Tijd om aan deze release wat meer aandacht te schenken.

Laibach is een band uit Lubljana, toen nog Joegoslavië en nu Slovenië. De naam Laibach is de germaanse naamgeving van de stad waar ze vandaan komen, en belangrijker is dat het gebruik van die naam anno 1985 verboden was. Er was wel meer verboden in het Joegoslavië van Tito zoals openlijke homosexualiteit, en Laibach trad aldaar dan ook op geheime plaatsen op.

Deze plaat markeert enigszins het einde van hun Joegoslavische periode, hun latere releases zijn steeds op het Engelse Mute uitgekomen en zijn .. uh ... toegangkelijker dan deze zéér zware kost. Toch, wat deze plaat voor mij interessant maakt, is dat je hier voor het eerst hoort hoe Laibach met het idioom waarmee ze speelt in staat blijkt om verwarrende maar ook meeslepende muziek te maken. De eerdere releases stonden toch vooral in het teken van expiriment, hier hoor je hoe daar vorm en structuur aan wordt gegeven. Songs schrijven ... dat kwam later.

de opener '4 personen' bestaat uit een ongemakkelijke pianoriedel, veel koperwerk en trommelgeroffel. Duidelijk een nummer ter kennismaking (de titel?), enigszins intimiderend maar nog lang niet zo intimiderend als track nummero 2...

Het titelnummer....loodzware supertrage drums, een grunt in het slavisch en nog véél meer trompetgeschal. Muziek die gemaakt lijkt om een ander land mee binnen te vallen, of op z'n minst de buren een ongemakkelijk gevoel te bezorgen. Laibach wist altijd handig te spelen met fascistische clichés, iets wat in hun situatie beduidend minder vrijblijvend was dan in het vrije westen. De tekst van Nova Akropola en van vele andere laibach-hymnes zorgden voor verwarring, en daar was het ze uiteindelijk ook duidelijk om te doen.

Van hetzelfde laken een pakin Krvava Gruda / Plodna Zemlja (vrij vertaald: Bloody Ground / Fertile Land). Is dit ernst of is het gespeeld? Het is gespeelde ernst ...

Track 4 - War poem. De meeste Coldplay-fans zullen nu wel afgehaakt zijn, en Laibach gooit hier opnieuw alle registers open. De titel spreekt voor zich, de muzikale omlijsting is er een verstilde piano, verstrooid koperwerk, dreunende orgels en snerpend staal ... "Don't hide your face, taday it's war, it's war today !' Onverteerbaar en fascinerend.

Via een outtro op naar Kant 2, of op het kleine schijfje .. track 6.
Die Liebe is wat mij betreft Laibach's eerste 'pop-tune' ... maar dan wel eentje die maakt dat de argeloze Rammstein fan die dit aanhoort, mismoedig zijn platen op e-bay zal doen zetten. Die Liebe is een massief stuk power, opnieuw drums en koper, maar er is nu eindelijk houvast door een vlot ritme en zowaar een gitaarrif. Die Liebe die Alles schafft ...Die Liebe, die Grosste Kraft.... Laibach houdt van mensen.

Drzava ( The State) is de tweede relatief goed te behappen track, waarin met samples en loops iets wordt neergezet dat het midden houdt tussen Steve Reich en Wagner. "our authority is that of the people" ... wrange woorden anno 2007 nu we weten hoe Joegoslavië aan haar eind kwam.

Vade Retro is een dwars, merkwaardig nummer met gemanipuleerde vocalen en gedoseerde drumritmes die zó voorin de mix zitten dat je je wezenloos schrikt. Onaangenaam, in de beste zin van het woord.

De afsluiter op Vinyl is 'Panorama' ... de vijand is verslagen en ligt met het gezicht in de modder. Panorama is de track waarmee Laibach triomfantelijk 'occupied Europe' in marcheert. Tito wordt weer behendig geciteerd met iets wat eigenlijk ook voor Laibach's werkwijze opgaat: "it should be clear to everyone that we cannot be no ones appendage of nobody's politics, that we have our own point of view and that we know the worth what is right and what is not right.".... waarna het pistoolschot klinkt.

