Mooi getypt. Ook hier is Kid A favoriet, ik denk eenvoudigweg omdat Radiohead hier zo verrassend uit de hoek kwam en haar nieuwe fans serieus op de proef stelde. Al vind ik How To Disappear Completely nog steeds ietsje teveel Nights In White Satin. Maar daar staat Ideotheque tegenover

Jazeker. Als ik een top20 zou maken, dan stond ie er in. Maar ik maak een top10

Mede door de binding met de Go-Betweens ga je deze release onwillekeurig vergelijken met die andere van down-under. Dan doel ik op The Apartments, al was Peter Walsh toch meer zijdelings bij die oer-band betrokken. De overeenkomst is echter ook te vinden in het feit dat beiden nu een release loslaten na een hele lange periode van stilzwijgen, en beiden die periode ook verbinden aan een gevoelig verlies op het persoonlijke vlak.

Songs to Play wint het bij mij wel duidelijk van No Song, No Spell, No Madrigal. Want: Forsters songs klinken wat losser, wat vanzelfsprekender en zijn stem is me toch wel wat aangenamer in vergelijk met Peter Walsh, 'The Whispered Word Is Always True...' Bij Forster krijg ik het idee dat hij met gemak binnenkort nóg zo'n plaat kan afleveren terwijl die van Walsh klinkt als zijn laatste krachtsinspanning. Bovendien houd ik van enige mate van zelfrelativering, en dát kan Forster. Check het autobiografische A Poet Walks:

'I Got A Notebook And I Got A Light
My Head Is Loose, My Jacket's Tight
A Poet Walks And The Path Is Bright'

Om dan even verderop droogkomisch toe te voegen:

'A Poet Walks, Shits And Talks'

De hoogtepunten tref ik aan het eind van het album: Het lichtelijk hilarische I Love Myself And I Always Have en daartegenover het verhalende, zwaarmoedige Disaster In Motion.

Die mindere geluidskwaliteit, daar heb ik met de originele CD in m'n al net zo scandinavische geluidssetje geen last van. Na het uitgebreide commentaar van Sven gelezen te hebben, is de CD hier nog eens aan een herbeluistering blootgesteld. En Sven heeft vooral gelijk waar het Munchhausen by Proxy betreft, daar levert de opeenstapeling van lagen inderdaad niet altijd een stabiele constructie op. Waarin de CD zich wat mij betreft positief onderscheidt, is de variatie die opgebouwd wordt van track tot track. Zo kan de CD mijns inziens ook het beste besproken worden.

Is het openingsnummer Ryger nog een assault die je doet afvragen of dat zo drie kwartier doorgaat, het nummer erna biedt toch een heel andere, welbehaaglijke sound. Wind op een microfoon, morse, een overstuurde scheepshoorn, wat gepulseerd ultralaag, afgemaakt met een handvol glichtes en een enkele outburst,..erg lekker hoor. Na de losse flodders van Munchhausen by Proxy trekken de heren wederom een troef uit de mouw : Gular is juist heel uitgebalanceerd en beheerst vormgegeven. Richtingsgevoel ontbreekt hier in mijn oren geenzins, het nummer zindert van de onderhuidse spanning en klinkt wat ... uh, organisch. Het afsluitende titelnummer is industrieeler dan de voorgangers, waarbij volume, tempo en hectiek langzaam worden opgevoerd. Na tien minuten heb je wel een vermoeden waar dit zal eindigen maar dat voelen de heren aan : de track wordt afgebouwd met stilte, incidenteel onderbroken door een symphatieke noise-injectie en zowaar enige conventionele toetsen.

Ik heb redelijk wat noiseplaten laten passeren de laatse tien jaar maar eerlijk gezegd slaat bij mij regelmatig de vermoeidheid toe waardoor de volledige speelduur niet gehaald wordt. Bij Boknafjord heb ik daar geen last van, die biedt voldoende variatie.