menu

Hier kun je zien welke berichten korenbloem als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Activities of Dust - A New Mind (2008)

2,5
aantal keer beluiserd. de eerste keer klonk het veel belovend. Lichte ambietne invloeden maakten een golvende beweging binnen de muziek, waardoor er een droomachtige stuk ontstaat. en in eerste instantie klinkt dit best boeiend. Maar naar 2 of meer luister beurten slaat de verveling wat toe. Het klinkt voorspel baar en eentonig en ik krijg nu niet echt het idee dat de band dit resultaat voor ogen had.

al met a tussen 5.5 a 6.

Albert Ayler - New York Eye and Ear Control (1966)

4,0
Een ongelovelijk en bloedstollend mooie plaat van dhr Ayler. Prachtige compositie, tja wil eigenlijk wel wat meer over tellen,
maar weet nog niet echt goed hoe ik het moet verwoorden.

De band leden:
Albert Ayler: tenor saxophone; John Tchicai: alto saxophone; Don Cherry: pocket trumpet; Roswell Rudd: trombone; Gary Peacock: bass; Sunny Murray: drums

het getoeter van dhr Ayler is ook op deze plaat prachtig, en zeker de moeite waard. Hij doet erg denken aan Coleman's freejazz en Coltrane's - Ascension. Dit is dus ook een waar freejazz festijn.
Alleen lijkt dit stuk een beetje tussen beide werken in te zitten, en doet het een poging om de Freejazz van de jaren 60 een nieuwe richting op te blazen. Het lijkt het Gerne opniew uit te willen vinden.

Het verschil met dit New York Eye and ear Control en Ascencion en Freejazz is dat dit minder basisrichtlijnen heeft, hij er wordt meer een beroep gedaan op het improvisatie talent van de Artiesten. Het voelt wat vrijer aan.

maar bij dit soort albums heb ik altijd het idee dat je een beetje tegen je zelf aan het praten bent of tegen de gene die er al op gestemd hebben en/ of de gene die Ayler al kennen. Maar het is toch jammer dat "Free-Jazz"en "Ascension" zo veel bekendheid hebben gekregen en deze maar 4 stemmen heeft. terwijl ayler echt niet onderdoet hier, voor die andere twee klassiekers.

Albert Ayler - The Hilversum Session (1964)

3,5
Nu een paar keer beluisterd. In een vlugge luister beurt klinkt dit album een beetje het zelfde als zijn bekendere voorgangers. Een aantal composities komen dan ook terug, zoals ghost en spirits. Hierdoor vroeg ik mij zelfs een beetje af wat de meerwaarde van deze plaat is?


Alle nummers zijn geschreven door Ayler op een na. Cherry heeft "Infant Happines" geschreven. De bekende deuntjes uit ghost, spirit en angels zullen de meeste Ayler liefhebbers als "muziek"in de oren klinken. Deze compositie kwamen eerder op zijn albums naar voor. Maar gebrek aan creativiteit heeft ayler niet. Er klinken sterke improvisaties met een sterke chemie tussen Ayler en Cherry. Het 4 tal voelt elkaar goed aan.
De bas van Peacock klinkt donker en heeft een klein moment van stralen. Murray speelt begeleidend mee. MAar juist door dat Peacock en Murray hun "plaats weten" creëren ze een basis voor de sterke communicatie tussen Ayler en Cherry.

American Music Club - California (1988)

4,5
American Music Club is een band, wat is opgericht in 1983, door Mark Eitzel. California is het 3e album van de band. De band bestond tijdens het album uit: Mark Eitzel - vocaal en gitaar, Dan Pearson - bas, Vudi - gitaar en accordeon, Tom Mallon - drum, producer en engineer, Bruce Kaphan - pedal steel, Lisa Davis - bas op "Firefly"
American Music club heeft een folk sound wat zich bevind tussen Roots, Amerikana gezongen door Nick Drake.


Eitzel was voor het opnemen van California net verhuisd naar een van “San Fransisco's avenue's Een buurt vol met bars, goedkope hotels en Striptenten. Een omgeving voor de verlorene, de eenzame, de dronkaards en de prostituees. Daarnaast begon Eitzel zijn eigen rock muziek smaak wat los te laten en begon zich meer te verdiepen in artiesten als Nick Drake. Alle demo´s die hij in deze periode maakte, was compleet anders, dan alles wat de band ooit had gespeeld.
De nummers en de Ideeën die Eitzel had kwamen niet verder dan zijn eigen hoofd. Hij speelde vaak open tunes, en had moeite om deze ideeën over te brengen op de band leden. Door de moeizame start en opname van Eitzel's ideeën, ontstonden er meer en meer spanningen tussen de Band en de Producer (Tom Mallon). Maar ondanks de moeilijke opname van dit album. Is het eind resultaat verbluffend.

