Quakers schijnt volgens sommigen een collectief te zijn, a la de Native Tongues, Wu-Tang Clan of Odd Future. Gezien de enorme gastenlijst kan ik hier wel inkomen, maar toch: dit is voor mijn gevoel ‘gewoon’ een project van Geoff Barrow (van Portishead-faam, maar dat hoor je niet echt), Portishead-ingenieur Stuart Matthews en Autralische producer Katalyst. Deze drie hebben de muziek gemaakt en vervolgens een hele waslijst aan emcee’s en één femcee uitgenodigd om het feest compleet te maken.

Zoals te verwachten met 41(!) tracks in krap zeventig minuten wordt dat proppen. Naast een redelijk aantal korte, instrumentale interludes betekent dat evengoed ook dat de rappers zich niet al te lang uit kunnen leven. Hierdoor ontstaat een caleidoscopische hiphoptoverbal (geen mens weet hoe hij worden zal) die het ene moment beklemmend is en het andere moment juist weer bevrijdend euforisch. De verscheidenheid aan stemmingen is dus net zo divers als de rappers onderling, of het pallet aan geluiden. Dat gaat van blazersgedreven (‘Fitta Happier’) of erg soulvol (‘TV Dreaming’) naar juist heel elektronisch, zoals de kitscherige synthesizer in ‘Russia With Love’.

Ik zal niet zeggen dat alles geslaagd is. ‘R.A.I.D.’ wordt ontsierd door precies op het geluid van de ov-chipkaartincheckpalen gelijkende bliepjes en andere nummers missen ook wat spanning, maar daarnaast zijn er een aantal geweldige tracks te vinden. De piano op ‘War Drums’, het droge baslijntje op ‘Smoke’ of de wa-wa-wa-sample op ‘Soul Power’ zijn van die schijnbaar kleine toevoegingen die het nummer heel veel goeds doen. Misschien geen 41 Golden Greats, maar wel een mooie eenheid en een geslaagd project.