menu

Hier kun je zien welke berichten Obscure Thing als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cloud Nothings - Here and Nowhere Else (2014)

3,5
Ik ben ook minder kapot van deze plaat, en dat ligt totaal niet aan de nummers die erop staan, maar puur aan de doffe amateuristische productie. Waar de vorige plaat door Albini is geproduceerd en veel voller en mooier klinkt is dit een ander verhaal. Het klinkt allemaal heel vlak en veel minder gelaagd dan de voorganger. Het is echt jammer want nummers als Psychic Trauma en I'm Not Part of Me verdienen beter. Ik ga toch nog voor de 3,5 doordat er eigenlijk niks mis is met de kwaliteit van de nummers op deze plaat.

David Bowie - Hunky Dory (1971)

4,5
Ik had dit album tot voor kort(de dood van de grootheid) nog nooit geluisterd. Ik was helemaal lyrisch over Ziggy Stardust en nam nooit de moeite om de inferieure versie van dat album te luisteren. Tenminste, dat dacht ik dus. Ik kende natuurlijk al het meesterlijke Changes en Life on Mars? maar de rest hoorde ik twee dagen geleden voor het eerst. En ik moet zeggen dat mijn argwaan vooraf compleet ongegrond is gebleken. Ziggy Stardust is eigenlijk heel anders dan Hunky Dory en ik ben meteen verliefd op dit album. Ziggy is harder en heeft misschien ietwat meer hoogtepunten, maar Hunky Dory blijft constant op een ongelooflijk hoog niveau en is dus constanter wat mij betreft. De piano is hier veel meer aanwezig en je hoort de geest van Baroque pop nog aanzienlijk meer in dit album. Glam staat hier dan ook nog in de kinderschoenen. De sound neigt af en toe zelfs naar The White album of Abbey Road als het aan mij ligt, maar het is ook weer onmiskenbaar Bowie. Bowie geeft het met zijn manier van zingen en vibe een unieke sound. En die teksten.... magistraal, dit gaat meteen tussen mijn favorieten van Bowie.

4,5/5

Fishmans - Uchu Nippon Setagaya (1997)

Alternatieve titel: 宇宙 日本 世田谷

4,5
Ik wil niet veel zeggen, maar dit album komt behoorlijk dicht in de buurt van Long Season. Zo weinig stemmen, en geen berichten, laat ik daar verandering in brengen. Dit album heeft een kwaliteit die deze band op bijna al hun latere albums tentoonspreid: een sound die mij doet voelen alsof ik rustig door de natuur wandel. Het werkt enorm rustgevend op mij door, maar het wordt nooit saai. Ik droom graag weg bij dit album en Long Season. Het is wat meer poppy dan het voorgaande album, maar dat maakt dit zeker geen minder album. Elk nummer komt bijna tot een soort dream-pop climax, en laat dat nou net één van mijn favoriete genres zijn. De tweede helft van Daydream is één van de mooiste stukjes muziek die ik ooit gehoord heb.

Frank Ocean - Blonde (2016)

Alternatieve titel: Blond

4,5
Toch even een positieve review om de negativiteit in de laatste comments te counteren. Dit is een album die ik echt herontdekt heb omdat het de favoriete plaat van een goede vriend is. Dit album heeft iets magisch, een zeer subtiele en warme sound met vaak alleen de stem van Frank Ocean en bijna alleen maar atmosferische achtergrondgeluiden (een licht strummende gitaar of een heel rustige soundscape). Dit in combinatie met de vaak briljante teksten is echt betoverend. Hierdoor wordt het voor mij een heel intieme en intense luisterervaring. Het is echt een album om op te zetten als je even in je eentje met de koptelefoon op in een compleet andere wereld wil zijn.

Ik snap ook dat het voor mensen die de voorgaande Frank Ocean heel erg fijn vonden (en vooral de niemendalletjes van Taylor Swift luisteren) nogal een stijlbreuk is, maar dit slecht vinden... Daar kan ik bijna niet inkomen. Alleen al dat eerste stuk van Nikes: persoonlijk blijven, referenties naar Shakespeare, maatschappijkritiek en referenties naar populaire cultuur, maar toch vloeit het zonder moeite in elkaar over, wow. Ik kan echt geen slecht nummer ontdekken hier.

Favorieten: Nikes, Solo, Solo Reprise en Futura Free

Iceage - Plowing Into the Field of Love (2014)

4,5
Oke ik ben om, wat een geweldig album is dit eigenlijk. Ik heb even moeten wennen aan de transformatie van de band waardoor de ietwat zeurende manier van zingen meer op is gaan vallen maar ik ik ben er van gaan houden. Het maakt dit album echt bijzonder en geeft het wat extra's. Goed dat ik dit album meer kansen heb gegeven. Een van mijn favorieten voor het album van het jaar voor mij.

