een ongelooflijke bak herrie

moet je gehoord hebben

De CD (aangeschaft samen met Sparks 'Girl Crying in her Latte', een mooie gerontofiele dubbelvangst) draait hier vanavond voor een derde keer dus daarom weet ik waar ik het over heb. Eigenlijk ben ik meer van de oneliners dan van de onderbouwing, maar vooruit. Het helpt zeker dat je nieuwsgierig bent.

Er zitten -zeg het maar- veertien? vijftien? platen tussen The Modern Dance en Trouble on Big Beat Street. Solo werk buiten beschouwing gelaten, dit zou Thomas' beste artistieke statement zijn sinds het debuut? We gaan natuurlijk niet kunnen meten wat nu zijn beste artistieke statement was sinds The Modern Dance maar één op één naast het zéér behoorlijke 20 Years in a Montana Missile Silo van zes jaar gelee, wint de laatste het met gemak. Wat mij betreft dan, en in één moeite door beschouw ik The Tenement Year als hét artistieke hoogtepunt van Pere Ubu na The Modern Dance.

Maar dat zijn persoonlijke observaties, daar kan ik GK niet mee diskwalificeren. Zijn recensie schiet echter serieus te kort waar hij meldt dat hij 'Thomas wel eens kwijt raakte in' compromisloos zoeken naar zuiverheid'. Nou, dan heb je het drieluik Cloudland, Worlds In Collision en Story Of My Life gemist. Dat zijn heel genietbare platen, met geen mogelijkheid het resultaat van compromisloos zoeken te noemen. Die drie zijn best gladgetrokken, die singles deden het toen ook leuk op Musicbox en MTV. Begrijp me niet verkeerd, ik kan die drie platen juist heel goed waarderen, maar hoe kun je verwijzen naar een compromisloze werkwijze en deze drie negeren? Verbeten jankende zang? Ontregelde synths? Stoorzenders? Sorry Gijsbert, maar hier raak je deze lezer kwijt. Dit is gewoon onvolledig, ik vermoed uit gemakzucht.

Deze inderdaad compromisloze nieuwe gaat niet mijn favoriet worden, dat weet ik na twee dagen wel zeker. Bestaansrecht heeft het album natuurlijk wel, dit ondanks de strafpunt voor die flauwe Osmonds cover. Ik ben blij met Trouble On Big Beat Street omdat ik hoop dat er weer een tour in zit. Want compromisloos is Thomas bij uitstek op het podium.

Detroit ? Dit ? Ondergronds Verzet indeed, maar dan geschoeid op een indierock leest.

Ik ga ze allemaal noemen, de namen die mij te binnen schieten: Cop Shoot Cop - Pere Ubu - Gang Of Four - Chameleons - Prolapse - Joy Division - Public Image - Leaving Trains - The Strokes - Au Pairs - Spasmodique - Scratch Acid - The Three Johns - natuurlijk The Fall - maar evenzogoed The Blue Aeroplanes.

The Devil In His Youth ? Toen zat ie nog bij The Birthday Party, en warempel, dat eerste nummer ....

13 nummers verdeeld over 4CDs. Noise galore!

Mooie plaat hoor. Grote thema's maar de muziek werd klein gehouden. Zwaarmoedig? Pas als je gaat luisteren. In de vanzelfsprekendheid waarmee alles klinkt hoor je de kwaliteit terug. Het plaatje klopt gewoon, letterlijk.

Natuurlijk klinken Purple Mountains als Silver Jews, maar ik hoor momenteel ook bands als Lambchop en The Apartments in de muziek terug. Heeft iemand Lura hier al op gewezen? Voor zover dat nog nodig is