menu

Hier kun je zien welke berichten dix als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Broken Consort - Box of Birch (2007)

4,5
dix
Na deze release een aantal malen te hebben laten passeren, ben ik eruit ... dit is wel bizonder.

Richie Skelton bouwt zijn muziek op uit vele, repeterende lagen, waarbij het lijkt of er bij elke luisterbeurt weer anderen in het perspectief schuiven. Dit bereikt hij door een vernuft gebruik van dynamiek tussen de verschillende opnames. Het resultaat is een geluidsbeeld dat ik zou durven omschrijven als organisch.

De toonzetting is steeds traag, melancholisch, maar er gebeurt voldoende. Veel van de klankkleur wordt bepaalt door celloklanken, er borrelt, ratelt en schraapt echter nog veel meer tussen de speakers. Hier en daar verschijnt zelfs een piano- of gitaarpartij (of anderszins snaarinstrumenten).

In het totaal is er nooit een instrument of geluid dat op de voorgrond treedt, het is steeds het samengaan van een en ander dat bepalend is. Mooi gedaan ...

A Neon Rome - New Heroin (1987)

5,0
dix
Nu ik eindelijk 'New Heroïn' digitaal heb verkregen, wordt het ook tijd om er - na herbeluistering - een uitgebreide recensie aan te wagen. Op CD is deze nooit uitgekomen maar via myspace is het gehele album kosteloos beschikbaar. Misschien dat een Canadees label als Constellation deze plaat eens van een passende rerelease zou kunnen voorzien, muzikaal past het goed in hun kraam.

De band A Neon Rome is indertijd door de zanger opgericht en kende een relatief kort bestaan. Neal Arbick was bezig een boek te schrijven over het leven in een fictieve rockband, toen hij besloot dat het beter was dat leven dan eerst maar te gaan leiden. De band is echter veel meer dan slechts een vehikel voor zijn teksten, en deze plaat is dan ook pas tot stand gekomen nadat er al een gedegen livereputatie in het Canadese clubcircuit was gevestigd. 'New Heroïn' is destijds vooral in de Engelse pers lovend ontvangen en het is anno 2008 goed te horen waarom. Hun mix van ongelijke delen punk, psychedelica en wave paste keurig in de tijdgeest. Let wel, deze jongens speelden niet zozeer de platen van hun vaders na, dit is originele uitzichtloze goth. Vrij snel nadat de plaat uitgekomen was, viel de band uiteen. Neal Arbick is een zwijgende recluse geworden, zingen was zijn wijze van communiceren. Andere leden zijn succesvol doorgegaan in diverse bands uit de Canadese indiescene.

'New Heroïn' valt me nu vooral op door het lekker ruimtelijke, rijke geluid. Zeven nummers in krap veertig minuten, en alle zeven even sterk. Windowsill is de juiste opener, subtiel gitaarspel en aanzwellende drums vormen een perfecte opmaat voor Arbick's wat onvaste, hese voordracht. " In the shadow of tombstones, there she stands..." Het nummer versnelt en vertraagt traploos, de band heeft dit soort dynamiek goed onder de knie zoals ook verderop zal blijken. The Magical Summer of '85 doet vermoeden dat dit het feel-good nummer van de plaat is, en dat klopt maar dan wel binnen de gitzwarte context van de rest. Het is een up-tempo nummer met een enigzins demo-karakter waarin veel hoog en laag zit, sissend en bonkend. You should fear us is juist weer veel verzorgder, met een stemmig pianointro, een heel beheerste zangpartij en een fraaie climax. In Society Rag komt de band veel sneller terzake: galmende recht toe recht aan wave van de beste soort. Het volgende nummer, de opener van kant 2 is wel zo'n beetje het centerpiece van 'New Heroïn'. Islam is een 10 minuten durende claustrofobische trip waarin de band wederom op een fantastische wijze met dynamiek speelt. Van fluisterend, begeleid met sitar-achtige gitaarklanken tot nietsontziende maniakale gothic. Dit kan zich meten met vaandeldragers als The Virgin Prunes of The Danse Society, weergaloos. The Prayer is een passend vervolg hierop, een kathedraal van geluid die Caucasian Walk in herinnering roept. Zo'n plaat moet je een beetje stemmig afsluiten en dat gebeurd met Comes a Wolf. Het tempo is weer wat teruggeschroefd en er is ruimte voor een langzame melodie en gedragen gitaarspel. "Too late to turn back now" ... toch jammer dat het bij deze ene plaat gebleven is.

Apse - Climb Up (2009)

3,5
dix
De langverwachte opvolger van Spirit is eindelijk daar, al heeft er wellicht maar een klein clubje lang op zitten wachten. Apse is hier en daar weggezet als post-rock, maar voor zover dat bij het oudere werk opging, bij Climb Up past dat etiket écht niet meer.
De band opererert nog steeds in een schemergebied tussen Dead Can Dance, the God Machine en Arcade Fire maar behouden tot alle invloeden voldoende afstand.
Was Spirit een plaat die tergend langzaam in mijn systeem is opgenomen, bij deze opvolger zou het net zo kunnen gaan. Met andere woorden : ik ben nog niet overtuigd.

