Een onbesproken monument ... mooie kans om er een eerste lichtje op te laten schijnen.

Karl Blake vormde begin jaren 80 een onmogelijk duo met Danielle Dax, genaamd Lemon Kittens. Onmogelijk omdat zij arty liedjes wilde maken, expirimenteel ingekleurd, en hij toch graag wilde klinken als Black Sabbath.

Ze gingen uiteen, en Karl Blake heeft daarna een serie niet allemaal even geslaagde maar steeds even gewaagde platen gemaakt onder diverse namen ( Shock Headed Peters, The Underneath, Evil Twins)

En deze ... is wat mij betreft de beste.

De nummers zijn zeer gevarieerd, inderdaad vet aangezette hardrock maar ook zeer deprimerende en duistere ballads en tenslotte wat experimenteler ingekleurde stukken.

De rode draad door de plaat heen zijn Karl Blake's teksten, die zonder uitzondering een kijk in zijn ontgoochelde binnenste geven. De man komt warmte tekort, en dat schreeuwt hij uit:

"if music be the food of love, I play none ... by way of explanation, I carry on ... "

Zijn liefde voor heavy metal komt tot uiting in de nummers Say no to Funk, Parabola en Wheel in the Bait, en die zijn stuk voor stuk vermakelijk. Karl is het vrolijkst als hij decibellen produceert, en rocken kan ie absoluut.

Na de opgewekte opener is het tweede nummer totaal anders, sobere pianoklanken en een gevoelig gedragen tekst in één regel:

"I want a house with big thick doors and big brown rooms and rippling fires and windy chimneys with windows with curtains reddy-brown like old carpets with lift gate shutters that lock across and people that I know only are coming in and no-one breaking in perhaps a moat would be too grand a forest would be friendly a wood welcome no fields though with fields you can see it coming and I don't think I want to see it.. "
....Ja, Karl woont daar leuk in het enge bomen bos.

De nummers Chalet d'Amour, Dog eat Dog en het titelnummer Bad Samaritans zijn stuk voor stuk stemmige, expirimenteel ingekleurde songs, wel steeds met melodie en een nadrukkelijk aanwezige Karl. Vooral Bad Samaritans is fraai, eindigend in een mantra van logge drums en Karl proclamerend "we're not born beautiful.."

Na de recht toe recht aan rock van Parabola "...ready for action... killed in action..." (muziek voor verkeersovertredingen zullen we maar zeggen) volgt Miserable Worm... dat eigenlijk best een beetje hilarisch is. Halverwege het nummer neemt ene Crystal de tekst van Blake over en dat doet ze op een tamelijk slaperige wijze. Trompet en trombone maken het curieuze plaatje hier compleet.

Mon Repos sluit thematisch enigszins aan bij Ideal en verhaalt over een deprimerende leefomgeving waaruit niet te ontsnappen valt. Gelukkig is de muziek mooi ... viool en gedoseerde, zware gitaarakkoorden type swans.

Wheel in the Bait is Karl rockend op top speed "I really am all mouth, no trousers..." scheurend, piepend en knarsend.

Werkelijk in en in triest wordt het met de afsluiter "the Kissing of Gods" wat handelt over .. zeg maar een gebrek aan menselijke interactie. Op zeer sober pianospel (type Satie) klaagt karl over a lack of ceremony at his sacred place.... "there's a flesh-flood in the tunnel of love, but I can't seem to make your mine mine" ... heus, als je het hem hoort zingen dan voel je de wanhoop.

Dit is geen plaat die je naar twee maal draaien opzij zult kunnen leggen. Ik heb indertijd lang moeten zoeken naar vinyl en prijs me gelukkig uiteindelijk ook een CD issue te hebben kunnen bemachtigen.... en deze komt nooit onderop de stapel heeft de tijd uitgewezen.

Ik heb Shock Headed peters ooit eenmaal in Ekko zien optreden, een grote man met een baard waar Will Oldham nog een puntje aan kan zuigen, en een gitaarversterker waar twee roadies voor nodig waren. Het schijnt dat Karl Blake zijn rock-dom altijd heeft gecombineerd met een baan als postbode. Dat zegt genoeg lijk mij.

De laatste van The Simple Minds die er nog een beetje toe deed. Bij de opvolger van deze ben ik afgehaakt wegens een balansprobleempje tussen pathos en prestaties.

Verdwenen is nu de dwingende wijze waarop de Minds in hun begindagen electronica op de luisteraar loslieten, en daarvoor in de plaats kregen we een kristalheldere productie en een poging tot songschrijven die meestal redelijk uitpakt (het titelnummer) , maar soms ook niet (Colours fly & Catherine Wheel, Glittering Prize) Erger zijn de eerste trekjes van megalomanie, die het eens fel brandende Minds-vuur snel liet doven (zoals ik persoonlijk in Ahoy heb gezien tijdens een afgrijselijk slecht concert voor een uitzinnig publiek). De afsluitende draak King is White is wat dat betreft een voorbode van de gezollen performances op plaat en podia die erna kwamen.

Zet 'Everything That Rises ... Must Converge!´ op voor een zaal muziekkenners en men zal met elkaar in discussie gaan over welk obscuur nummer Nick Cave & The Bad Seeds hier coveren. Mogelijk zit er achter in de zaal een mumer die wél blijk van herkenning geeft, ik wil niemand tekort doen .

