Juist ontdekt en wow, een mix van Gainsbourg-achtige stemmen (Hypsoline), wat Flouze (ten tijde van Jo Lemaire), Pas De Deux hun wacko-ness in Antitaxi (Geef toe: Prends le bus...Anti-taxi). Daar wat B-52's bovenop (Packshot) en wat yèh-yèh's surfrock en ik ben gelukkig.

Inderdaad, het is wat overdaad in het begin maar na enkele tijd non stop in mijn auto op te staan heb ik hem in 2 verdeeld.

Eerste stuk is duidelijk sneller, wat electronischer en wilder, 2de deel gaat wat dieper met als uitschieter Blues de Françoise. (behalve dan die Tsjernobylpastiche die ik niet smaken kan en Welcome America dat live wel goed zal zijn, maar op plaat wat minder).

Eergisteren live naar Laibach gaan kijken in het Depot in Leuven. Het was inmiddels al bijna 20 jaar geleden dat ik ze live zag (ik word dus ouder), en ze zijn nu beter dan toen. Vooral nummers uit deze cd, in het 2de deel van het optreden ook nummers uit Volk, Iron Sky etc. Ik vond het optreden geweldig en, vind het album nu ook beter. Meer nog, ik draai het non stop in de auto.

Whistle blowers : Laibach op zijn Laibachs, niemand doet dit na. Live overweldigend.
No History : met het refrein No history, No repent, No surrender, No descend. Voor mij op album wat minder, de brom van Milan Fras kennen we ondertussen.
Eat liver : live goed, op album ook, grappig en dansbaar.
Americana : vind ik ok, maar er zijn er meer als deze
We are millions, and millions are one is het beste volgens mij. De stem van Mina , in combinatie met de brom van Milan werkt echt goed.
Eurovision, live een knaller. Met een refrein : Europe is falling apart. Zegt genoeg.
Walk with me vind ik slecht, oost-Europese balkan invloeden. Niets voor mij.
Bossanova, goed maar ik vergeet steeds hoe het klinkt, dus zo goed ook niet.
Resistance is futile, is, naast een Borg klassieker, ook een goed Laibach nummer.
Koran : goed nummer

Ik heb deze extra op mijn versie :

Love on the beat, een cover van Serge Gainsbourg die hard en goed is. Hoe ik mijn electro wil.
See that my grave is kept clean, nog een cover, waar in Laibach bewijst hoe goed ze dat kunnen.

Opmerking : Je kan Laibach niet los zien van hun statements. Ze zijn post-modern, zelfs in de mate dat ze dicht liggen (met hun NSK) tegen de conceptuele kunst. Ze houden ons een spiegel voor, en laten je nadenken. Ik hou er van. Dit is misschien niet volledig mijn muziek, maar het overstijgt met gemak de massa door hun uitserst intelligente en toch simpele aanpak. Kortom, beste concert dat ik de laatste jaren gezien heb (en dat zijn er wat), en daardoor krijgt de plaat er van mij nog een halve ster bij. Ik begrijp niet dat een act van Laibach afgekeken (Rammstein) zo een succes kan hebben, en zij zelf niet).

En Mina Spiler mag er ook zijn.

Klopt. Een van de betere albums van 2024. Moderne mooie faso.