Nog niemand hier iets bij geschreven?

Dan grijp ik mijn kans...

Waar het werk met zijn band the American Music Club consistent te noemen is (wat mij betreft in kwaliteit, maar in ieder geval in werkwijze) zijn de soloplaten van Mark Eitzel nogal wisselvallig van karakter.

Deze echter, is een vrij bizondere. Mark speelt hier eigen nummers opnieuw, onder begeleiding van een aantal Griekse sessiemuzikanten compleet met mandolines en bouzouki's. En je kunt horen dat een en ander beide partijen goed bevallen is. De plaat is wat mij betreft Mark Eitzel's beste, en sommige uitvoeringen van AMC songs die je hier treft, stellen zelfs de originelen in de schaduw. Vooral de songs Will you find me, en Last Harbor worden hier buitengewoon geïnspireerd voor het voetlicht gebracht, in arrangementen die Mark's dramatische voordracht beter ondersteunen dan die van de wat eigenzinnige AMC.

Het zijn dan ook vooral de Griekse muzikanten die op deze plaat de toon zetten, en die toon is zeker niet oubollig maar juist vol suspense. In die setting hebben ze klaarblijkelijk Mark Eitzel tot een ijzersterke performance weten te verleiden.

Complex product, wat ik U zeg.

Sowieso, Hij hangt nogal nadrukkelijk, bijna zelfverzekerd in het glas. De kleurtoon is zéér donkerpaars, haast zwart. Ondanks de lange ligging is hij zeker niet zuur, deze Esoteric Warfare. In het bouquet ontwaar ik weinig fruit maar juist veel animaals. Ook merk ik tonen op die je niet direct in een bouquet verwacht: rotting, aardse tonen ... steenkool ... ook salmiak en carboleum. Tanines tref ik in overvloed en die maken dat je steeds iets anders proeft als je het maar lang genoeg in je mond houdt. En dat beloont zich met een afdronk als die van een dubbele espresso: iets bitter en wat aan het verhemelte plakkend.

Moeilijk te combineren, misschien daarom juist maar nuttigen met gewoon helemaal níets ernaast.

Eigenlijk vind ik dit sinds Vauxhall & I z'n beste solo-plaat ... Life is a Pigsty is geweldig dramatisch, maar Dear God Please Help me en To me You are a Work of Art zijn ook lekker over the top. Nee, hier mis ik Johnny Marr of een van die andere Smiths niet.

Extreem heavy plaat en mijn favoriet van 2009 .... iets met koorknapen en Sunn O))).
Met elke volgende release stijgt mijn bewondering voor Phil Elverum en zijn zelfgebouwde universum van akoestische/dreunende gitaren en onvaste zang.
De man doet níets om het een ander naar de zin te maken. Ik word fan, waarvan acte.