menu

Hier kun je zien welke berichten lykathea als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Agalloch - Of Stone, Wind and Pillor (2001)

5,0
Altijd al één van mijn favoriete Ep's ooit. Weet perfect te balanceren tussen het oude en de (toen vormende) nieuwe Agalloch [The Mantle kwam er haast aan]. Met Of Stone, Wind and Pillor krijgen we een oud staaltje Agalloch om onze oren, vaak wat sloom, tegen de doom/black aanhangend, maar altijd met een eigen geluid. Daarna komt de transitie, we gaan over naar wat sferische muziek, volledig instrumentaal, waarbij Foliorum Viridium voornamelijk door piano geluiden wordt opgebouwd, en Haunting Birds prachtig mooie serene gitaar stukjes kent.

Niet gek om later te ontdekken dat de eerste drie nummers nog specifiek uit de "oude" Agalloch tijd komen (ze zijn tussen 1997 en 1998 geschreven). Je ziet al een visie for things to come, maar de nostalgie voor het ruigere werk bleef aanwezig, vooral dus op het allereerste nummer.

Ontdek een compleet nieuwe Agalloch bij Kneel to the Cross, een nummer ooit geschreven door Sol Invictus, en nu uitgevoerd door Haughm en co. Naast de paar schaarse momenten in Pale Folklore is dit de eerste echte keer dat we Haughm's clean vocals een heel nummer lang door horen, en dat is genieten. Hij begint meteen met een aandachtstrekker, anderhalve minuut lang de tekst "Summer is a-coming in: Arise Arise" herhaling. Van interessant naar storend, naar fascinerend, het is een briljant begin voor wat één van mijn favoriete Agalloch nummers is geworden.

Eindigend met een nummer dat geinspireerd is op een gedicht van Yeats; nou, niet alleen dat, het is een haast gesproken gedicht in muziek vorm geworden. Geweldige diepe zang/stem van keyboardspeler Breyer, en een uiterst interessante tekst. De sfeer bepaald alles, en uiteraard is ook hier weer dat melancholische, haast dromerige weer aanwezig.

Kortom, een klein meesterwerkje van de mannen van Agalloch. - Now, do you want a café au lait?

Agalloch - The Grey EP (2004)

4,5
Mooi dat dit obscure Ep'tje hier toch zo'n goede score krijgt. Op Metal-Archives lijkt de appreciatie voor dit werkje toch een stuk minder groot.

Absurd eigenlijk, want alhoewel Odal [Nothing Remix] - waarbij Nothing staat voor de band Nothing van Jason William Walton - niet uitblinkt, maar wel werkelijk een experimenteel geluid vormt (richting de noise, zelfs), is The Lodge (Dismantled) een waar instrumentaal meesterwerkje.

Een perfecte opbouw, een geweldige structuur, hypnotisch, meeslepend, en eindigt met een flinke dreun in je gezicht. - Een goede keus van Agalloch om dit als afsluiter te kiezen tijdens hun laatste concert in de W2. Filmpje

Ahab - The Call of the Wretched Sea (2006)

5,0
Bereid je voor op een zwaarmoedig album. Funeral Doom is toch wel een van de meest heavy subgenres die er is. Slopend gitaargejank, haast slow-motion drumming en een teringdiepe growl, en dat alles gecomplimenteerd met soms een wel heel zachtaardig sfeertje, om het contrast lekker scheef te houden. Het klopt allemaal zo erg.

Ik hou hier van omdat het mij op verschillende manieren kan bekoren. Ik kan hier met alle rust naar luisteren en mijzelf in een droomwereld projecteren, waarbij ik de muziek eigenlijk alleen nog op de achtergrond hoor meegalmen, weggeëbt, weggezonken, maar toch aanwezig. Maar tevens kan je een album als dit op een zeer intensieve manier beluisteren, steeds maar weer zoekend naar die kleine details, het ritme van de drummer uitvogelend, dat ene heerlijke riffje van de gitarist vinden, die tergende growl nadoen, denkend, waar haalt 'ie het vandaan. En dat keer op keer opnieuw, bij steeds nieuwe stukjes, en dan altijd nog steeds genietend van het geheel.

