Verslavende plaat. Opmerkelijk hoe een ieder hier referenties bij terugvindt. 60's VU? 80's OMD en CC? Ik hoor vooral veel 90's en de passende namen daarbij: Moonshake / Laika, Broadcast en natuurlijk Stereolab. Héérlijk om dat geluid nu weer terug te horen, en dat op zo'n hoog niveau.

Voor alle liefhebbers van Jello Biafra, een van z'n beste performances is op deze plaat te vinden. In het laatste nummer fulmineert ie bijna een kwartier lang op z'n krachtigst.

De overige 5 nummers op deze mini zijn mij iets te punk, maar het laatste nummer is van een slepende, dreigende en intimiderende schoonheid. De thematiek mag inmiddels achterhaald zijn (het gaat over Oliver North) maar de muziek staat er nog, als een duitse bunker.

luisteren, als je de kans krijgt.

Inderdaad, de moeite waard. Bij vlagen een beetje cheesy maar ook bij vlagen een beetje edgy. Road Music hoor ik er niet direct in terug, toch gaat ie mee bij de eerstvolgende trip naar Karelië.

Veel positieve geluiden hier. Ik heb Fanfare twee maal beluisterd en het valt me op dat ik deze plaat meer als een anachronisme ervaar dan de vorige. Die Jimi-hoes helpt daar ook niet echt bij.

De plaat opent ijzersterk met het titelnummer, waarin ik Wilson vocaal hoor zoals ik hem het liefste hoor: een beetje terloops, haast afwezig. Op de rest van de plaat hoor ik regelmatig mooie passages, maar ook wel het een en ander dat me wat belegen voorkomt. Love to Love is gewoon een misser, zoals Wilson daar steeds een 'Hey' uit z'n longen perst.... iets teveel met Tom Petty getourd vrees ik. Moses Pain begint erg mooi, maar verzandt steeds mee in clichés en eindigt uiteindelijk ontzettend voorspelbaar. Gelukkig is er dan Cecil Taylor, inderdaad een tweede hoogtepunt. Wat daarna volgt ervaar ik ondanks de beheertse tempi vooral als vermoeiend. Pas bij Lovestrong en All The Way Down veer ik weer op.

Gentle Spirit was voor mij twee jaar geleden sowieso een verkenning in een genre waar ik niet vreselijk veel mee heb. Ik heb Gentle Spirit daarna nog zeker vier keer gekocht om succesvol cadeau te doen aan lieden die nog ergens muurvast in de seventies zaten met hun smaak: schoonouders, oudere zussen... dat werk. Die schoven 'm dankbaar tussen Chris Rea en Al Stewart in de kast. Ik vond het desalniettemin zelf een aangename plaat die zich ondanks haar lengte goed aan één stuk liet beluisteren. Dat zal te maken hebben met de constante kwaliteit van de nummers, en vooral ook de mystieke sfeer die over het gehele album gedrapeerd was.

Fanfare lijkt die kwaliteiten niet te hebben. Hier hoor ik toch teveel gekunstelde songs die bij de één wellicht tot close listening verleiden, maar die bij mij de vaart er een beetje uithalen. Wilson had naast alle bijeengeharkte vintage apparatuur en muzikale bijdrages van fossiele makelij, wellicht een arrangeur met eigentijdse visie op de Fanfare los moeten laten.