Spirit liet zich als een lange wurgende trip in een fantastisch ruimtelijk geluidsbeeld beluisteren. Climb Up manifesteert zich in eerste instantie vooral als een verzameling goed geconstrueerde songs die in de CD shuffelaar prima tot hun recht zullen komen. Gebleven zijn de tribal ritmes en de bezwerende zang, maar de songs zijn veel puntiger en vaak voorzien van catchy elementen. Op de site las ik dat de heren op Climb Up het claustrofobisch karakter van voorgaand werk achter zich wilden laten en in dat (dag)licht kan ik alleen maar zeggen : missie geslaagd. Maar het is nu wel bijna popmuziek. Wellicht zit er met 3.1 zelfs een undergroundhit in, hij stampt in ieder geval lekker .

Apse - Spirit (2006)

4,5
dix
deze toch maar weer eens omhooggeschopt, omdat het eigenlijk een heel bizondere release is

Ik lees dat dit wordt gezien als post-rock (een andere release van Apse draait ook in de post-rock-albums KO) maar eerlijk gezegd begrijp ik dat niet. Post-rock, dat associeer ik toch over het algemeen met spartaans en sober, waar dit juist een behóórlijk weldadige plaat is.

Diep roffelende drums, mantra's gedrenkt in een kathedraal van galm, ook veel tribal ritmes, gemanipuleerde nauwelijks verstaanbare zang (vaak fluister) en heel veel sfeer. Het gaat hier ook duidelijk veel meer om het neerzetten van die sfeer (en dan wel eentje met dikke mist) en veel minder om instrumentbeheersing dan wel songschrijven (niet dat men die twee niet beheerst, maar het is ondergeschikt)

Ik moet bij deze plaat beurtelings denken aan The God Machine en The Virgin Prunes, en als het goed is zijn met deze verwijzingen talloze mume'rs getipt.

Arab Strap - As Days Get Dark (2021)

4,0
dix
geplaatst:
Twintig jaar geleden werd ik zij-instromer bij Arab Strap. Goed dat ze er weer zijn en leuk om te zien dat hun -op het eerste gehoor ongewijzigde- sound nu zo aanslaat.

As Days Get Dark mag er wezen, van begin tot eind. Toch is er iets geslopen in die sound van weleer dat eerder ontbrak: een flinke portie zelfbewustzijn. Dat misstaat ze niet maar ik moet er even aan wennen.

Arcade Fire - The Suburbs (2010)

4,0
dix
Prettig verwarrend plaatje, deze derde van Arcade Fire. Verwarrend vanwege de breed uiteenwaaierende stijlen, maar ook verwarrend omdat users dit kennelijk nogal makkelijk omarmen. Ik sta er eigenlijk van te kijken. Het concept achter de plaat ga ik later wel eens verkennen, maar mijn eerste indruk is dat er nogal wat filler op dit album staat. Aangename filler, maar toch een heel verschil met het nogal claustrofobische debuut Funeral ( de tweede heb ik overgeslagen, die leek me ook al niet zo luchtig ).

Bij het eerste nummer vroeg ik me serieus af of Arcade Fire wel gehóórd wilde worden. Erg uh .. low profile ... lekker light zullen we maar zeggen. Ik kan zo'n opening wel waarderen, Prefab Sprout deed dat ook wel eens. Later komt er gelukkig wel wat meer urgentie in de songs, maar dan heb je halverwege een nummer als Month of May ... da's niet veel meer dan een matige Strokes-song maar dan zonder de nodige hooks. Arcade Fire is binnen het album duidelijk niet op zoek naar een spanningsboog of zo.

Echt perplex stond ik bij Sprawl II, nota bene een van de favorieten onder de stemmers.
Hallo mumers ? Wel eens van Frank Farian gehoord ? Sandra anyone ? Eind jaren 80 ging ik nog wel eens met vrienden naar foute Duitse disco's. Getoupeerde kapsels en strakke broeken ( zij, niet wij ), diaprojecties van afwisselend raceauto's en paarden op de muur ... hangen rond maar niet óp de 3x3m dansvloer ... straalbezopen worden van de schnaps ... als ik niet oppas wordt ik nog sentimenteel van Arcade Fire

Ariel Pink - Pom Pom (2014)

3,5
dix
Vermoeiende plaat, maar toch wel goed. Het stuitert alle kanten op en schiet van tijdzone naar tijdzone. Ariel Pink toont ons dat er een plek bestaat tussen The Beach Boys en The Butthole Surfers, en daar gaat ie zelf zitten. Het hoogtepunt ligt wat mij betreft bij de laatste song, die raakt waar de rest vooral verbaast.

Asher - Miniatures (2009)

3,5
dix
Ik weet het niet helemaal met deze release ... de composities zijn stuk voor stuk erg fraai maar de totale lengte van de release is op een gegeven moment een probleem. Hoe was het ook al weer ? Goede ambient laat zich goed aandachtig beluisteren, maar kan ook opgaan in de omgeving. Wel, aandachtig beluisteren is met zeven kwartier geen eitje, en opgaand in de omgeving hoor ik het na een tijdje helemaal niet.

Ook heb ik vragen bij de wijze waarop dit tot stand is gekomen. De door We-tigers eerder genoemde Tape-Hiss-Caretaker deken (dank voor deze term) vervalt hier soms eenvoudig in drop-outs, iets dat je vroeger met cassettebandjes had die lang in de zon hadden gelegen. Bij Basinski is data-verlies een leidend en vormgevend motief in het werk zelf, hier lijkt het eerder een toegevoegd onderdeel. Dat vind ik minder sterk.

Overigens deed het concept 'twee schijven verstilde pianocompostities gehuld in ambient-mist' me denken aan Milliard van het finse Circle. Maar die zit ik met gemak uit.