menu

Hier kun je zien welke berichten korenbloem als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Scott Kelly - The Wake (2008)

Een zeer introverte plaat, wat m.i. niet goed uit de verf komt. Het introverte karakter klinkt in mijn oren eerder als gebrek aan ideeën. En Kelly weet dit thema na mijn smaak niet goed uit te werken. De plaat weet mij nergens echt te boeien, maar het verveeld of irriteert ook nergens. En de korte fragmenten dat mijn aandacht even getrokken wordt en en het mij weet vast te houden, is de muziek oké.

Sematary & Ghost Mountain - Hundred Acre Wrist Hosted by DJ Sorrow (2020)

3,5
te beluisteren op bandcamp.com

Deze plaat voelt een beetje als de meest verre toekomstige progressie van de undergound(zelf in te vullen subgenre binnen hiphop) hiphop. De soundmuur is een soort van Cop Shoot Cop's noiserock, opgebouwd op Salem's melodieuse beats. Sematary's vocalen hebben een flow als Lil Peep's emoraps, maar klinken meer als een Foetus, wie horrorachtig kinderrijmpjes opdreunt. Maar waar Peep, meer een wereldburger was, hoor je hier een stel country rappers, wie hun hele leven in een schuur opgesloten aan een ketting zaten.

Of samengevat deze plaat klinkt gewoon erg lekker.

Solex - Low Kick and Hard Bop (2001)

4,0
Waarom ik vandaag dacht: "hey solex. Dat heb ik lang niet meer gehoord",( 6 jaar om precies te zijn) kan ik geen zinnig antwoord op bedenken.Maar goed....

6 Jaar geleden werkte ik in een fabriek als vakantie/ oproep kracht, en tijdens de pauze hadden we het over verschillende nederlandse bands. De ouwe garde van het personeel (toen waren hun 21, 22 maar goed) vonden DoeMaar de ultime nederlandstalige band.

Zo kwam ook op de middag, de naam solex voorbij. Solex kent iemand dat... zij maakt leuke muziek.
Solex...? Ik heb wel een D.K.W. achter staan, grapte een ex-collega.
Die zelfde maand bracht solex zijn Low Kick And Hard Bop uit. Dus een collega deed constant deze plaat in de stereo. Misschien deed hij het uit wraak of uit muzikale verantwoording. Dat weet ik niet. Maar het heeft zeker gewerkt.


Nu hoor ik grotendeels van mijn leven mensen zeggen dat de King of Pop op neverland woont. en de queen of pop woont in een royaal engels landgoed.
Maar zoals veel al weten.... Wat de meeste mensen zeggen klopt vaak niet. De queen of Pop? die heeft een cd zaak in amsterdam, en heet in het dagelijks leven Elisabeth.

4, 5 sterren voor dit voor dit prachtige meesterwerk van eigen bodem.

Sonic Youth - Daydream Nation (1988)

4,5
Je kent dit soort platen wel... een plaat die mooi is, nee zelfs prachtig maar door de vele keuze aan muziek geen plaat die je regelmatig op zet.

Toch is dit één van die platen die er om vraagt klinisch beluisterd te worden. Dit zal waarschijnlijk komen door de geniale combinatie van punk, high-art avant garde, garage rock en de experimentele gitaren.
Maar alsof dat nog niet genoeg is....heerst er een rebelse sound en Fuck the world sfeer door dit album, wat misschien nog meer van invloed is dan. In iedergeval doet de combinatie mij zeker goed.

Dit is wat ik wilde horen als tiener, dit is de muziek die je te hard aan zet, als je ouders je voor straf naar je slaapkamer sturen.

Ik ben al enige tijd uit de fase: van je af keren tegen alles en iedereen, Ik moet mijzelf nu (jong) Volwassen noemen.

Maar Nu even niet,

Yeaaaaaaah Fuck it all

Sonny Rollins - East Broadway Run Down (1966)

4,0
Ik begin te denken dat ik Rollins veel te lang heb genegeerd. Een tijd terug Freedom Suite op vinyl gekocht, en dat begint langzamerhand mijn favo rollins plaat te worden. En nu dit heerlijk overtrokken theatraal werkje. Je hoort het plezier de bandleden hebben en het heerlijke samenspel. Zoals Pim en Ruud hierboven al bediscussiëren. Minder intens misschien als een Coltrane, maar juist het luchtige, maar tergelijk zo technische benadering van jazz, geeft juist een heerlijk swingend en eigenzinnig karakter en zal deze plaat (mocht ik hem eens voor een schappelijke prijs tegen komen), zeker een plaats in mijn fysieke collectie krijgen

4* met kans op verhoging.

Erg leuke keuze dit!

Steve Lacy & Mal Waldron - At the Bimhuis 1982 (2006)

4,0
Een mooi en leuk album. Zoals meerdere hierboven al zeiden, het samen spel van de heren is prachtig. Beide kunnen prima soleren, en geen van de 2 klinkt overheersend of probeert er met de eer van door te gaan. Het valt mij de laatste tijd op, dat ik veel piano jazz, niet echt kan appreciëren. En dat terwijl het mijn favoriete jazz instrument is. Maar als de piano (na mijn idee) verkeerd bespeeld wordt, ontstaat er een easy-listing en neigt het gauw naar achtergrondmuziek. Ook dacht nadat ik bij de volgende albums: Charles Lloyd - Rabo de Nube (2008) en Ana Fort – A long Story (2007) concludeerde dat “rustige” jazz misschien dan niet mijn ding is. Maar blijkt mijn vooroordeel hier toch even sterk ongegrond.

Deze plaat bewijst dat ook “rustige” piano erg mooi kan zijn. Maldorn speelt geen overtuigende freejazz piano, maar weet zich er van te behouden dat er een zwevend deuntje gespeeld wordt. Hierdoor is het spel prima uitdagend, de melodieën hebben een donker en melancholisch karakter. Lacy heeft een krachtig spel, wat mij zeker aanspreekt. Hij weet zich prima aan te sluiten met de thema’s die Maldron aan haalt en dit lijkt echt visa versa te gaan. De rustige nummers, zijn meeslepend en voelen erg emotioneel somber aan. Een leuk jazzalbum dit en ik zal hem zeker vaker op zetten.

4* en bedankt voor de leuke tip.

Sunn O))) - Monoliths & Dimensions (2009)

3,5
Het blijft een wisselvallige plaat. Momenten met sterke minimale drones. Maar over het algemeen klinkt het vrij middelmatig. Hier ligt voor mij ook een valkuil. Platen als deze vragen veel concentratie en energie van mij. De muziek vraag volledige concentratie om de nuances in de drones op te merken. Maar ook na meerdere luister beurten, blijven de eerste nummers een beetje on opgemerkt. Het hypnotische effect wat de logge drones proberen te brengen blijft weg.

Het hoogte punt van de plaat en het nummer wat de plaat tot een 3* - 3.5* brengt is 'alice'.