Gers Pardoel is tegenwoordig beroemd, maar heel gewoon gebleven en weet nog goed dat hij ooit een onbekende jongen was. Hij beweegt zich anno 2014 dan ook wat ongemakkelijk tussen introspectieve liedjes én YOLO-nummers. Zo rapt hij het ene moment over alleen zijn en op het andere moment staat hij voor een groot festivalpubliek. De Toekomst Is Van Ons pakt daarom al wat wisselvallig uit, maar een interessante plaat is het zeker geworden.

Opener ‘Aan tafel’ doet met zijn prominente synthesizers, ingetogen sfeer en door Pardoel zelf gezongen melancholische r&b-refreintje sterk aan Drake denken. Het is niet de enige keer op De Toekomst Is Van Ons dat die associatie zich opdringt: een groot deel van de nummers lijkt op de Canadese rapper/zanger te zijn geïnspireerd. Tegelijkertijd wordt de koers niet geheel omgegooid: hij maakt ook nog altijd goed in het gehoor liggend liedjes, zoals we van hem gewend zijn.

Lees hier verder.

Het fenomeen Glee, tja, ik kan me er maar moeilijk inleven. Mijn zusje vindt het geweldig, maar die is zestien, heeft een nog niet erg ontwikkelde muzieksmaak en vriendinnen die naar Glee kijken. Zie hier de ideale combinatie om dit helemaal superfantastique te vinden.

Wat er eigenlijk gedaan wordt is het coveren van allerlei liedjes. Dit gaat van aardig naar ronduit kut (o, wat zijn zowel "Rolling in the Deep" als "Heads Will Roll" vreselijk verkracht). De meeste covers blijven netjes dicht bij het origineel, maar dan met flinke correcties van de autotune op de muziek. Daarbij zijn er nog flink wat castleden die veel te overdreven zingen, zoals dat ene huppelkutje dat Rachel schijnt te heten. Ze overdrijft met haar stem zo erg dat ze het best aardige "Gives You Hell" flink onderuit haalt. Zonde, zonde. Ook "Hello, Goodbye" gaat er aan onderdoor.

Neen, de liedjes blijven heel voorzichtig dicht bij de originelen, maar dat kan best leuk zijn, zoals prima uitvoeringen van "Total Eclipse of the Heart" (waar Bonnie Tyler uiteraard niet vocaal overtroffen wordt door die plastieken stemmetjes, maar dat spreekt voor zich) en Becks "Loser" (die hier vreemd genoeg niet bij de tracklist staat). 't is allemaal niet heel erg slecht want de liedjes zijn gewoon prima tot erg sterk.

Het verdomd ergelijke alleen is dat Glee-fans de liedjes echt naar binnen halen als ware het Glee-composities waar niemand aan mag zitten. Op youtube heb ik comments langs zien komen als "Thumbs up if you knew this song because of another reason than Glee". "Pokerface", hier in de pianoversie, natuurlijk, die kenden we al, "Bad Romance" ook, maar de rest zal wel voor kleine meisjes nieuw zijn en dan wordt het natuurlijk een Glee-nummer én niemand, maar dan ook niemand, vooral niet grote broers, mag z'n bek er over opentrekken dat het origineel beter is, want het origineel heeft vast geen tv-serie er om heen, waar je met al je vriendinnen naar kunt kijken.

(Nu is het wachten op de reacties van verontwaardigde fans die vinden dat ik compleet verkeerd zit. 't is net een sekte eigenlijk.)

Eigenlijk vind ik Cee-Lo Green een beetje eng. Ik kan me heel goed voorstellen dat hij bokkenpootjes heeft en als niemand kijkt, de hoorntjes op zijn hoofd zichtbaar worden. Dat dit kleine mannetje soms ronduit angstaanjagend is, blijkt ook op dit album. Ondersteund door bij vlagen bijzonder geslaagde biets van geluidskunstenaar Danger Mouse, presenteert Cee-Lo hier zijn psychisch rapport.

St. Elsewhere is vernoemd naar een ziekenhuisserie, maar een psychiatrische instelling was misschien meer op zijn plek geweest. ‘Crazy’ is al een voorbode; een prachtige en onverwachte hit, met strijkers die uitklappen als in een pop-upboek. Na de door wat vervelende toeters ‘opgesierde’ opener ‘Go-Go Gadget Gospel’ zet dit nummer uitstekend de toon voor het album. Ook al vertelt hij in de OutKastesque tingeltangelhiphop van ‘Feng Shui’ dat hij heus wel wat vrede in zijn hoofd kan vinden, dan nog. Dit lukt hem alleen door alles netjes in te richten, wat ook uiteindelijk ook dwangmatig is natuurlijk. Deze dwang lijkt een groot deel van het album te dicteren: muzikaal schiet het alle kanten op, elk idee is in orde om uit te bouwen tot een liedje. Helaas is het een niet heel consequente plaat, die van vrij briljant tot redelijk vervelend varieert in kwaliteit.