Arghoslent - Incorrigible Bigotry (2002)

5,0
Arghoslent. De koning van de riffs.

't Album begint ook gelijk met een heerlijk gitaarstukje, en neem van mij aan, die worden er niet minder mooi op naar mate het album vordert.

Arghoslent speelt een stijl die niet vaak voorkomt, een soort van mix tussen Death metal en Heavy metal qua songstructuur. En misschien nog wel het best en meest simpel te omschrijven als headbangingly awesome.

Het gitaarwerk is hier duidelijk het meest aanwezig, en 't stekste punt van dit album. Elk nummer bevat meerdere riffs, soms ingewikkeld, maar meestal gewoon enorm catchy en totaal tegenstrijdig aan wat de band uiteindelijk wil overbrengen. En dat werkt. - Geen stampende death metal, wat je zou verwachten bij een band als deze, maar erg melodische en soms zelfs bluesy death metal.

Een subtiele ns-death metal band, dat ze bestaan joh!

En daarbij komen we gelijk bij het enige smetje dat je zou kunnen ontdekken aan de band, hun lyrics. - Want alhoewel vaak goed geschreven en uitgevoerd kan ik maar al te goed begrijpen dat men wat problemen zou kunnen hebben met een tekst als :

Above the steaming jungle
Lies snowy heights of honor
Foundations of empire are laid
On sweating backs of nigger slaves

Terug naar de muziek zelf.

Het meest voor de hand liggende voorbeeld om te nemen is toch wel de titel track, een acht en een half minuut lang instrumentaal meesterwerkje.

De bass is zoals wel vaker bijna geheel niet hoorbaar, maar dat wordt meer dan goed gemaakt door het onderhoudende drumwerk en riffs waar je van zal smullen, die ook hier weer allemaal erg bluesy en melodisch klinken. - Je kan er gerust van zijn dat je dit nummer alleen al een x aantal keer zal draaien alvorens je echt alles hebt gehoord.

Het is overigens een vrij kort album (38 minuten), want "mob of the howling" is een bonus track. - Een aanrader!

Black Sabbath - Paranoid (1970)

5,0
AGE-411 schreef:
(quote)


Idd.

Stem van Dio is veel warmer en voller.
En vanaf Heaven and Hell zijn de nummers veel gecomplikeerder en minder simplistisch...maar ze luisteren ook gemakkelijker weg. Neem nu die outro van LONELY IS THE WORD. Echt zalig gewoon


Je blijft maar door hameren dat dit album zoveel minder zou zijn, en schuwt daarbij constant niet om in één zin al in herhaling te vallen (Gecompliceerder en minder simplistisch...oh ja, verhelderend zeg.)

Je mist daarbij ook nog dat we hier te maken hebben met de creatie van een genre waarin gecompliceerde riffs nou juist niét is waar 't naar streeft.

Dit album kent, op 't eerste na, wat geen enkel ander Black Sabbath album jammer genoeg heeft kunnen bereiken, en dat is de sfeer die hij creeert. (en dit door grote toedoen van Ozzy.)

Dit is de eerste echte doom plaat gemaakt, en nog steeds een van de meest krachtige, mede door de sterke lyrics. Ozzy's geweldige stem en de bijna triestheid van de riffs maken 't meesterwerk compleet.

Wat meer doom-ervaring zal zeker meewegen in 't écht kunnen plaatsen van dit album.

Bloodbath - Breeding Death (2000)

4,0
Waar Opeth er eigenlijk alles aan doet om niét in het death metal genre te vallen, laten Akerfeldt en alleskunner Swano hier zien dat ze weldegelijk ook de pure vorm ervan beheersen.

Heerlijk slome en ruige gitaargeluiden, afgewisseld met de wat snellere stukjes en ditto drumwerk. Voeg daarbij teksten die maar al te goed aangeven waarom de band bloodbath heet, en laat ze grunten door een zowaar nog lager klinkende Akerfeldt en je hebt een klein meesterwerkje.

