (en aangename verassing). Dit is op dit moment een van de beste freejazz albums die ik (tot nu toe) beluisterd heb.

Ik zal de blogger eens qoute, aangezien die veelbeter het album kan verwoorden dan ik dat kan, ps het album is te vinden in zijn top 20 freejazz albums:

http://freejazznl.blogspot.com