Dat er een schroefje loszit bij Cee-Lo wordt duidelijk, maar wacht maar tot blijkt wat meneer dwarszit. Dit gaat van een monster in de kast, via verlatingsangst tot necrofilie. Muzikaal wordt dit soms geïllustreerd door een te druk geluid, zoals in het wat vervelende ‘Transformer’, of juist licht-psychedelische, minimalistische soul. In ‘Just a Thought’ komt zelfmoord nog langs; ook al probeert Cee-Lo ons te overtuigen dat hij alleen maar aan zelfmoord heeft gedacht, maar geloofwaardig is hij niet helemaal. Dat is het nummer juist wel, ook door de ongeloofwaardigheid van de zanger. De productie van Danger Mouse is van zeer hoog niveau: een rustig gitaartokkeltje, maar furieuze drums die steeds wegvallen als Cee-Lo emotioneel op z’n dieptepunt is; zodra hij weer wat rustiger is, knallen de drums er weer keihard in. St. Elsewhere is een bijzondere plaat, maar niet per se omdat het een goede plaat zou zijn.

Ik had er geen weet van dat men na Safe as Fuck nog een flink aantal albums uit had gebracht, maar de GLC is gewoon doorgegaan. Slechte clart dat ik ook ben eigenlijk... Deze mixtape is prima, maar echt op het niveau van welleer zijn alleen "I Like Colours, I Like Shapes" (de titel alleen al is meesterlijk), het flauwe, maar dus ontzettend typische "I Got a Boner" en de afsluitende track: Tracksuit Remix. Dit is voor het eerst dat de legendarische track Leisurewear '07 uitgekomen is op een album, voorheen was ie alleen te vinden op youtube en niet eens op p2p-netwerken. Met een aanstekelijke pianoriff er onder (is dat niet uit Robbie William's Feel?) wordt er als een soort New Kids avant la lettre gerapt over het hebben van een trainingspak. Wat wil een mens nog meer?

Grayskul heeft een leuke, maar volstrekt overbodige hiphopplaat gemaakt. Ik snap eigenlijk niet zo goed op wie hier gemikt wordt; voor hiphopliefhebbers is dit een soms wel erg simpele variant op El-P of Aesop Rock (die ook nog even langskomt). Voor rockliefhebbers is dit typisch zo'n artiest die er 'leuk voor erbij is', de hele dag Metallica of zo luisteren en dan als excuusnegers wat Grayskul in de playlist. Getuige het geschreeuw in 'The Skul' lijkt er inderdaad op dat Linkin Park-fans ook het doelwit zijn. Helaas is Grayskul hier dan weer veel te onbekend voor; dan zet men liever iets van Cypress Hill op.

Jammer is het eigenlijk wel dat Deadlivers zo compleet tussen wal en schip valt. Ik vermaak me er in elk geval zeker wel mee, er staat niks echt slechts op (al is dat geschreeuw wat overbodig), maar echt briljante momenten ontbreken ook. Zelfs 'Voltronic Instuctional Espionage', wel het albumhoogtepunt, is ook weer niet zo heel übersterk. Vooruit, mooi scratchwerk, goede bijdrage van Aesop Rock onder de naam Bazookah Tooth (dit album gaat over superhelden, het is maar dat u dit weet). De mc's zijn gewoon in orde en dat is de synthgerichte, maar toch niet erg elektronisch klinkende productie ook. Er is aandacht voor 'leuke geluidjes', af en toe komt er een wat lompe gitaar langs en zo nu en dan wordt er gescratched. Ondanks dat alles toch best duister klinkt is dit gewoon een prima toegankelijk album, ergens op het kruispunt tussen Wu-Tang Clan, Cypress Hill, Aesop Rock en El-P. Degelijke degelijkheid, niet meer en niet minder.

Hmm, toch opwaarderen met een vol punt, al is het grotendeels jeugdsentiment. Tegenwoordig staan veel nummers nog gewoon, hoewel er ook nogal wat zwakkere broeders zijn uitgenodigd. Toch is het wel een onderhoudende plaat, want er zitten absoluut knappe nummers bij: vooral "Give Me Novacaine" is een mooi stuk muziek waar menig Green Day-navolger van tegenwoordig wat van kan leren.