Het Deense Sort Sol heeft vele gedaantes gekend, dit is er één waarop gitarist Lars Top-Galia voor het eerst te horen is. Zijn bijdrage is rockend en rauw, al even rauw als de prominente lage stem van Steen Jørgensen. 25 jaar na dato lijkt het alsof Nick Cave indertijd een monopolie op dit geluid had verkregen, maar niets is minder waar. Er waren zoveel artiesten bezig met dit soort van blues doordrenkte wave. Sort Sol had echter niet eerder zo aards en ruig geklonken.

Everything that Rises ...Must Converge!.. is een aanrader. Het openingsnummer is meteen een van de sterkste nummers maar eigenlijk ook haast het toegankelijkst. Er is variatie in overvloed, veel slide, veel feedback maar ook enige laid-back. En ... anders dan bij NC, ook enige zelfrelativering en humor. De curieuze hoes en de speelse afsluiter Marguerita zijn daar aardige staaltjes van. Persoonlijke favoriet hier is Abyss Revisited, dat sowieso lekker dwingend begint en na een seconde of dertig vrijgeeft dat deze mannen goed wisten hoe je dit soort ragwerk het beste brengt. Wát een power .

hun beste ... volgens mij

en bovendien de plaat die nog het meest bij het Crowded house geluid in de buurt komt, voor velen vast een aanbeveling

het sterkste aan deze plaat is dat er werkelijk geen slechte nummers op staan, en er met gemak 7 of 8 singles vanaf hadden kunnen worden gehaald. Bij mijn weten is het openingsnummer ooit op single uitgekomen indertijd, maar ik maak me sterk dat het bij iemand een bel doet rinkelen.

Erg goeie nummers voorst zijn small world (split enz had het 25 jaar gelden al over globalisme), het beeldende six months in a leaky boat (over een jeugdherinnering) en uit uitermate opgewekte never ceases to amaze me, wat nog het meest de lichtelijk freakerige wijze van de oude split enz laat horen (toen ze zichzelf nog schminckten)

Alhoewel de nieuwe SWANS makkelijk wegluistert, maken ze het hun fans toch weer moeilijk. Want hoe moet je deze laatste worp (...) plaatsen in verhouding met die vier dubbelaars die vooraf gingen? Dat ie terug grijpt op de jaren negentig is zeker een gegeven en het fragmentarische karakter doet mij sterk denken aan het vorige afscheidsalbum Soundtracks For The Blind.

Ik denk niet dat dit de sterkste SWANS sinds de wederopstanding is, maar ik vind er wel het sterkste nummer op terug dat ze deze eeuw uitbrachten. Dan doel ik op het titelnummer, de korte versie uiteraard. De ene helft zinderend van spanning, de andere helft allesverzengend. Wat een uppercut is me dat zeg.

Om het maar eens vriendelijk uit te drukken, ik was van voorganger To Be Kind niet zo héél erg onder de indruk. De testosteron-oestrogeen balans was op die plaat volstrekt zoek. Onanie to the max, been there seen that. Vrij naar Buster Fonteyn: ik werd er gewoon een beetje misselijk van.

Al doet de titel iets anders vermoeden, bij deze laatste (...) worp van Swans lijkt dat noodzakelijke evenwicht hersteld. De plaat laat zich beluisteren als een staalkaart van wat Gira kán met zijn band, als ie z'n lul niet achterna loopt. Drones en doordreunende mantra's, galmende vrouwen en keelzang Gira-style, ja, deze gaat vaker gedraaid worden. En met Anna in het voorprogramma worden de optredens ook boven niveau hengstenbal getild, dat is een geruststellende gedachte.

Pfff ... pak aan ...weer zo'n staaltje audio-bukkake van twee uur. Sinds de come-back plaat My Father Will Guide Me A Rope To The Sky vraagt Michael Gira meer en meer van zijn publiek. Ik had het gevoel al een beetje bij het laatste optreden en nu wederom: Gira lijkt in deze fase van zijn carriere weer helemaal terug bij het sadisme van zijn eerste platen. Alleen heeft hij anno 2014 betere muzikanten om zich heen verzameld. To Be Kind is het waard om te bezitten, maar maakt zijn titel niet direct waar.

Swell leek een stille dood gestorven, maar vorig jaar flakkerde het vlammetje weer kort op met een tour en CD. Zowel live als op de plaat is een en ander een genietbare, maar ook wat pijnlijke ervaring. De band die David Freel ooit achter zich wist is niet meer en daar waar het bassist Kirkpatrick betreft zal dat ook een emotioneel gemis zijn. Ze zijn samen begin jaren negentig de band begonnen en leken een grote toekomst tegemoet te gaan. Freel lijkt op deze plaat hun kindje alleen te moeten begraven.

South of the Rain and Snow deels met (sessie?) muzikanten opgenomen, maar het meerendeel van de plaat klinkt toch als een eenzaam solo-werk van Freel. Net als alle andere Swell-platen heeft ook deze een paar schitterende nummers die maakt dat je de wat mindere accepteert. Trouble Loves You is zo'n typische slepende Freel-song waarvan ik hoop dat ie 'm ooit full-force mag opnemen. Maar als je dan het lethargische Waiting for a Beer volledig tot en met het violen-koda hebt uitgezeten, dan bekruipt je het gevoel dat Freel daar de kracht niet meer voor heeft.