Het ruikt naar wel heel erg naar 3FM-verantwoord zijn en de via IVF verwekte 'liefdes'baby van Hurts en een aalgladde Editors ten tijde van In This Light and on This Evening. Toch is het debuut van Handsome Poets, overigens geen van allen opvallend knap en het adjectief 'poëtisch' is ook verre van misplaatst als het op de teksten aankomt, eigenlijk geen vervelende bedoening.

Het is zo hitgericht dat je zou denken dat men a la The KLF nog eens op de proppen zal komen met een boek over hoe een megahit te schrijven. Het maakt niet uit, want het zijn stiekem best prima liedjes; de synthesizermelodieën zijn uitermate fout, maar eerlijk is eerlijk, ze zijn effectief en blijven hangen. Toch is het geen opgedirkte lauwe pap. Het is eigenlijk vooral de eerlijkheid (of: schaamteloosheid) en het onopgesmurkte dat ik het nog best kan hebben allemaal. Daarnaast steekt een nummer als 'Blinded' steekt daarnaast ook nog prima in elkaar; een prima afwisseling tussen een surfgitaar, een staccato reggaerifje en natuurlijk weer die synthesizers.

Daarnaast kan men ook gewoon mooie liedjes schrijven, of althans, ze komen een eind. 'Silence is Sexy' (wat eerder een knipoog naar de gelijknamige band dan naar Neubauten zal zijn) is een prima ballade. Afsluiter 'Out of Your League' is een prima knisperpopballade, waarin 'Riders on the Storm' wel iets te nadrukkelijk doorklinkt. Het zijn echter vooral de up-tempo nummers die zo episch, commercieel en doelbewust gecomponeerd zijn dat dit live wel uitstekend moet gaan werken. Leuke, pretentieloze plaat.

Tja, als inmiddels 19-jarige Hurts-positivo zal ik het album maar eens bespreken, ook omdat ik wel degelijk kennis heb van jaren 80-synthesizerpop. Overigens, Mjuman, vindt jij "broeierige geilheid" op zijn plaats in een liedje over een man die zelfmoord wil plegen? Nu zullen er vast mensen zijn die dat opwindend vinden en van jezelf verhangen krijg je sowieso een erectie, maar ik vind dat argument niet bepaald op zijn plaats.

Wat waar is is waar, de ijzersterke singles "Wonderful Life" en zeker "Better than Love" worden niet overtroffen op het album, alleen het mooie duet met Kylie Minogue, "Devotion", komt in de buurt er van (en is overigens ook zeker geen "Where the Wild Roses Grow", dat moet gezegd worden). Eerstgenoemde single ademt Talk Talk ten tijde van "It's My Life", hoogtepunt "Better than Love" heeft iets erg Kraftwerk-achtigs, maar dan op amfetaminen. Hurts blijkt het echter meestal wat meer atmosferisch aan te pakken.

Die ene andere keer dat het gas er goed in gaat is in "Sunday", wat het meest kitscherige en matige nummer is van de plaat. Alsof "Pappilon" geen compositie is van Editors, maar van Justin Timberlake. Sowieso, veel nummers ruiken verdacht veel naar van die slappe mainstream-r&b (gelukkig wel zonder autotune). "Blood, Tears & Gold" is er weer zo eentje. Afsluiter "The Water" (een pianoballade! Hoe integer!) is ook geen bijster sterke compositie, maar verborgen track "Verona" klinkt als een cover van een slap Nederlandstalig nummer, met een Engelse tekst er op.

Nee, dan weet Hurts beter om te gaan met majesteus opgebouwde stukken als "Unspoken". Bijna overdreven groots, maar knap en meeslepend opgebouwd. In datzelfde stramien weet "Evelyn" een stuk minder te overtuigen, vooral vanwege de behoorlijk larmoyante tekst. Ook het prima "Silver Lining" en "Stay" (mooie koorbijdrage, doet het nummer veel goeds) hebben een dergelijke grandeur over zich heen. Bladgoud misschien, maar dat is nog altijd beter dan nepjuwelen.

Natuurlijk, Hurts is zo ontzettend glad dat Heaven 17 er The Jesus & Mary Chain (ten tijde van Psychocandy, voor de duidelijk) bij vergeleken is. Prima referentie, overigens, die ik van niemand hoor: Heaven 17. Ja, Pet Shop Boys heeft het ook wat van weg, een light-versie van New Order, scheutje Michael Jackson (die ik niet uit kan staan, maar dat terzijde. Dat ie dood is doet daar geen afbreuk aan). Hurts is uiteindelijk gewoon pretentieloos, ook al wordt er meestal tekstuele diepte gesuggereerd (en soms zijn de teksten zelfs nog best mooi), maar de nummers blijven hangen, ze zijn in orde en het is gewoon niet veel meer dan dat. In voedseltermen noem je dit fastfood en dat is op zijn tijd ook wel eens lekker, tussen alle zwaar op de hand liggende diners door.