Dit is niet de ideale instap-plaat voor Laibach belangstellenden. Dan zou ik Opus Dei aanraden, een plaat met dezelfde ingrediënten afgemaakt met een vleug zwarte humor. Maar dit is wel de plaat die mij met de band liet kennismaken, met een handdruk die ik nu nog voel.

Persoonlijk vind ik de versie van Do-Re-Mi de meest subtiele cover door Laibach sinds die van Across The Universe van Let It Be.

Dit is toch wel de eerste bubbling under voor mijn Top 10 van het afgelopen jaar. Lambchop is hier al tijden een household name, ik sla sinds 25 jaar geen release over omdat er altijd iets te beleven valt. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het gegeven dat Kurt Wagner de secuur vormgegeven sound van zijn werk steeds heeft doorontwikkeld, ondanks het misprijzen en boegeroep dat hem soms ten deel valt. Tsja, het is zijn schepping dus wie niet volgen wil die haakt maar af.

Zoals Low na drie decennia op een vorm is uitgekomen die zich nog maar moeilijk laat relateren aan de begindagen, zo geldt dat ook voor Lambchop. Nashville is verlaten en Showtunes klinkt ondanks de tongue in cheek titels als alles behalve dat. Het is een haast abstract werkje geluidskunst met maar weinig houvast in de vorm van hooks of melodie. Toch is er veel te ontdekken op Showtunes. We komen aan de hand van Kurt terecht in een veld waar eerder David Sylvian en Mark Hollis hebben gezocht en gevonden. Niet dat de muziek direct vergelijkbaar is, maar de afgelegde afstand is dat toch wel. Ik wandel weer een stuk mee.

Goh, wat een moeilijke plaat om nu te beoordelen. Veel users zien dit al te graag als Cohen's laatste kunstje, maar uiteindelijk heeft hij zelf in de hand of dat ook echt zo zal zijn. Tongue in cheek was Cohen nooit helemaal vreemd en ergens kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat we het openingsnummer op een later moment ook mogen relativeren. Death lijkt mij voor Cohen niet per sé een career-move.

Maar dan, die vogel in het artwork die in zwart/wit het kader verlaat waar hij zélf op de voorzijde nog ontspannen door naar buiten leunt ... dat is hetzelfde vogeltje dat eerder de hoes van 'The Future' sierde. No Future? Cohen lijkt een macaber spelletje met ons te spelen. Terwijl wij met zoveel verwijzingen aan het filosoferen en speculeren slaan, peuzelt hij nog een banaantje op. Wordt vervolgd.

Oei oei oei wat klinkt dit allemaal scherp en urgent.

Occasionally heb ik wel eens wat Leviathan tot me genomen, maar dit is toch van een heel andere schnitt. Veel variatie wat maakt dat de plaat niet enkel en alleen voor Black Metal die-hards de moeite waard is. Door de theatrale en ook humoristische aanpak, de bákken galm en de bas-bariton van Whitehead doet het me soms wat aan Type-O-Negative denken. Maar dan dus wel binnenste-buiten gekeerd, hè ?

Plaat, arrangementen, verveelde toonzetting, stylish gothic looks, hype ... Het doet me allemaal wat aan The XX denken. Daar was ik echter na een seizoen wel op uitgeluisterd. Pure Heroine lijkt langer mee te kunnen, er staan eenvoudigweg betere songs op. Bovendien lardeert Lorde d'r werk met subtiele citaatjes, ze heeft duidelijk meer bagage dan de gemiddelde Arcade Fire fan. Hoort iemand bijvoorbeeld Steve Reich terug in Team? Feel good music voor zwaarmoedigen, ik vermaak me hier wel mee

Omwille van de krankzinnig hoge waardering heb ik deze plaat blind (doof) uit het schap getrokken en afgerekend. Je moet in het leven de onverwachte meevaller soms een handje helpen. En het viel mee.