Bijna nergens heeft muziek zo somber, intiem en leeg geklonken. Nu moet ik bekennen dat intimiteit vaak heftiger wordt ervaren in een sombere atmosfeer, dan in een gelukkige. Het lijkt alsof somberheid en eenzaamheid iets voor jezelf is. Wat je niet kan en wilt delen met anderen. California is een album wat elke muzikale ervaring van zich zelf naar binnen keert. Er wordt (voor mij althans) een heel nieuwe manier van introversie verwoord door middel van muziek. De nummers zijn meer demos van eenzaamheid en verlatenheid dan dat het 'liedjes' zijn

FireFly is een nummer met drinken als thema. Maar niet drinken als een feest, maar uit wanhoop. Op zoek naar liefde en geborgenheid. Iedere man kent het: je zit daar in een kroeg op je stoel, onopvallend probeer je naar de bar de vrouw te kijken, je bent te dronken om iets normaals tegen haar te zeggen. Dit gaat maanden zo en dan opeens is ze er niet meer. "where did you go".
Somewhere en Lonely zoeken een voldoening uit alles wat lijkt te leven. Overal waar mensen zijn moet Eitzel hebben gedacht kan ik ontsnappen aan deze wanhoop. De mensen die je vindt in cocktail bars. Die net te rijk zijn om zielig gevonden te worden. De mensen die 'bewust' eenzaam met 4 vrienden in de kroeg hangen. Alle 4 weten waarom ze bij elkaar zijn, wat de basis van een vriendschap is. En een ieder hoopt dat die ene voor bij komt. Het zijn de mensen waar je mee omgaat om niet compleet alleen te zijn.
Laughingstock zoekt een balans tussen Lonely en Somewhere in zowel tekst als sound. Je voelt de eenzaamheid door je heen glijden:" just a couple of strangers in a bar giving me the chance to explain myself away".. Door stiltes die vallen tussen de pingelde gitaren en de feedback, echoot de eenzaamheid door de muziek heen.
Pale skinny girl vertelt een verhaal over de eenzame wandelaar die haar eerste stappen zet in de wasteland en nooit het dag licht ziet. Op Blue and Grey Shirt zoekt Eitzel een verklaring voor alles wat er mis is gegaan in zijn leven, waar probeert hij het voor. Wat kan hij verder doen. Voor wie doet hij het?

Bad liquor is een agressieve manier om de eerst helft van de plaat af te sluiten. Alle frustratie die eerst werden vertolkt in een introverte sound wat een soundsculp van wanhoop met zich meedraagt. Wordt in 1:57 samengevat in een agressief indie rock nummer.

Na bad liquor ontstaat er weer de zelfde instrumentale wanhoop als ervoor. Now Your Defeated figureert als een soort Kater, van de “slechte drank”Eitzel zingt zijn longen uit zijn lijf. Hoe pijnlijk moet het zijn geweest toen hij zijn eerste worden van dit nummer in zijn hoofd vond:
Jenny en western sky zijn een soort Nick drake nummer's voor de indierock generatie.

Highway Five is de vertolking van Eitzels zijn teleurstelling over California. Er was een tijd dat California bekend stond als een Utopia voor gelukzoekers. Maar dit alles kon Eitzel niet vinden waar hij was. Alles wat hij kende van California was een Leugen. De gehele atmosfeer van dit nummer vormt t apocalyptisch land.
Het laatste nummer Last Harbor, doet mij altijd denken aan een persoon die springt in een diep water als laatste redding om de duisternis die in zijn leven is, te ontglippen. Hopend om op de bodem een licht te vinden, zoals je altijd ziet in films. Maar zoals de ironie die het nummer doet vermoeden er is geen licht, er is geen bodem. Er is niets, Alleen Eitzel zijn gedachten en prachtige muziek.

Anat Fort - A Long Story (2007)

3,0
ik ben het met fredpit zijn vriendin eens: Dit is dreutel jazz. vanaf het eerste nummer heb je gelijk een beeld van het totale album. Ik zat bij mijzelf te bedenken, dat dit muziek is die je prima in een restaurant kunt horen. Toen ik naar de album pagina ging hier op MUME, zag ik dat sommige mede users die conclusie ook al maakten: Dit neigt meer naar achtergrond muziek.