Kairon; IRSE! - Ruination (2017)

4,0
Het eerste pareltje van het jaar is binnen hoor, wat een fantastisch album, beter dan de voorganger waar het af en toe een beetje té werd. De shoegaze sound is wat meer naar de achtergrond verdreven, maar nog steeds aanwezig. Het voelt nu wel meer als een progressieve plaat aan. Maar dan niet die overdreven symfonische bullshit van de midden jaren zeventig. Het komt nog het meest overeen met King Crimson zoals ik al eerder heb vermeld. Maar dan negeer je de pyschedelische, stoner en shoegaze-invloeden op de sound. De fuzzy zware bass en af en toe keiharde noise zorgen toch voor een frisse sound. In hoeverre dat kan bij progressieve rock natuurlijk. Maar ik heb dit album echt op repeat staan sinds gisteren. En dat openingsnummer is echt magistraal!

Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

4,5
Hoe Kendrick Lamar mijn interesse voor hip-hop naar een hoger niveau heeft getild.

Ik was altijd al geïnteresseerd in hip-hop, maar ik was wel meer van de oldskool artiesten uit de jaren negentig. A Tribe Called Quest bijvoorbeeld of Gang Starr, maar Illmatic stond altijd op gigantisch voetstuk. Ik vond moderne hip-hop altijd zoveel minder, ik luisterde het wel, maar echt pakken zoals de goden uit de jaren negentig deed het me niet. Experimentele shit zoals bijvoorbeeld Shebbazz Palaces kon ik altijd wel waarderen, maar in de top van mijn eindejaarslijsten ging het nooit belanden.

Toen verscheen Kendrick Lamar ineens op het toneel, ik leerde hem kennen zoals zo velen met het album good kid, m.a.a.d. city. Wat mij betreft een bescheiden meesterwerk die vooral tekstueel ongekend goed is. Kendrick had iets te vertellen en deed dat op zijn eigen manier. Sing About Me gaat door merg en been en staat toch wel in mijn top tien hip-hop tracks aller tijden.

Hoe moet je dat dan opvolgen? Nou met deze knaller die ik nu al maanden achtereen blijf luisteren. Waar het tekstueel op gigantisch hoog niveau is gebleven doet Kendrick er muzikaal twee schepjes bij. De sound van dit album ontstijgt hip-hop, er zit zoveel diversiteit in. Van jazz tot een gitaarsolo, van hardcore hip-hop tot bijna spoken word. Ik ben geobsedeerd door dit album en kan eigenlijk geen vergelijkbaar geluid voor de geest halen. Het is een puzzel zorgvuldig van begin tot eind in elkaar gelegd. Er zit zo ontzettend veel in dit album achter de verses van Kendrick Lamar. Over vele jaren gaan we het nog over dit album hebben. Het album dat de tweede gouden eeuw van hip-hop gaat inleiden.

4,5/5 (misschien zit de 5 er nog in)

King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Alternatieve titel: An Observation by King Crimson

4,5
Dit is een album die ik steeds meer ben gaan waarderen in de loop der jaren. Het is eigenlijk één van de weinige prog-albums die ik op waarde schat. Dit album heeft een onheilspellend geluid, en het wordt eerder chaotisch dan bombastisch. Dat bombastische is iets wat ik bij andere prog dan heel erg storend kan vinden. Eigenlijk staat er geen zwak nummer op, van breekbare nummers tot chaotische knallers, en dat alles meesterlijk met elkaar versmolten.

Fun-fact: ik ben dit album weer opnieuw gaan luisteren door Kanye West.

Muse - Origin of Symmetry (2001)

3,5
Toch jammer dat middelmatige albums als deze in de top 250 staan en meesterwerken als Nowhere van Ride en Souvlaki van Slowdive niet Dit album begint enorm sterk en de eerste helft zou ik toch een 4/4,5 geven, maar na Citizen Erased zakt het compleet in en voor dat tweede deel zou ik niet meer dan een 2,5 willen geven. Dus dan gaan we maar voor een middenweg met 3,5 sterren. Het is natuurlijk ook een beetje jeugdsentiment dus een 3 zou te laag zijn. Ik ben Muse alleen een beetje ontgroeid, er is zoveel betere muziek. Het is te bombastisch en bij vlagen over the top voor me. Nou valt dit album nog wel mee, maar vanaf Black Holes slaan ze helemaal door en zakt het de ondergrens door.

Ought - More Than Any Other Day (2014)

4,5
Geniaal optreden in een uitpuilende EKKO! Mijn hoogtepunt van Le Guess Who? en misschien wel mijn hoogtepunt van concertjaar 2014.

