Catatonia's beste prestatie, daarna hielt de band op te bestaan omdat zangeren Cerys haar leads niet met het drinken kon combineren.

Catatonia is een prima band die ongeneneerd kan rausen en ook heel subtiel uit de hoek kan komen. Het verschil maakt echter Cerys Matthews, die een stem en een performance heeft die 99% van de mensen de kamer uit jaagt.

Ik hoor bij die ene procent.

Zeldzaam rauw en zeldzaam gepassioneerd, liefhebbers van Bette Midler zouden dit eens moeten horen.

Cerys heeft inmiddels twee soloplaten op haar naam staan die heel behoorlijk zijn, al mis je af en toe de power van de band die ze ooit achter zich wist.

Leuk om te zien dat deze plaat ook op mume terug te vinden is, en een tikje verwonderlijk om te constateren dat er nog zo weinig bij deze plaat geschreven of gestemd is.

Voor mij is Advantage zonder meer een momument.

Deze plaat scharniert feitelijk tussen twee incarnaties van ClockDVA ... het is hun laatste in 'band'- vorm, na deze plaat is de originele ClockDVA uiteen gegaan in naar het schijnt buitengewoon ongezellige omstandigheden. Adi Newton richtte hierna The Anti Group op, en het werk dat hij daarmee deed is volstrekt niet pop georienteerd. Ook onder de naam ClockDVA bleven platen uitkomen, maar met een geheel andere, overwegend electronische sound.

Het vroegste werk ( bv Thirst) van ClockDVA is ook niet erg pop, maar deze Advantage is -binnen Adi Newton's oeuvre- best toegankelijk te noemen. Resistance en Breakdown zijn vlotte nummers, goed dansbaar en indertijd ook hele hele kleine hitjes in alternatieve kringen.

Echt geweldig vind ik de eerste twee nummers, Tortured Heroïne en Beautiful Losers. Deze nummers lopen naadloos in elkaar over, en worden heel dreigend ingekleurd door hard ingemixte bas, spaarzaam gitaarwerk en marimba's. De zang van Adi Newton klinkt zoals de man ook schijnt te zijn, ongemakkelijk, dwingend en ... ja, onvriendelijk. ClockDVA maakt iets dat je zou kunnen omschrijven als boze-mannen-funk, enigszins vergelijkbaar met Prince Blimey van Red Snapper.

Van de overige nummers laten Eternity in Paris en Dark Encounter zich nog het beste omschrijven als filmisch. Veelal sobere muziek met stemmig blazerswerk, Adi's trompet wel te verstaan. Mijn gedachten dwaalden bij deze nummers wel eens af naar L'ascenseur pour l'echafaud, maar dat zal wel met Parijs te maken hebben.

Dan resten nog de nummers Secret Life of the Big Black Suit, uitermate hectische punk-funk in een tempo dat de RHCP al decennia niet meer halen, en het ritmeloze Poem dat zijn titel waarmaakt.

De CD issue levert tenslotte nog een cover van VU's Black Angels' Death Song (niet heel bizonder maar het geeft wel een idee met betrekking tot Newton's inspiratiebronnen) en daana nog een tweetal dance-mixes van die twee ienie mini hitjes.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid om te kunnen zeggen ClockDVA ooit als band te hebben zien spelen, en ik heb deze plaat daarna nooit meer losgelaten. Adi Newton's latere werk en optredens met deze en andere bands waren ook altijd meer dan de moeite waard (zeker ClockDVA's Buried Dreams is een verborgen schat voor fans van electronische muziek) maar zo pakkend en dwingend als op Advantage zijn ze nooit meer geworden ...

Ik zou zeggen, spoor hem op en maak jezelf eenonvergelijkbare luisterervaring rijker.

Fins? Gooi die titels eens door Google translate.

Zouden zij van Low ooit met de muziek van de Cowboy Junkies in aanraking zijn geweest?

Anyhow, deze plaat heb ik op een bizondere wijze verkregen.

Voor een medisch expirement heb ik mezelf voor zes weken laten opsluiten, vergezeld van een stapel boeken en wat casettes. Maar na een week of 3 kreeg ik toch behoefte aan wat nieuws ... Het instituut kon ik niet af, en binnen de hekken was geen platenzaak ... dus een vriend 50 guldens toegestuurd met de vraag of ie twee nieuwe en goeie platen wilde kopen en op tape zetten.

Dat tapje had ik snel in huis, een ouderwetse C90, met aan de ene zijde deze Trinity sessions en aan de andere zijde Gavin Friday's 'Each man ...' Met Gavin Friday kon ik nog wel enigszins uit de voeten (wel bekend met de Virgin Prunes, was deze solo toch wel iets andere kost) maar die Trinity sessions ... mijn eerste tweede en derde reactie waren 'wat maak je me nou' .The Fall, Foetus ..., dat was indertijd mijn ding en dit rook toch naar country.

Gelukkig zat ik nog 3 weken opgesloten met onder andere dat bandje, en ja hoor ... het bleek dat -onder dwang weliswaar- uiteindelijk de verdiende waardering wel tot stand kwam. Een en ander had wel te maken met het feit dat mijn cassetteplayer niet volledig wilde terugspoelen, dus Gavin Friday héénluisteren betekende Cowboy Junkies terúg luisteren. Alleen het middendeel was te fastforwarden, maar daar stond zo ongeveer Lady Jane, het meest 'heftige' nummer. Dat dat een nummer van Lou Reed was en veel van het overige materiaal uit covers bestond, daarvan werd ik pas gewis na mijn vrijlating bij welke gelegenheid ik ook het vinyl en de hoes eens kon bekijken.

Nog steeds vind ik het een mooie plaat al is het de vraag of het geduld om dat te gewaarworden onder 'normale' omstandigheden ook gekomen zou zijn. Dat had wel eens jaren kunnen duren.

Crime op haar toegankelijkst. Niet dat het nou meteen een discotheek wordt, een en ander opent eerder als een partijtje in-line dancing met bijbehorende countryriedel. Gelukkig komt er binnen 2 minuten een zware riff door het geluidsbeeld heen, en mept de drummer wat harder. De keel van simon doet de rest voor dit prima openingsnummer.

Echter, de rest van de plaat is wat ... verstild, naar crime-begrippen. Mooi, soms pastoraal, nauwelijks confronterend. Pas in het 4e bedrijf van het sluitstuk The last Dictator komt de band weer los. Iets te laat als je't mij vraagt.

Toch een symphatiek plaatje