Deze plaat heb ik op een bizondere wijze verkregen.

Voor een medisch expirement heb ik mezelf voor zes weken laten opsluiten, vergezeld van een stapel boeken en wat casettes. Maar na een week of 3 kreeg ik toch behoefte aan wat nieuws ... Het instituut kon ik niet af, en binnen de hekken was geen platenzaak ... dus een vriend 50 guldens toegestuurd met de vraag of ie twee nieuwe en goeie platen wilde kopen en op tape zetten.

Dat tapeje had ik snel in huis, een ouderwetse C90, met aan de ene zijde de Trinity sessions van de Cowboy Junkies en aan de andere zijde Gavin Friday's 'Each man kills the thing he loves' Wel bekend met de Virgin Prunes, was deze solo toch wel iets andere kost, om van de in mijn oren toch tamelijk softe Cowboy Junkies maar niet te spreken.

Bij de Cowboy Junkies duurde het wat langer, maar de verrassende solo van Gavin Friday had ik snel in mijn hart gesloten. Veel minder rock dan zijn werk met de band, het drama was er niet minder om. Goedbeschouwd was dit een conventionelere aanpak dan we van hem gewend waren maar de kwaliteit was onmiskenbaar. Misschien dat het keurslijf van een experimentele band de rasmuzikannt / zanger in gavin Friday wel al jaren beperkt had, wie zal het zeggen. Grootste probleem bleek de lengte van het tapeje, pas na de volledige 6 weken kon ik ontdekken dat het vinyl een vol uur muziek bevatte en dat ik dus nog 12 minuten bonustracks te beleven had.

Datzelfde boxje is weer te koop bij Bol.
10 CDs, 2 euro per stuk. Alles moet weg!

op deze plaat gaat de band, maar meer nog dan stuart, regelmatig over de top. het schijnt dat hierna de samenwerking beëindigd is en green on red als illuster duo verder moest (zonder kwaliteit in te leveren, integendeel) en dat hoor je ook wel enigszins

wel een paar pareltjes, het energieke 'clarkesville' met een moddervet geluid, de geslaagde gospel in no man's land (er staat ook minder geslaagde gospel op) en het beklemmende titelnummer.

op cd alleen te vinden tesamen met 'no free lunch' en dan nog moet je goed zoeken.

maar eens besteld op CDR van 's man's eigen zeno-toko.

ik heb 'm ergens op vinyl maar vinyl wordt in huize dix niet meer gedraaid, de platenspeler is na de laatste verhuizing niet meer aangesloten.

leuk om weer eens te horen ... alhoewel er hier en daar toch wel iets gedateerds aan deze plaat kleeft ( en inderdaad, vooral in tekstuele zin). Ik vindt overigens de astro-songs in het tweede deel wel OK, ze geven de plaat een variatie die je op Wipers-platen niet tegenkomt.

Het is wel de vraag wat deze plaat nou zo 'solo' maakt. In nummers als Your Emphaty en The Illusion Fades hoor ik een band die gewoon klinkt als de Wipers. Daarnaast staan er op sommige Wipers platen net zo goed ballads die 'solo' zouden kunnen zijn. Het verschil zit dan misschien toch vooral in de spacy songs van het tweede deel.