Parquet Courts - Sunbathing Animal (2014)

4,0
Damn, deze is plaat is onverwacht vet

shame - Drunk Tank Pink (2021)

4,0
Het eerste pareltje van het jaar is binnen. Deze plaat weet voor mij de spanning en energie van een live-show vast te leggen, iets wat bijvoorbeeld Black Midi niet voor elkaar heeft weten te krijgen met het alom bewierookte Schlagenheim. Maar ondanks de rauwe energie boet het niet aan diepgang in, iets wat ik bij IDLES en METZ wel heb. Het basisniveau op deze plaat ligt vrij hoog, elk nummer heeft wel een bescheiden verrassing in petto. Maar de uitschieters maken deze plaat echt de moeite waard. 'Born in Luton' en 'Snow Day' vliegen alle kanten op: dan weer versnellen, dan weer vertragen en dan weer een muur van geluid, je wordt alle kanten op geslingerd, op een goede manier. En 'Station Wagon' blijft de spanning maar opbouwen en opbouwen.

Er is niks nieuws onder de zon bij deze plaat en dat zou dan ook mijn kritiek zijn. Maar we hebben het hier over post-punk, moet dat dan echt nog? De laatste plaat binnen dat genre waarvan ik nog echt denk "dit heb ik nog nooit eerder gehoord" is Plowing Into The Field of Love van Iceage. En zelfs Iceage zelf heeft daar nooit meer een schepje bij kunnen doen. Dit is gewoon een geweldige plaat, punt.

The Beach Boys - The Smile Sessions (2011)

Alternatieve titel: Smile

4,0
Ik vraag me bij dit album altijd af hoe dit geklonken zou hebben als Brian Wilson het album destijds had kunnen afmaken zoals het in zijn hoofd zat. Want de nummers die helemaal zijn afgemaakt klinken fenomenaal. Ik denk dat Surf's Up voor mij zelfs het beste nummer van The Beach Boys is. Je hoort bij vlagen de genialiteit, maar stel je voor dat elk nummer zo volledig uitgewerkt zou zijn als "Heroes And Villains", "Surf's Up" en "Good Vibrations" in 1967. Het zou niets minder dan een meesterwerk zijn geworden. Dit album smaakt daarom altijd een beetje bitterzoet voor mij. Al ben ik blij dat het überhaupt is gekomen natuurlijk.

The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)

4,0
Wat is "Hello Goodbye" toch een ontzettend gedrocht. Na één minuut hangt dat nummer mij de keel al uit. Afgezien van dat nummer is dit toch wel een vrij geweldig album te noemen. De klassiekers zoals Penny Lane en Strawberry Fields Forever staan er natuurlijk op waardoor het voor mij al niet kapot kan. Er staan echter ook zeer onderschatte pareltjes op zoals "Blue Jay Way" en "Flying". Twee van mijn favorieten uit de psychedelische periode van The Beatles. Toch voelt dit minder als een album dan rest van de meesterwerken die de heren in hun studio jaren hebben gereleased. Zo vind ik sommige nummers niet goed bij elkaar passen. Het redelijk conventionele "Your Mother Should Know" steekt bijvoorbeeld nogal af met de rest. Het album heeft gewoon wat minder cohesie en lijkt meer een compilatie van losse singles.

The Beatles - Revolver (1966)

5,0
Haha ik ken best veel Buizen's van de metalconcerten die ik bezocht heb(puur op basis van zijn mening over muziek dan hé, misschien is het wel een hele fijne vent). En iedereen zou een Beatleswaanzinnige moeten zijn, maar dat staat buiten kijf.

Revolver blijft voor mij het beste popalbum ooit gemaakt. Perfectie van de eerste noot tot de laatste. De cynische doch briljante tekst van Taxman, de strijkers van Rigby, de dromerige protopsych van I'm Only Sleeping, het geniale sitartje van Love You To, de prachtige vocalen van Here There And Everywhere, het speelse van Yellow Submarine, de meesterlijke riff van She Said, She Said, de harmonieën van Good Day Sunshine, het heerlijke loopje van And Your Bird Can Sing, een van de mooiste break-up songs ooit geschreven For No One, de ironie van Doctor Robert, de meesterlijke tekst van I Want To Tell You, de magistrale opbouw van Got To Get You into My Life en dan de psychedelische klapper Tomorrow Never Knows nog even aan het einde. Elk nummer heeft zijn eigen kracht en als je er dan van die briljante teksten aan weet te verbinden heb je mij binnen. Zo catchy zijn, maar toch na 50 luisterbeurten nog altijd weten te boeien. Ik ben voor altijd verliefd op dit album.