De eerste platen van Yello zijn eigenlijk allemaal niet te versmaden en deze vierde is wat mij betreft de meest geslaagde.

Stella was werkelijk liefde op het allereerste gezicht - of zoals het bij een plaat gaat ... bij de eerste tonen. De fraai galmende pulserende beat waarmee Desire opent ... ik was werkelijk meteen verkocht.

Yello maakt wat je noemt eclectische muziek. Alles kan een plek krijgen in hun mix, reggae, salsa, heavy metal, een Ry Cooder akkoord, een spoken word a la Cohen, het blijft Yello. Wat de muziek voor mij ook zo speciaal maakt is de werkelijk uitmuntende productie (we schrijven hier 1985) die zijn gelijke niet kent in mijn onproffessionele oren. Het geluid van de opnames van Yello is nadrukkelijk niet gelaagd, je hoort alles in één keer kristalhelder en ruimtelijk in balans ... bij een tweede beluistering blijken er volstrekt geen nieuwe geluiden of lagen te zijn die je niet eerder gehoord had. Een cliche maar het past hier : zwitserse precisie.

Goed, de nummers. Desire is zondermeer een van de hoogtepunten, een nummer dat voorbijglijdt als een nachtelijke rit op een verlaten snelweg. Monotoon, perfect in cadans, en ingekleurd met stemmige Paris-Texas achtige gitaarakkoorden.
Het tweede nummer Vicious Games was indertijd tamelijk hippe dansmuziek. Een jaar eerder had Yello een vergelijkbaar hitje met "I love you", dit nummer is enigszins vergelijkbaar. Stijlvolle disco met hitsige vrouwelijke vocalen. Bij Yello waren gastvocalisten altijd welkom, en ze gingen nooit kopje onder in het Yello geluidsbad. Afsluiter Angel No is er ook zo één, hier voegen de vrouwelijke vocalen zich in een punky setting op z'n Yello's. O Yeah is een nummer waar vooral de stemmanipulaties van Dieter Meier in het oor springen. Het klinkt alsof een gorilla de leads hier doet. Desert Inn en Koladi-la zijn iets minder boeiend, vlotte deuntjes waarin Boris Blank onder andere akoestische gitaren heel hard voorin de mix zet. Twintig jaar later had Basement Jaxx met zo'n aanpak ook succes. Sometimes is nog het meest conventionele lied, waarin Dieter Meier vocaal de ruimte krijgt. Heel anders zijn Stalakdrama en verderop Ciel Ouvert, hier maakt het duo mini-soundtracks voor doodenge filmscenes. Krakende deuren, tikkende hakken, gillende vrouwen en vooral loodzware orgels. En dat alles in een geluidsbeeld dat je huiskamer tot een kathedraal omtovert. Met de nummers Domingo en Let me Cry voegt Boris Blank een scheut metal aan de mix toe. Dit zijn twee uitstekende nummers, waarin Meier in het eerste het atheïsme lijkt te propageren, en in het tweede in stijl mijmert over een liefde die niet mocht zijn. Gelukkig scheuren de gitaren dat het een lust is. Als je trouwens wilt horen hoe Yello écht helemaal over de top metal speelt, check dan 'Si Señor the Hairy Grill' van de niet misselijke en al even bonte opvolger "One Second'

Yo la tengo hoort absoluut tot m'n favorieten, en dan vooral wegens hun ijzersterke optredens. Alledrie multi-instrumentalist, alledrie totally devoted en geen van driëen bang voor cliché of expirement.
En ik vind Ira Kaplan een hele fijne en overtuigende gitarist die alles geeft als ie speelt. Zien is geloven, horen is verstommen.

Deze plaat is waarschijnlijk hun beste omdat er geen echte zwakke nummers tusenstaan, een euvel dat veel YLT releases treft. Het laatste nummer is een zeer fraaie studie in feedback (en dan subtiel) van zo'n kleine 20 minuten. Ik heb ze er ooit een optreden mee zien openen - je moet maar durven.

Mijn favoriete Yo La Tengo is Yo La Tengo Live : en dan met name de slepende noise-exercities van minimaal 10 minuten zoals Blue Line Swinger of Pass the Hatchett.
Tot m'n vreugde zag ik op de tracklist aan het eind van deze plaat liefst drie nummers die rond de 10 minuten klokken. Helaas is More Stars then There are in Heaven een mager ideetje, gestretched tot de irritatiegrens. The Fireside is heel bizonder, maar zo'n nummer verwacht ik eerder van bijvoorbeeld James Blackshaw. Waar blijft de noise ? All the Glitter is Gone maakt wel wat goed, al mist ook hier enige spanningsopbouw.

Het lijkt me geweldig als deze Popular Songs je eerste kennismaking is met Yo La Tengo, je kunt dan al hun andere platen van de afgelopen twee decennia een voor een gaan ontdekken. Zelf volg ik de omgekeerde weg, en dan heb ik met deze plaat ongeveer hetzelfde als met de vorige : het is allemaal iets te onsamenhangend om nog evenwichtig te kunnen zijn. En dat openingsnummer... da's wel erg gladgetrokken zeg.