Jammer van de korte speelduur, waardoor ik genoodzaakt ben bij m'n originele score te blijven.

Demilich - Nespithe (1993)

5,0
Hier moet je dus alleen naar luisteren als je jezelf, zonder pretentie, rekent tot een (death)metal elite.

Anders zal je dit album haten. Denken dat het gemaakt is door een stelletje randdebielen die nodig opgesloten moeten worden, het nog afgrijselijker zal vinden dan Mutiilation en Silencer (wat natuurlijk een paradox is, want alleen mensen met een behoorlijke dosis metal kennis weten van deze bands af) maar goed ik dwaal nu al af.

Waarom heeft dit album niet al die negatieve superlatieven verdient, maar juist de positieve? Is het werkelijk één van de beste death metal platen ooit gemaakt?

Jazeker.

Deze gasten weten waar ze mee bezig zijn, en hebben gelukkig een heerlijke zelfspot, wat te zien is aan de geweldige tracknummers (When the Sun Drank the Weight of Water , en maffe lyrics.

Maar qua muziek is dit grandioze chaos.

Het is als origineel als maar kan, wat niet vaak gezegd kan worden van death metal bands, vrijwel het eerste wat je zal opvallen is, tja : Toch wel de absurde vocalstyle.

Men zal natuurlijk weer beweren "bleh, iedereen kan dat" "Hé kijk, dat doe ik ook als ik naar de plee ga". Heel erg leuk allemaal, maar dit soort absurde glutteral vocalstyle zal een leek niet langer dan 2 minuten volhouden, en het zal niet best klinken. Wanneer Antti Boman het doet, klinkt het in mijn optiek in ieder geval geweldig.

Dit is onconventioneel metal, wat klinkt als een pleonasme want het metal wereldje is alles behalve conventioneel. Maar in het genre zelf, komen er vaak copies of copy bands voor, vooral in de Death (en black) metal. Hier staat Demilich dus ver vandaan, en dat is bijna geheel te danken aan de riffs en het drumwerk dat in dit prachtige album verwerkt zijn.

Diezelfde riffs die veelal te ingewikkeld zijn om in één keer echt goed te begrijpen. Het is dus vrijwel mandatory dit album meerdere keren te beluisteren. Maar dat betekent niet dat je er niet al vanaf het begin van kan genieten, je moet 'm gewoon de eerste keer over je heen laten lopen. Net als bij een mindfuck David Lynch film.

Maar dat eenmaal gedaan hebbende, luister nou eens naar The Echo (replacement), het begin klinkt zo out of place, alsof hij de riff verkeerd om speelt, van eind tot begin. En dat is dus grandioze chaos waar ik het over had.

Ze zijn technical maar gelukkig niet zo obsessed van hun beheersing over de instrumenten dat ze te pas en te onpas gaan shredden. Ze weten hoe ze het moeten balanceren.

ach, weet je wat. Luister nou maar gewoon naar het album. En alstublieft, doe het met een open mind, je zal er geen spijt van krijgen.

Een absolute klassieker. 5*

Dimensional Psychosis - Magical Matrix of Dimensional Continuum (2005)

5,0
Nederland kent een aantal black metal bands die internationaal toch een aardige bekendheid hebben (relatief gezien, natuurlijk) : Countess, Fluisterwoud, Urfaust, Cirith Gorgor, Sauron, Funeral Winds en Haatstrijd bijvoorbeeld. Allemaal zeer te pruimen bands, waarvan de allereerst genoemde zich toch wel onderscheid als absolute top black metal.

Maar niets kan op tegen dit éne album, Magical Matrix of Dimensional Continuum, van Dimensional Psychosis (tevens zijn dit de gasten achter Fluisterwoud).

Chaos redefined. Alles schreeuwt er gewoon naar. De naam van de band, de titel van 't album, de namen van de nummers, en boven alles natuurlijk de muziek zelf.

