Een intensief duistere plaat. Waar in elke luister beurt er een discrepantie wordt gecreëerd tussen componist en luisteraar. In een donker mythische begin-middeleeuwse atmosfeer wordt de luisteraar overdonderd door de avant-gardisch innovaties. Kosmische muziek wordt op nieuw gedefinieerd. Frohmader schept een botsing tussen oude en nieuwe werelden, tussen fantasie en werkelijkheid.

Medusa is te beluisteren op Youtube, wat ik 'natuurlijk' iedereen aanraad:

Medusa Part I 1/2
Medusa Part I 2/2
Medusa Part II 1/2
Medusa Part II 2/2

Zwaar en diep onder de indruk ben ik. In mijn 28 jarig bestaan wordt ik weer terug bracht naar de basis van mijn persoon. Ik kan geen technische beschrijving geven van dit werk, behalve dat dit werk in lijn ligt van moderne componisten als Cage (onwillekeurig piano stukjes), en Riley (maximale minimalisme). Maar dat is niet het bijzondere aan deze plaat. Deze plaat raakt me tot diep in mijn ziel. In de ambiguïteit van deze plaat ligt de essentie van dit werk. Geen revolutie zonder vreugde en verdriet. Het werk voelt alsof de val van de Berlijnse muur voorspeld wordt, het einde van het Communistische rijk, het begin van een nieuwe era. In de zelfde kracht ligt de geboorte van een betere tijd, de verwelkoming van betere tijden.

Misschien zit hier in de toekomst wel de maximale score in (om eerlijk te zijn hoor ik geen redenen om het niet te doen). Fenomenale plaat!

Een erg sterke release dit debuut, van deze Argentijnse zangeres, wonende in Polen. Deze kamer-folk is gebaseerd op tape-music, orkestrale begeleiding, orgal drones, en middeleeuwse cadenza's.

De plaat opent met een slechts een gitaar, wie een claustrofobisch rif-je speelt. Haar stem zingt met de overtuiging van een 'trobairitz'. De gitaar, vocale candenza en minimale orkestrale begeleiding zijn gedurende de eerste 2 nummers de basis thema's, wat vergelijkbaar is met Tim Buckley zijn free-folk, in een Aziatische ornament. In 'Paulos Raptis' worden voorzichtig Afrikaanse ritmes toegevoegd, wat zich evolueert in Ode to Plethora. De ritmes zijn hier niet meer 'Afrikaans', maar bestrijken het domein van de punky principes zoals de Ramones en The Clash, dit deden eind jaren 70.
'Check My Computer' flirt met de postpunk scene van de jaren 80. Haar stem wie in het begin nog een bereik had van een mezzosopraan, heeft nu het karakter van een punkster. Ze klinkt boos, oprecht en primitief. In Puntzi & Maureen betreed ze de noiserock scene van begin jaren 90, wat zijn oorsprong vind in Cop Shoot Cop's post-harcore en Royal trux hun avant-noise.
In 'Explode a Little bit in to My Arms' gaat ze terug naar haar de roots van de freefolk. De gitaar bestrijkt weer het minimalistisch getokkel, wie een sfeer schept, zoals te horen is in de feministische indie-folkrock van de jaren 90. Echter is de noiserock vervangen met Roy Montgomery 's evaluerende psychedelische trances.
In Explode... wordt de luisteraar tevens voorgesteld aan de eerste uitstapjes richting de electronische low-fi.
'Haunting Carabe' een Gotische hommage, wat zijn inspiraties vind in de kosmische electronische muziek. Waar eerst de gitaar het fundament was, wordt deze plaats overgenomen door het orgel, wie het centrale instrument van dit nummer is geworden. Het orgel speelt een progressieve athem, wat doet denken aan Klaus Schulze zijn kosmische muziek.
De afsluiter houdt vast aan de galactische orgel drones maar voeren nu slechts het ornament van de compositie. Haar stem is vervangen door een vrome trombone solo. De plaat klinkt hier niet meer primitief en nostalgisch, maar eerder futuristisch.

Erg veel verschillende genres, stijlen en thema's passeren de revue. In elk nummer wordt op een minimalistische wijze de basis gelegd voor een natuurlijke mutaties naar het volgende thema en genre, wat zich op haast compleet natuurlijke wijze evolueert en tot het maximale wordt uitvergroot. Toch vervalt dit niet in een verstrooide kakofonie. Een prachtige hommage aan tape-music. Heel indrukwekkend!

Het album is in zijn geheel te beluisteren op Bandcamp link.

4*, maar ik ga even de verdeling tussen de beide albums verantwoorden.

Ik ben denk ik een van de weinige hier, die het studio album stukken beter vind, dan het live album. Het live album heeft een paar prachtige momenten, maar is over het geheel gezien niet meer dan 'gewoon leuk'. Een goeie 3,5* op zijn best.

Het studio album daarentegen, is misschien een beetje pretentieus, maar muzikaal gezien slaan ze precies de spijker op zijn kop. Het is zonder enige twijfel het beste wat pink floyd heeft gemaakt en uitgebracht. Ik kan wel proberen uit te leggen wat ik er zo mooi aan vind. Maar dat is lastig te beschrijven. Het album is een versmelting van bijna alle vormen van avantrock en elke vorm wordt tot het maximale uitgevoerd. En weet in haast elke individueel fragment zijn eigen genre ver te over treffen. Dit is denk ik het meest onderschatte rock album ooit!
Kortom dikke 5*

Persoonlijk denk ik dat ze er beter aan zouden hebben gedaan om beide albums apart uit te brengen. Dit studio album had misschien wel een van 'de' avant-rock albums van de jaren 60 kunnen worden... Echter heeft het nu de status van een grappig experiment, want is uit gebracht als toevoeging bij een middelmatig live album.

Gek genoeg, luister ik het studio album niet vaak want dat komt omdat ik eigenlijk alleen de dubbel albums veel draai, waar ik beide albums heel erg goed van vind. misschien een beetje vreemd bedenk ik me nu (:D). Maar hier zal vanaf nu toch echt verandering in gaan komen.

ohja:

Grantchester Meadows

Ik kan er eigenlijk ook niet zo heel veel mee. Er zijn af en toe momenten dat ik denk: Goh, nugaat het leuk worden en vervolgens valt men in het zelfde ritmische stukje, wat je in elk ander nummer ook terug hoort. De sax heeft zijn leuke momenten, maar weet weinig indruk achter te laten.
Zoals Blabla en The Scientist al zeiden: de teeldrum, wordt eentonig. De gepolijste producutie (die ECM sound), is na mijn idee ook geen goede toevoeging

Er komen een hoop ideeen naar voren op dit album. Maar geen een komt echt goed uit de verf lijkt het. Het lijkt of men wil balanseren tussen iets "artistiek" (al hoe wel ik denk zij zelf ook niet weten wat) en toegangkelijke sound voor een breder publiek.
Maar zoals Mister Miyagi eens zei: Walk on road, hm? Walk left side, safe. Walk right side, safe. Walk middle, sooner or later
[makes squish gesture.
Waarschijnlijk is het met jazz ook zo.

Ben benieuwd wat deze band gaat doen, gaan ze rechts of links om?

voor nu 2.5*