Niet dat blussen helpt als de aarde beeft....

Vol-sla-gen over de top, maar daarom des te fascinerender. De opener mag er zijn, lekker intimiderend, maar Thaw kent nog veel heftigere momenten. Chingada bijvoorbeeld, door een noodgedwongen tijdelijk huisgenoot van mij bestempeld als muziek voor en door gestoorden. We waren duidelijk geen vrienden, maar hij had natuurlijk geen ongelijk. Chingada is krankzinnige muziek waarin Nusrat Fateh Ali Khan en Speedy Gonzales elkaar ontmoeten in een draaikolk van noiserock. Het is al met al niet Jim Thirlwell's vrolijkste plaat, maar misschien wel zijn eerlijkste. Waar er op de voorgangers Hole véél en op Nail nog heel wat te lachen viel, is Thaw doordrenkt van agressie en paranoia.

Noors, rauw, rudimentair .... en behoorlijk gestoord. De gepolijste sound van Ulver is hier heel ver te zoeken. Deze mannen zijn niet op een carriere uit ofzo, die spelen hun zwarte ingewanden binnenste buiten. De songtitels spreken boekdelen lijkt mij.

De plaat begint met wat tapemanipulaties en gebrom, daarna komt de band vlot op stoom met soms slepende en soms moordend snelle tracks. Opnamekwaliteit en gezongen vocalen zijn af en toe belabberd, maar de nummers lijden daar nauwelijks onder. Vooral Intolerance is the New Law staat als een bunker. Bij Here, in the Obsession en The Principle & The Whip mogen we even uitblazen maar met afsluiter Third Eye is het weer helemaal mis. Weerzinwekkend fout, weerzinwekkend goed.

In een Zweedse, vertrouwingswekkend gesorteerde platenzaak stond deze CD op van die charmante A4 printjes bij kassa en luisterhoek als nummer 1 over 2008 genoteerd. Nog vóór Fleet Foxes ... wellicht een gevalletje 'koopt vaderlandse waar dan steunen wij elkaar' maar mede door die curieuze hoes was mijn belangstelling gewekt. Ik kocht 'm zonder te luisteren, je moet in het leven onverwachte meevallers mogelijk maken.

Het werd zeker een meevaller, Silence is Wild is een plaat die alle kanten opschiet. In de post hierboven lees ik dat de dame beter tot haar recht zou komen met sobere piano en zang, maar met zo'n misthoorn van een stem kun je gerust drie orkesten achter je hebben. Frida beschikt over een helder en zelfverzekerd stemgeluid waar ze heel veel mee kan. Geen aarzeling of valse noot te bekennen op deze plaat en ik vermoed dat ze ook nooit een valse noot zal laten klinken. En over die bombastische setting ... wat mij betreft had er hier en daar nog wel een schepje bovenop gekund. Met zo'n stem hoef je niet plaat na plaat als een vogeltje achter je piano weg te kruipen, bring the noise !

Het hierboven gememoreerde erg sterke en kleffe openingsnummer is al rijkelijk gearrangeerd compleet met Zweedse castagnettes en een krakend orgeltje, het aansluitende Enemy Within galmt werkelijk prachtig weldadig. Frida zingt hier het universum toe. Ik moest hierbij beurtelings denken aan de manier waarop het latere werk van Leonard Cohen is vastgelegd (die dameskoortjes) of aan Marc Almond die dat theatrale ook zo goed beheerst. Dit zou ze in duet met Jarvis Cocker moeten doen, met Scott Walker aan de knoppen. De plaat is enorm gevariëerd, maar groter dan tussen de nummers Scandinavian Blond en December worden de contrasten niet (kan ook niet). De eerste is een misplaatste, treiterige rocker waarvan ik vermoed dat ie er opzettelijk tussen gezet is. Goed zo, behaagzieke artiesten zijn er al veel te veel in entertainia. Het schijnt dat haar werk volledig autobiografisch is en dan vormt de bekentenis uit Scandinavian Blonde een schrille tegenstelling met het breekbare December (hier wel slechts zang en piano). Openhartiger lijkt nauwelijks mogelijk in een song, toch gaat ze in Why Do You Love Me So Much opnieuw minstens zo diep.

Naar ik begrepen heb is de voorganger 'Until Death Comes' volledig zang en piano, maar die laat ik vooralsnog voor wat ie is. Silence is Wild houdt me nog wel even bezig.