't Begint allemaal nog vrij rustig. Een beetje dreamy, sci-fi achtig. Al snel blijkt dit een misleiding, 't eerste echte nummer Matrix... is al meteen een tour de force. Heerlijke drumpartijen worden afgewisseld door typische black metal vocals. Gitaarwerk is ook bovenmaats, snel, ingewikkeld - gewoon erg sterk.

Het is de eerste keer vrij moeilijk om er een geheel in te zien, alles komt in zo'n vaart op je af, er is nergens rust, en bovendien hoor je haast nooit één instrument die duidelijk op de voorgrond staat. Alles is gelijkwaardig. Wat een chaos tot gevolg heeft.

Dit gaat zo'n beetje 't hele album lang door, 't drumwerk blijft sterk aanwezig, en er worden over het algemeen sterke riffs gespeeld, die hier en daar worden onderbroken door wat ambient sci-fi of een sampletje.

Rest alleen te zeggen dat de laatste twee nummers van een geheel andere orde zijn. De chaos is nog steeds aanwezig, maar dit is meer noise dan metal. Niet zo zeer mijn ding, maar het was een verassend goede afsluiter. Voor mij geeft 't aan dat uiteindelijk de hel lostbarst, alles is eraan gegaan, en dan hou je alleen dat nog over.

Dissection - Storm of the Light's Bane (1995)

4,5
Prachtige black metal plaat van de legendarische Zweedse band Dissection. - Dit vooral te danken/wijten aan Nödtveidt, die eerst jaren in de bak verdween om vervolgens na één nieuw album zichzelf door z'n kop te schieten.

Melodisch maar sterk, rauw maar toch met erg goede productie.

Ole Öhman drums zijn fantastisch, de kwaliteit van z'n blast beats en ritme in z'n double bass is uitzonderlijk en alhoewel dit wel vaker wordt behaald in 't genre, is de combinatie met het gitaarwerk haast nog nooit zó sterk geweest. - Standaard maar goed uitgevoerde black metal grunts maken het geheel af.

Dub Buk - Idu Na Wy! (2003)

4,5
In de stijl van Temnozor. - Erg verfrissende black metal.

Ze doen bijna alles net wat anders, en dat valt vaak erg goed in de smaak. Zo zijn er de vocals die alhoewel voor menigeen nog steeds als oer-geluiden klinken, toch beduidend minder "screetch" achtig zijn, en meer melodisch dan agressief klinken.

Hier ligt de focus qua muziek ook heel erg op de keyboard, die haast gelijk staat aan de rest van de instrumenten. Ook het gebruik van een zachte haast rustgevende vrouwenstem aan 't begin van "Vsyeboze" is een leuke toevoeging.

Verder zijn er de gebruikelijke elementen, zoals drum en gitaarwerk, die gewoon goed uitgevoerd worden. - Alhoewel je toch wat meer gefocust moet luisteren om het drumwerk écht goed te kunnen beoordelen.

For better or for worse, ze zijn wel behoorlijk neo-nazistisch, wat vooral bij 't laatste nummer duidelijk wordt, wat een soort van homage aan de oude nazi-parade nummers is.

Een geweldig album, dat wat nieuw leven in een vrij dood lijkend genre blaast.

Ill Niño - Revolution Revolución (2001)

3,0
Ik ben nauwelijks meer gecharmeerd door die "cleane" stukjes, maar wordt nog altijd even enthousiast als ik Machado z'n strot uit z'n lijf hoor schreeuwen.

Het gitaarwerk vind ik verder ondermaats (ik haat middelmatigheid), en ook de turntables hadden van mij in de kast gemogen, maar het drumwerk is daarentegen gewoon erg goed.

De korte speelduur van de nummers maken wat het album uiteindelijk toch nog vrij luisterbaar en soms zelfs genietbaar maakt.

Ja, Ill nino is toch best oké.

