Begin jaren negentig heb ik eens 's avonds een lift gekregen van een wegwerker die door de Pyreneëen heen naar Lourdes reed. Tijdens de rit had hij de autoradio aan, en moesten er vele haarspeldbochten genomen worden. De radio stond slecht afgestemd, op een wijze waarop we alleen ontvangst hadden als de antenne zich aan de dalzijde bevond. Oftewel, de helft van de tijd.

Op de radio klonk op een gegeven moment iets dat ik wel en niet kon thuisbrengen ... maar ik vond het echt wondermooi. Een lange, dromerige track met schorre zang, gearrangeerd in een modern jasje. Bij de afkondiging was de ontvangst helaas weg...

Jaren later toch nog gevonden: Face a la mer, van Les Negresses Vertes in de Massive Attack remix. Met Les Negresses vertes was ik enigszins vertrouwd maar dit nummer is niet van de mij bekende, eerste plaat. En dat ze ooit iets door Massive Attack hadden laten remixen, dat zou ik nooit geloofd hebben als ik het niet gehoord had.

-II bracht mij in gedachten bij de ons te vroeg ontvallen Johann Johansson en had niet misstaan op de soundtrack van Mandy. Dit is dark ambient voorbij, dit is black ambient. Het werkelijk magistrale geluid voegt hier nog een extra dimensie aan toe, pun intended

Naar aanleiding van de overwegend positieve reacties heb ik deze -mij volstrekt onbekende- release maar eens in huis gehaald. MuMe is er immers om nieuwe dingen te ontdekken.

Echter, na twee luisterbeurten moet ik bekennen dat ik het vooral met Onderhond eens ben. Mij ontgaat wat er nu zo speciaal is aan deze release. Aanzwellende en wegebbende electronische klanken gemengd met klassieke motiefjes kennen we toch al een tijdje (daar was In The Nursery al mee in de weer) en de manier waarop dat hier gedaan wordt onderscheidt zich nauwelijks. Of het zouden de toegevoegde field sounds moeten zijn, die brengen nog wel eens wat spanning met zich mee. Vooral de pianoloopjes vind ik werkelijk saai.

Mij komt het over als een soort easy listening voor goths. Niet echt slecht, maar wat vrijblijvend allemaal. Het spoelt mij voorbij terwijl ik me afvraag wat ik nog meer zou kunnen draaien op deze zondagmiddag...

(...nummer 2 in de toplijst van Noorwegen ... daar worden Biosphere en Supersilent toch echt een beetje miskend imho...)

Wat mij betreft doet deze niet onder voor eerdere DiV releases. Filler hadden ze altijd al, en omdat dit een dubbelCD is houd je uiteindelijk inderdaad nog een behoorlijk album over dat stijf staat van de dopamine. En wat klinkt het weer héérlijk sleazy hier en daar. Black Hole is zó lelijk, zó lomp ... dit is de beste slechte electronic/rock die er te vinden is. Medication * sigh* ... vol suspense. Coum lijkt een pastiche op Radio Gaga. Ik had na Black Hole nog wel iets meer bulderende gitaren willen horen, pas tijdens het laatste nummer van CD1 vliegen ze weer laag over. Maar daartussen is het lekker chillen tussen de vieze tissues.

Klopt. Wat mij betreft is de plaat wel wat gezapig, maar dan eerder ten opzichte van eerdere releases. De Deerhunter sound an zich zou ik echter niet direct saai willen noemen.

Het idee is bekend, " Here We Are Now, Entertain Us". Maar bij de sing-a-long "Wir Sind Die Turken Von Morgen" valt het niet mee om omwille van misduiding juist daar het perspectief van gisteren te kiezen.