okee dan...

Holland’s carrière kwam echt van de grond in 1967. Hij speelde met verschillende jazz bekende als: Coleman Hawkins, Ben Webster, en Joe Henderson. Op een avond in juli (1968)hoorde Miles Davis hem spelen in een nacht club in Londen. Davis die blijkbaar onder de indruk was van zijn spel, vroeg hem om mee te spelen in zijn band. Binnen 2 weken verhuisde Holland naar New York en speelde en tourde voor 2 jaar met Miles Davis. Hij is te horen op o.a. de volgende platen: In a Silent Way, Bitches Brew.

In 1970 verliet hij de Miles Davis band. In 1972 speelde hij met Stan Getz. In dat jaar was hij voor het eerst zelf band leider op het Album: Conference of the Birds. Sommige Critici claimen dat het album is geïnspireerd door de gelijknamige bloemlezing van Attar (1117). De band bestaat uit: Dave Holland (bass); Anthony Braxton, Sam Rivers (fluit, sax en reeds (ik weet niet hoe het instrument in het nederlands heet)) Barry Altschul (marimba, percussie).
De kracht van Conference of the Birds ligt bij Rivers en Braxton, die prachtig soleren. Nergens klinkt het geforceerd of uit patroon. Holland’s Composities zorgen voor een gevarieerde ruimte tussen, Expressie en Avant-garde. De vrije groep Improvisatie van Q&A is zeker iets wat ik wil benoemen.
Één van de abstractere nummers, van het album is Four Winds. Op het titel nummer lijkt de fluit bijna meditatief te werken, ook Atschull komt hier prachtig naar voren.
Zoals zoveel dichters, schilders en musici laat verwijst Holland naar de vrijheid van het geluid van de volgels.
Al Hoe wel Holland zegt dat hij niet geïnspireerd is door Attar, vond ik de volgende tekst wel van toepassing op dit album:

Fractions, from which they split and whither fall
As Water lifted from the Deep, again
Falls back in individual Drops of Rain
Then melts into the Universal Main.

Attar

(voor wie ook intresse heeft in het gedicht:
http://www.sacred-texts.com/isl/bp/bp01.htm)

Voor mij het beste solo album van david thomas. een mooi licht "psychotische geheel, wat soms nergens op lijkt te slaan.

Kinderachtig, plezierig, vrolijk, ritmische, maar ook waanzinnig, vreemd, perfect., electronisch
.Dit zijn enkele woorden die in mij opkomen om vorm te geven aan dit geheel. Dit geheel wordt toch mooi in balans gebracht. De \ang kunsten van Thomas moet je natuurlijk liggen. maar komt erg mooi naar voren op deze plaat.

Voor een ieder die van vrije muziek houdt zeker een aarader.

Een bijzonder werk dit. Sommige stukken en dan vooral het spel van Brotzmann zorgen er voor dat het wat in kakt, de laatste minuten van No 1 bijvoorbeeld. Maar te gelijk is dit erg op zwepend en zeker in de lijn van Ayler.

Ik ben geen groot fan van William Parker, op nieuwere platen bromt hij me soms wat te veel. Toch speelt hij in No4 een solo, wat deze plaat zelfs in de toekomst naar een 4,5* kan brengen. Op de hele plaat gaat de man als een beest te keer.

Popmuziek is een genre wat bijzonder zelfbewust, vermakelijk en betrekkelijk eenvoudig kan zijn. Ter gelijk is het een genre wat zich zelf soms erg serieus neemt en erg narcistische structuren kan laten zien. Pop is bijna voor iedereen. Hierdoor is het concept is vaak simpel en overzichtelijk.
Het doel van pop is en blijft "amusementmuziek" (wiki pagina pop muziek) en het doel is een "toegankelijkheid voor een groot publiek" (wiki pagina).
Tegenover dit gerne staat 'kunstmuziek'. Een muziekvorm wat gericht is op de kunst van. Dus meer hoe iets gemaakt is, wat beschrijft de muzikant in zijn muziek etc. Entertainment is geen doel op zichzelf, maar een bijkomstigheid wat zelfs zijn doel voorbij kan streven.

Dogbowl (geboren als Stephen Tunney) maakt hier een collage van beide muziekstroming. De opzet en songteksten zijn popmuziek in zijn puurste vorm. Idiosyncratische en zelf spottende teksten worden afgewisseld met liefdesballades. De composities zijn kunstmuziek in een meest pure vorm. Dit is popmuziek die met zich zelf spot. Door de complexe songstructuren waant de luisteraar zich in een Zappa-achtige sferen gedompeld in Wyatts zijn middeleeuwse sprookjes wereld ala Rock Bottom.
Dogbowl schrijft nummers met duidelijke conventies, maar toch zal dit de gemiddelde luisteraar niet direct opvallen. Het is en blijft popmuziek maar door gemuteerd naar een nieuw soort muziek conference.

Op zich een leuk album, maar halverwege ken ik het hele album wel z'n beetje. Het lijkt zich zelf een beetje te herhalen. Ach omdat de sound zelf best leuk is, is dat geen groot probleem. Heb hem nu een aantal keer beluisterd. wat Unaej zegt, klopt de plaat wordt inderdaad beter per luisterbeurt. alleen echt een fan zal ik nooit worden


Al met al 3.5*