Jeff Loomis - Zero Order Phase (2008)

4,5
Het drumwerk doet z'n...werk. Het klinkt allemaal lekker en is goed in z'n ondersteuning (alsmede de bass) maar is inderdaad niet bijster interessant, alhoewel dat niks geeft. Ik denk dat je liever geen Bercier ofzo op drums moet nemen als je niet wil dat zo'n iemand de show steelt. Het gaat tenslotte om het shred werk.

Alles staat en valt op zo'n album in mijn optiek bij veelzijdigheid. Je mag dan nog zo bekwaamd zijn, speel je langer dan een half uur precies hetzelfde, hoe complex ook, dan haak ik maar al te gauw af. - Het wordt gewoon ronduit saai.

Alhoewel het om Loomis gaat, en ik al overtuigd was van zijn kunnen (de man soms werkelijk briljant bij Nevermore), had ik toch nooit verwacht dat hij ook een heel album lang alleen interessant kon blijven, maar hij slaagt er toch behoorlijk in.

Na vier heerlijke maar vrijwel identieke nummers (qua structuur dan) verandert Loomis van toon, Cashmere Shiv is op plaatsen veel minder snel en richt zich meer op het "gepingel". Goed rustmoment, maar nog altijd lekker om naar te luisteren.

Rage against disaster is het hoogtepunt van het album, Pat O'Brien doet mee op gitaar en dat hoor je. Alle puzzelstukjes vallen hier op de juist plaats, een geweldige "shred" opbouw, wat dus betekent, meteen voluit beginnen en langzamerhand steeds rustiger spelend naar een slot toekomend. Om uiteindelijk uit te barsten is een overweldigende solo, en dit keer dus eentje samen met Pat. Wat een duo zeg.

Ik vind overigens ook niet dat Loomis het gehele album hetzelfde niveau behoud, maar het fluctueert meer in mijn optiek, waardoor het veel minder storend is dan als hij gaande weg in het album steeds minder goed zou gaan spelen.

Wel jammer van dat laatste nummer, die was niet nodig geweest.

Jesu - Pale Sketches (2007)

4,0
Waarschijnlijk één van de mindere van Jesu, want het zijn niet voor niks nummers die het om welke reden dan ook niet haalde op hun originele cd.

En toch vond ik dit een heerlijk album, ook tevens mijn eerste kennismaking met Jesu. Niet vaak hoor ik zulke ogenschijnlijk simpele muziek, zo effectief uitgevoerd worden. Normaal gesproken heb ik helemaal niks met dit soort industrial geexperimenteer, maar dit wist mij wel te bekoren.

De herhaling van lyrics en instrumenten klinken niet als een truucje om catchy te zijn, maar brengen mij in een soort trance. Heerlijke wegdroom muziek.

Als dit dan ook echt een van de mindere van Jesu is, staat mij nog een hoop goeds te wachten.

Hoogtepuntje vind ik toch wel The Playgrounds Are Empty.

Metallica - Death Magnetic (2008)

2,5
De euforie die overheerst is aan mij niet besteed, alhoewel de verrassing er ook bij mij is.

Niet alleen klinkt Metallica weer als metal, een klein aantal keer spelen ze zowaar ook nog eens écht kwalitatief erg goede thrash.
Het probleem is alleen dat ze maar al te vaak niet weten wanneer ze moeten stoppen, waardoor de nummers te vaak veelste lang duren en bovendien herhalend worden.

Zoals hier al eerder (zeer terecht) gezegd is, zijn de drums niet echt om naar huis over te schrijven. Erg simplistisch, soms leuk maar nergens beter dan middelmatig.
Vooral Suicide & Redemption had een hoogtepunt voor Ulrich kunnen zijn, maar dat is 't helaas niet.

Hetfield is vreemd genoeg qua zang niet half zo storend als ik gedacht had. Waarschijnlijk ook omdat ik 'r niet 'r al teveel op probeerde te letten, want hij noch z'n teksten zijn erg goed.

Vooral er bij een tweede luisterbeurt op lettend zijn BB&S én The Unforgiven III toch stuitende voorbeelden van slecht gezever (show your scars..|:), waarbij alles ook nog eens te vaak herhaald wordt.