Voor mij is dit: een standaard album, een beetje saai hier en daar. de piano speel somst leuk, maar nergens uitdagend, of spannend. Over het algemeen klinkt het als een " oosterse-mediatie sound". Begrijpelijk want dit komt ook uit het midden oosten. "De bas springt er hier en daar nog wel eens boven uit, maar ook nie noemens waardig naar mijn mening. Een aantal bepaalde nummers hebbenleuke uitspringers zoals in,; As Two / Something 'Bout Camels. MAar dat zijn echt uitzonderingen. De uitschieters zijn vaak echt te kort om dit echt als een goede of leuke plaat te kunnen bestempelen
Het totaal plaatje van deze plaat is: vooral layback en neigt mijn inziens soms een beetje te veel naar geneuzel.

Conclusie: Een 3*

Anthony Braxton - For Alto (1969)

4,5
Afgelopen weekend 2 lange autoritten gehad. Tijdens deze reis wilde ik 2 albums weer eens wat extra aandacht geven. Maar twee albums werd een aantal keren achter elkaar.
For Alto is Anthony Braxton's zijn 2e album. Braxton was één van de eerste leden van het Association for Advanced Creative Musians.

Het "getoeter" op deze plaat ligt een aantal voorname jazz liefhebbers niet en dit vrije getoeter was er vroeg of laat uiteindelijk ook wel gekomen. Peter Brötzman, Joe McPhee, Evan Parker allen blaasden op hun instrumenten waardoor het perspectief van muziek een nieuwe beleving kreeg. Dus waarom Anthony Braxton's - For Alto zul je misschien afvragen.
Alleen op For Alto, was Anthony Braxton de eerste die het deed. Hij veranderde het muzikale landschap voorgoed, voor de AACM als voor de al gehele jazz.

De afstandelijkheid van de gespeelde composities op deze plaat die sommigen beschrijven ervaar ik niet, ik zal proberen te beschrijven waarom niet. Jazz is een definitie wat ik vrij moeilijk te bepalen vind. Wat is jazz? Muziek wat zich heeft laten ontstaan op basis van vrijheid en creativiteit kunnen daar grenzen aan gesteld worden? Zo kan ik de vraag stellen is Moha! nu wel of geen jazz? George Lewis geeft hiervoor een mooie aanvulling: It is becoming increasingly difficult to decide where jazz starts or where it stops.
Jazz is een muziekvorm wat verschillende klassen omvangt. Braxton begrijpt dit kaderprobleem van jazz heel goed. Maar juist op For Alto breekt hij met deze grenzen van de jazz. In de begin tijden van AACM hielden veel leden zich bezig met de superioriteit van "zwart nationalisme". De muziek van AACM kon in het begin gezien worden als een "zwarte getto". De muziek was hoofdzakelijk gericht op de eigen zwarte bevolking. Ook werden alleen invloeden vanuit zwarte muziek als relevant beschouwd. Braxton breekt met deze gewoonte zoals ik al schreef. Geheel begrijpelijk begint For Alto dan ook met een eerbetoon aan een musicus uit de klassieke orde (To Composer John Cage). O.a. door de ode aan John Cale trok Braxton de jazz van AACM direct in een breder gebied. Het vormt een band met de klassieke avant-garde.

Voor mij ligt Braxton kracht in zijn intensieve manier van spelen. Hij moet zich zeer bewust zijn geweest van het effect van slechts een geluid. Braxton laat de luisteraar zeer bewust worden van het effect van slechts een toon van de altsax. Elk nummer is een verwijzing naar een componist die Braxton beïnvloede. Hierdoor ontstaan er 8 zeer verschillende composities en zijn de invloeden duidelijk terug te horen in de composities die gespeeld worden. Persoonlijk raak ik steeds weer ontroerd door het intensieve en krachtige spel. De constante variaties en veranderlijke thema komen prachtig tot uiting Elk nummer ervaar ik als een achtbaan van tonen en emotie. For Alto is en blijft een sterk maar te gelijk een zeer teder album, wat ik diep koester.

Anthony Braxton - Saxophone Improvisations, Series F (1972)

5,0
Een prachtige “piep en knars” plaat. Maar hoe moet ik deze plaat beschrijven?

Stel je eens voor, een man helemaal alleen in een leeg universum. Het enige wat hij ziet is zwart, zelfs zijn eigen lichaam kan hij niet onderscheiden van dit universum. En dan hoort hij plotseling Saxophone Improvisations. Wat is dit zal die man denken, is er meer dan ik?, Is er meer dan dit universum. Dit idee geeft deze plaat. Je hebt niks, alleen meer het geluid van de sax. Zo leeg, eenzaam en naakt klinkt dit, en ter gelijk zovol met prachtige ideeen. Ik wil dit spirtueel en filosofisch noemen. Want ondanks die eenzame sax-geluid klinkt dit zo ongelofelijk energiek, spannend en avontuurlijk. Daarnaast lijkt het of ik een hele droevige man hoor spelen. Waardoor het in de oppervlakte wat afstandelijk lijkt. Maar dit is echt uiterlijke schijn. Braxton lijkt er echt alles aan te doen, om zijn gehele ziel in deze plaat te stoppen. Zo ongelofelijk intiem. Je hoort Braxton ademen, je hoort hem zijn vingers op de toetsen leggen. Nergens weet je echt welke kan hij op gaat, of welk thema de melodieën hebben. En toch klinkt het zo zinvol, zo vol emotie.