Wat dat betreft moet er toch even een lans gebroken worden voor dit album: al kunnen de mensen die er mee dwepen nogal twijfelachtig gekleed en geschminkt zijn, de muziek zit nog best intelligent in elkaar. Naast korte, felle uitspattingen als "St. Jimmy" zijn er net zo goed ook nummers die meer naar classic rock neigen, of ook zo'n foute term: power ballads. Nummers als "Wake Me Up When September Ends, "Whatshername"" of "Are We the Waiting" mogen wat fout Amerikaans klinken, maar zijn lichtjaren beter dan pak 'em beet Nickleback. Ook het wat new wave-achtige "Extraordinary Girl" is een verbreding van de horizon, al is het geen erg sterk nummer. De twee lange nummers "Jesus of Suburbia" en "Homecoming" klinken ondanks hun structuur bepaald niet fragmentarisch en mogen best knap heten. "Welcome to the Black Parade", ik noem maar wat, kan daar bepaald niet in de buurt van komen.

Natuurlijk, de politieke boodschap is niet erg subtiel, "Sieg Heil to the president" wordt ons (uiteraard ironisch) aangemaand in het wel erg naar Iggy Pops "The Passenger" knipogende "Holiday". Als de jonkies tegenwoordig zo aan de politiek geholpen moeten worden juig ik dat natuurlijk alleen maar toe. Er moet wel bij gezegd worden dat de boodschap wel wat leeg aan kan doen, een beetje gemakkelijk tegen de heilige huisjes trappen, maar ook hierin ontstijgt Green Day dat spul van tegenwoordig gemakkelijk. Toch is het geen provocatie om de provocatie, of nog erger, het verkopen, maar wordt dat met redenen gedaan. Een soort versimpelde The Clash voor pubers, maar dan zonder Lorca-namecheck, Ginsberg-gastrol (oké, die is allang dood, maar had bijvoorbeeld Chuck Palahniuk niet even kunnen komen lullen?) en hiphop of reggae. Toch een meer dan prima plaat, al laat de uitwerking soms wat te wensen over.

Vorig jaar groeide Together/Apart uit tot een persoonlijke favoriet. Muziek, raps en gezongen refreintjes zijn op dat album welhaast perfect in balans, en hoewel Grieves geen bijzonder sterke rapper, een zwakke zanger en redelijke tekstschrijver is, deed en doet dat album me veel. Toen Winter & the Wolves aangekondigd waren mijn verwachtingen ook hooggespannen, met dank aan een Slug-feature.

Het duurde even voordat ik echt in Winter & the Wolves zat. De zang is prominenter geworden (in het bluesy 'The Serpent' rapt Grieves niet eens), de verses korter, de beats iets minder sprankelend, de nummers eigenlijk ook minder pakkend. In zulke kwesties luister ik gewoon stug door en uiteindelijk kwam het wel goed. 'The Serpent' bleek een albumhoogtepunt te zijn, en 'Rain Damage' (die beat! die scratches! die raps!) en 'Shreds' twee echte bangers; een kant van Grieves die nieuw voor me was. Bovendien is 'Whoa Is Me' gewoon hilarisch ('My dog died / “When you were six!” / Really? I guess I never gotten over it / Dark cloud constantly hovering over me').

De wat donkerdere (als in: minder sprankelende) instrumentaties en prominente r&b-invloeden (Grieves' favoriete album is Voodoo en hij namecheckt Anthony Hamilton op dit album) doen eigenlijk wel fris aan. Voor wie een kruising tussen Drake en Atmosphere wil horen is dit de juiste plaat. Bovendien is Grieves tekstueel aanzienlijk sterker geworden; Slugs verse is ouderwets sterk, maar Grieves' eigen verses op 'Astronaut' zijn gewoonweg even sterk.

Toch mist er iets. De refreintjes worden soms een beetje vermoeiend (zie 'Over You' en 'How It's Gonna Go'; beide refreintjes zijn ingezongen door B. Lewis, die zich niet tot een bijster interessant zanger ontpopt). De compositie van het album is niet altijd even fijn, de nummers lijken in een net niet helemaal prettige volgorde te zijn. Er zijn te weinig extraverte nummers; als je de zoveelste beat met aanzwellende synthesizerstrijkers te horen krijgt is het wel weer tijd voor een harder nummer als 'Rain Damage'. Het hele album is, in tegenstelling tot de langere voorganger, gewoon wat te lang.

Winter & the Wolves lijkt een beetje een overgangsalbum te zijn, waarop Grieves enerzijds stappen vooruit zet (Grieves is tekstueel ontzettend gegroeid) en een paar stappen achteruit (de liedjes op zich zijn minder interessant). 'How It's Gonna Go' is illustratief voor die spagaat: sterke situatieschets, maar vervelend refreintje. In andere woorden: ik ben ontzettend benieuwd naar zijn volgende worp, want minpuntjes en stapje terug of niet, de beste man heeft het in zich om zo rond 2016, 2017 met het album van het jaar te komen.