Bass-, maar voor 't gitaarwerk is érg puik, iets wat Hetfield blijkbaar niet verleerd is, maar waar vooral Kirk dit album in z'n eentje redt. Alhoewel sommige solo's (All Nightmare Long) onnodig en geforceerd lijken, zijn er een paar solo's die mij erg tevreden stellen. Denk aan The Judas Kiss. - Maar ook Suicide & Redemption is een nummer, waarbij 't eind dan misschien best weg gelaten mag worden, maar die toch goed te doen is door 't sterke gitaarwerk.

Dieptepunt : Broken Beat & Scarred.
Hoogtepunt : Suicide & Redemption.

Geen klassieker en een terugkomst is 't ook niet. Maar we zijn zowaar een grote stap dichterbij gekomen.

Opeth - Watershed (2008)

4,0
Na een paar luisterbeurten is mijn eerste, zeer negatieve, indruk weggevaagd, en overschaduwd het positieve gelukkig weer het negatieve. De paar prachtige momenten zijn vooral te vinden in Coil, Burden en Hessian Peel.

Toch heb ik voor de 2e keer het gevoel dat Opeth niet meer weet hoe ze de rustige met de hardere momenten goed kunnen samensmelten, eerder was dit al het geval met Ghost Reveries. Dit album lijkt dan ook meer op Damnation part 2 featuring Ghost Reveries dan op een geheel vloeiend lopend album, wat Still Life bijvoorbeeld wel was.

Het nummer waar ik nog het meeste moeite mee heb is Heir Apparent, en had van mij dus ook de prullenbak in gemogen. Het nummer toont zowaar een gruntende Akerfeldt die niet bijster goed klinkt(!), hoe is het mogelijk. Ook past het nummer niet in het totaal plaatje.

Maar goed, wat overblijft zijn 3 geweldige songs, en evenveel niet zo denderende maar toch leuke songs plus één slecht nummer. En dan te bedenken dat 2 toch wel vrij essentiele krachten van Opeth (Martin Lopez en Peter Lindgren) de band verlaten hebben. - Het had erger gekund.

Pantera - Cowboys from Hell (1990)

3,0
Het kabbelt allemaal voort, wordt nergens vervelend, maar ook nergens briljant. Ik mis gewoon kracht. - Misschien komt dat ook wel omdat het allemaal zo "gewoontjes" klinkt, nu is daar natuurlijk niks mis mee, maar bij een alom geprezen band als Pantera verwacht je toch wel meer.

De solo in Psycho Holiday bijvoorbeeld, zeker goed uitgevoerd, maar mist weer die echte kracht. - Denk ook aan de drums, er wordt weldegelijk vaak gebruikt gemaakt van een dubble-bass en maar al te vaak krijg ik dan het gevoel om mee te stampen, maar hier is het te mak, te levenloos.

"Heresy" is dan wel één van de weinige nummers die er bovenuit schiet. - Het plezier spat er vanaf, er is een goede opbouw, en de afronding is werkelijk fantastisch. Erg puik nummer.

Jammer dat 'ie dan opgevolgd wordt door Cemetary Gates, een totaal misplaatst nummer op een album als deze. Alhoewel het niet verwonderlijk is dat vrijwel iedereen er (ook) hier lovend over is. Het is makkelijk scoren, zo'n metal-ballad. Het maakt niet uit hoe en waar je ze gebruikt, er is vast ergens wel een rustpunt nodig voor het "mooie".

Het is voor mij alleen nog meer een bevestiging hoe dit album tegen de formule aan leunt. Zoals gezegd, verder niks mis mee, maar wel erg jammer

Maar goed, als je bedenkt wat de band hiervoor heeft gedaan is dit toch enigzins een prestatie.

Pantera - Vulgar Display of Power (1992)

2,0
Waar Cowboys From Hell nog een enkele hoogtepunt kende is dit één en al een zwakte bod.