Om te beginnen, geen probleem met de hoes. Maar is dit Folk? Nooit geweest, en wordt het ook niet. Dat dit duurzame kwaliteit is, kan iedereen met twee correct gepositioneerde oren herkennen. De plaat balanceert voortdurend op het randje tussen barok en overdaad, en de bravoure in arrangement levert fantastisch werk op zoals in Red. Een nummer als This Dead Bird Is Beautiful valt daarentegen weer nét aan de verkeerde kant van de scheidslijn. Vooral de achtergrondkoortjes zijn soms teveel van het goede. Garden krijgt daardoor op het eind ongewild de trekjes van een kerstlied, bij An Artist Song klinken ze haast parodisch. Dat neemt niet weg dat Ari Picker een prachtige stem heeft, je zou willen dat Tom Yorke tot zo'n performance in staat zou zijn als hij in Villain brengt. Ja, dán begrijp ik die monsterscore wel.

Een groeiplaat begrijp ik ? Ik was benieuwd, in huize dix wil niet zoveel groeien.

Bij de eerste kennismaking bleek ik wel een tikkie teleurgesteld omdat de plaat stylistisch gezien een stap terug is ten opzichte van Drums & Guns. Veel van wat er op díe plaat geprobeerd is pakte niet zo goed uit ... maar dapper was het wel. C'mon speelt nogal op veilig, en ik had juist wel een beetje op Drums & Guns plus gehoopt. Neemt niet weg dat hier weer een paar kathedralen van sound op die maken dat je je verstand verliest, het volume opschroeft tot voorbij het betamelijke en je doen overwegen om het komende vakantiegeld in een set superieure speakers te steken.

En inderdaad, na een paar draaibeurten ga je ook de countryeske arrangementen waarderen. Ook al zijn die wat belegen, in de wereld van Low waren ze niet eerder zo nadrukkelijk. Toch een groeiplaat.

Met het overlijden van Mimi komt aan het bestaan van Low als band mogelijk ook een einde. De samenzang met Alan is een essentieel onderdeel van de beleving van het werk en die samenzang is immers verstomd.

Ik stapte in bij Long Division, getriggerd door het rudimentaire artwork maar ben Low pas serieus gaan waarderen toen het muzikale palet wat voller werd. Dus vooral bij Trust en veel wat erna kwam, C'mon en The Invisible Way lieten mij niet afhaken. De laatste drie releases zijn stuk voor stuk onderscheidend, een trip down distopia die nu vroegtijdig lijkt te eindigen.

Van Low werd wel eens gesuggereerd dat de manier waarop de muziek zich manifesteerde, een afspiegeling was van het politieke klimaat op dat moment. The Great Destroyer, daar zou dan de golfoorlog in weerklinken en bij The Invisible Way horen we dus 'Yes We Can'.

Zo geredeneerd hoor je op HEY WHAT de afgrond rommelen waar de USA nu in dreigt te storten maar vandaag lijkt het alsof de band met al dat vervormde geluid ook een private war laat doorklinken. Met die daverende drumklappen is afsluiter The Price You Pay het meest verontrustende stuk muziek dat ik in de voorbije tien jaar heb mogen horen. Dat slijt vast niet.

Tot deze week was dit de enige Low die ik nog niet kende. De plaat heeft me toch enigszins verrast ... waar ik begrepen had dat vooral de eerste drie van Low superspaarzaam en spartaans zijn, vind ik dat bij deze juist wel meevallen.
OK, de instrumentaties zijn dan wel zoals je verwacht, maar de songs op 'I could live in hope' vind ik toegankelijker dan het werk op de twee platen erna. Wat me ook opvalt, is dat Alan Sparhawk's stem op deze plaat wat minder direct gebracht wordt (en zijn stem vind ik niet Low's sterkste wapen).

Bij vlagen vond ik dit duidelijk een plaat met wat ik gemakshalve maar wave-invloeden noem. Bij het nummer Rope hoor ik Joy Division terug in het gitaarwerk, en bij Down heel nadrukkelijk Greg Sage van The Wipers. Da's ook wel het goeie aan deze plaat, hier hoor je beter wat voor begenadigde gitarist Sparhawk eigenlijk is. Met afsluiter Sunshine heb ik overigens geen problemen, ik waardeer het wel dat ze op deze wijze de plaat nog iets relativerends hebben meegegeven.