Een prachtig meester werk en mijn favoriete solo jazz plaat.

Ik had hier 3,5* voor staan, maar daar kom ik echt op terug. Dit moet minimaal 4.5* zijn. Wat een ongelofelijk (her)ontdekking is dit.

Anthony Williams - Life Time (1964)

3,0
Anthony Williams "Tony Williams" wordt op verschillende internet pagina's beschreven als een wonderkind. Zijn professionele carriere begon al op zeer jonge leeftijd. Op 12 jarige leeftijd speelde Williams al mee met Sam Rivers.
Hij was 18 jaar toen hij dit album op nam. Het is zijn eerste album als componist. Hij schreef het gehele album zelf met een 'beetje' Hulp van Herbie Hancock. Deze neemt ook de piano voor zijn rekening op Memories en Barb's Dong to the Wizzard.
Williams was een onderdeel van de vaste band van Miles Davis. Met Life Time maakte hij 'the next new-thing'.

De line up was als volgt:
Sam Rivers (tenor sax); Richard Davis, Gary Peacock (bass); Bobby Hutcherson (vibes, marimba); Herbie Hancock (piano); Tony
Williams (drum set, tympani, wood block, maracas, triangle). Ron Carter (bass, op Barb's Going Wizzard).

De kracht en vooral de schoonheid van het album komt het best tot zijn uiting op two pieces of One: Red en Two Pieces of Red: Green Williams had niks te klagen over het handje vol muzikanten die hij op dat moment tot zijn beschikking had:
Sam Rivers (tenor sax); Richard Davis, Gary Peacock (bass); Tony Williams (drums). Het sierlijke en bombastische spel van River's, brengt deze 2 nummers zichtbaar boven de rest uit.

Tomorow Afternoon: ook hier speelt rivers weer hard, sierlijk, passioneel maar de totale compositie vond ik wat zoutloos, het wordt er onder gesneeuwd door de 2 eerste nummers.

Op Memory speelt : Tony Williams (drum set, tympani, wood block, maracas, triangle), er onstaan hierdoor vreemde soundsculpuren. Wat het ene moment beter uit zijn vel lijkt te komen als de andere keer.

Barb's Dong to the Wizzard is een duidelijk middel of the road nummer. Herbie Hancock lijkt een serene atmosfeer te willen creeëren, wat hem op zekere momenten ook goed lukt. Het probleem ligt hem een beetje in het totale spel, er zijn mooie en krachtige momenten maar het wordt soms wat ingetogen.

Al met al een erg leuke album, met een aantal sterke momenten, maar ook veel van een 13 in een dozijn momenten.

Art Ensemble of Chicago - Urban Bushmen (1982)

4,5
jekels, wat is dit een lekker plaatje zeg.

Dit album is live opgenomen in Munich. Het werd in 1978 opgenomen. Voor de mensen die willen beginnen met Art Ensemble of Chicago. Raad ik deze niet aan.
Voor de "Kenners": Dit is een samenspel tussen "jazz" en Freejazz met sound sculpturen van New orleans Hardbop. Met invloeden vanuit de moderne klassieke stroming: Minimalisme, denk maar aan Drumming .
De nummers kunnen samengevat worden als een Bipolaire melodieën. Van een soort te vrolijke stemming, schiet men direct naar melacholische melodieeën. en dit gaat visa versa.

Urban magic, is een prachtige freejazz samenspel tussen de bandleden. Het knappe is, dat ze blijven spelen op de jazz grenzen, tussen gewone jazz en freejazz. Soms lijkt er jazz om te slaan in freejazz, maar dit gaat ook andersom. Pure Freejazz, slaat zijn eigen weg terug naar gewone Jazz.

Theme for Sco is een huwelijk tussen funk, reagge en freejazz. Onmogelijk om hierbij stil te blijven zitten. na een minuut of 6 onstaat een waar jazz feest. Wat wordt geopend met een korte drum solo/introductie. Er ontstaat een freejazz stuk, waar ik alleen U tegen kan zeggen.


4.5* met een dikke griffel

PS
Ik zelf heb ook nog een 2e cd, die begint met New York is Full of lonely people. Zijn er meerdere uitgave's van dit live optreden? zo, nee zal ik dan
de nummers hier toevoegen of er een nieuwe toevoeging van maken?