Dit zette wel een standaard, maar in mijn optiek geen goede. Groove metal is een van die genres waar ik echt helemaal niks mee kan. Met uitzondering van (vooral) Fucking Hostile is het allemaal nog slomer nog schreeuweriger en nog fragmentarischer (wat ik sowieso één van de meest storende factoren in "groove" metal is.)

Het meest voor de handliggende voorbeeld is toch wel "walk". - Ik krijg hier nou niet bepaald het gevoel van "kill, kill, kill", meer "Yawn, Yawn, Yawn".

Quo Vadis - Defiant Imagination (2004)

5,0
Dit was een jaar of drie terug één van mijn meest geliefde albums.

Nu snap ik pas waarom.

Waar ik toen nog totaal niet door had hoé goed er gespeeld werd, maar ik blijkbaar wel een verdomd goed oor had om die hoogstandjes goed te kunnen plaatsen, kan ik nu, met die drie jaar ervaring, wel goed inschatten waar dit album écht staat.

Dat 't album lekker agressief en snel klikt werd hier eerder terecht benoemd, maar 't album is ook nog eens technisch behoorlijk hoogstaand, met fantastische riffs, hier en daar wat heerlijke wankery en een absoluut gestoord goede drummer. - Let bijvoorbeeld eens goed op bij 't nummer Dead Man's Diary. Die dubbelbass rond de vier minuten zijn zo ontzettend snel. En dan ook daar nog eens variatie in aanbrengen. Heerlijk.

De lyrics zijn ook goed. Geen onnozele kwaadheid tegenover een "iemand" (You), maar gewoon verhalend en vaak lekker abstract.

Verder zijn er twee afwijkende nummers, beide te scharen onder de klassieke muziek, alhoewel zeer kort: "In Articulo Mortis" en "Ego Intuo et Servo Te" - Ze zijn even wennen, maar nooit storend.

Rest alleen nog de vocals. Hier en daar zijn er wat variaties (Break the Cycle) maar over het algemeen is 't vrijwel over de gehele plaat 't zelfde. - Is dat storend? Welnee. Stéphane Paré kan lekker ruig grunten, en (voor sommige toch niet onbelangrijk) blijft altijd verstaanbaar.

Russian Circles - Geneva (2009)

4,5
Krachtig. Dat is het woord dat mij het meeste bij blijft van deze plaat. Maar tevens ook het gevoel van evenwichtigheid, iets dat inherent is aan dit genre: elk instrument dat hoorbaar is krijgt evenveel aandacht (bass liefhebbers opgelet) en deze plaat wordt op die manier ook een fijn geheel.

Fathom ligt in de lijn der verwachtingen, maar toont ook meteen aan dat we hier niet met een debuterende band te maken hebben. Dit is Russian Circles' derde plaat, en door de opbouw van het intro nummer op deze manier te verzorgen scheppen ze meteen duidelijkheid over wat we kunnen verwachten van Geneva. Er hing een diep onheilspellende sfeer die mij meteen interesseerde, die vervolgt werd met een passend, steeds zwaarder wordende toon. Maar wat laat Russian Circles ook zien: er bestaat naast dat zwaarmoedige spul ook een vorm van rust, want het nummer gaat (in positieve zin) als een nachtkaars uit, de rust is wedergekeerd.

Een van de grootste complimenten die ik de band kan geven is dat alhoewel ze makkelijk op een herhalingstour hadden kunnen gaan gezien hun vorige plaat Station, ze juist alles behalve hebben gedaan, en ze opnieuw een nieuwe weg hebben willen bewandelen. Verwacht geen slopende gitaar of drum solo's, want alhoewel dit een volledig instrumentale plaat is, is dat niet de insteek van deze band uit Chicago. Dit is het beste voorbeeld van hoe een post-rock plaat gemixt in een metal sausje zou moeten klinken, het is onvoorspelbaar door de mix van rustige en ruige momenten, en weet daarom keer op keer te verrassen.

Hoogtepuntjes zijn Melee en Hexed All.