Een beoordeling van iets dat mijlenver van mij afstaat. Hoe doe ik dat?

De hoes om te beginnen, tsja, wat doet die daar? Een heel grote fluit bespelen? Let me know. Dan het belangrijkste: de muziek. Het begint met zo een over the top opening, waarna ik iets verwacht à la ELO maar nee. We krijgen folkrock, Southern rock, maar de brave variant. Het is een mega feel good show, strijkers à volonté en tekstschrijven is duidelijk niet zijn ding:

"You are the sun/I am the moon/You are the words/I am the tune/Play me."

Als een Morrissey/Smiths fan cringe ik dan.

Hij schrijft soms heel goede nummers, soms gewone, en soms wat mindere. Maar hij zingt vol overgave, en daar ontbreekt het op vele live albums wel eens aan. Zo zakken sommige beroemde muzikanten wel eens door de mand. De band speelt superstrak en goed met zo een country twang vibe.

Ik, en het publiek, worden aan de hand genomen en het wordt daardoor een echt heel leuk optreden. Wat mij ook opvalt is de opnamekwaliteit. Het is echt heel zuiver. Je hoort alles heel duidelijk. Het publiek is er wel wat uitgemixt (of ze zijn zeer stil en respectvol).

Mijn favoriete nummers zijn "I think it's going to rain today", "Solitary man", "Girl you'll be a woman soon", "Gitchy Goomy". Ik heb de nummers eens opgezocht en de meeste versies op deze plaat verschillen heel hard van de studioversies. Ze zijn veel beter hier, en dat is wat leuk is aan live optredens. We willen toch iets speciaals.

Is hij technisch de beste zanger? Nee, maar luister eens naar "Girl, you'll be a woman soon". Hoe mooi en teer is dat gezongen! Ik geloof wat hij zingt.


Hoe moet ik dit raten? Niet. Dit ligt veel te ver uit mijn comfortzone. Ik cringe soms te veel, Sweet Caroline, Cracklin'Rosie, Crunchie Granola, Porcupine tree, dat Pretzel ding, Soolaimon is bijna Kumbaya materiaal.
Maar dat klinkt dan weer zo negatief. Ik wil wel duidelijk stellen dat dit een echt heel goed live album is, en ik was er heel graag bij geweest. Ditis perfecte muziek voor 's avonds op mijn terras in de avondzon.

Ik was op Youtube aan het kijken naar live optredens van New Order en keek eerst Live in NY 1981, dan Live in de Manhattan (Leuven) 1985. Je ziet zo een verschil. in 1981 zijn ze met één been in Joy Division, 1 been in een nieuw avontuur. Ze zijn zo nerveus, Bernard zijn stem is nerveus. In 1985 valt het direct op. Ze zijn terug een echte groep geworden. Zelfverzekerd. Die wooow in A perfect kiss live illustreert dat en deze plaat reflecteert dit. Vrijer en dansbaarder, zeker de eerste helft is zeer sterk.

Je kan deel 1 + 2 apart bekijken maar eigenlijk ook niet.
Daarom bespreek ik deze ineens mee, en scoor ze samen.

Een gitzwarte achtergrond sluimert in de teksten.
Een geschiedenis van geweld, van kolonisatie.
Van het verdringen van minderheden, van Pinochet, Chili tot Gaza.
Alles is verbonden in zijn wereld.

De eerste strofe van Cangilón:

Hay agua en el pozo
También hay armas, restos de guerra
No me sorprendería, si habrían muertos silbando ahí adentro.

Er zit water in de put.
Er liggen ook wapen, oorlogsresten.
Het zou me niet verwonderen, als je daar dode mensen hoort fluiten.

Langzaam trekt het zich op gang.
Je voelt de Cumbia ritmes, de Reggaeton, de hitte van het land.

Het is raar, het is fragmentarisch, het is filmisch, het is een hoorspel.
Het is alsof je een knop op de radio hebt die steeds blijft verspringen.

Si está escrito en los muros, no está escrito en papel
Het is geschreven op de muren, niet op papier.

Zaken zijn duidelijk, ook al zijn ze niet bewijsbaar.
Regimes die mensen wilden uitwissen, de verdwijningen onder Pinochet.
De link met Palestina.
Als je de naam van een land uitgomt, is dat dan een ander land? Kan dat?
Dat allemaal onder dat ritme, die zombie-Cumbia beat.
(Die Dengue Dengue Dengue beats)

Op Sirens stond "Three sides of Nazareth". met de tekst

I found my broken bones by the side of the road
I found my broken home by the side of the road
I found my broken lens by the side of the road
I found my broken friends by the side of the road

Een verwijzing naar deze jaren onder Pinochet.
3000 doden. 40.000 gemarteld, 80.000 opgesloten en heel veel "vermisten".
Dit album is de voortzetting van dat nummer.
Deel 2 is meer elektronisch dan deel 1.
Anders, minder pop. Minder stemmen.
Minder tekst. Het gezegde is gezegd.
Het gevoel blijft over.
Het bouwt langzaam op tot de climax bij SSS-SSS3.
Hij nadert hier, vind ik, Aphex Twin gebied.

Dit is zijn beste werk.

Je kan deel 1 + 2 apart bekijken maar eigenlijk ook niet.
Daarom bespreek ik deze ineens mee, en scoor ze samen.

Een gitzwarte achtergrond sluimert in de teksten.
Een geschiedenis van geweld, van kolonisatie.
Van het verdringen van minderheden, van Pinochet, Chili tot Gaza.
Alles is verbonden in zijn wereld.

De eerste strofe van Cangilón:

Hay agua en el pozo
También hay armas, restos de guerra
No me sorprendería, si habrían muertos silbando ahí adentro.

Er zit water in de put.
Er liggen ook wapen, oorlogsresten.
Het zou me niet verwonderen, als je daar dode mensen hoort fluiten.

Langzaam trekt het zich op gang.
Je voelt de Cumbia ritmes, de Reggaeton, de hitte van het land.

Het is raar, het is fragmentarisch, het is filmisch, het is een hoorspel.
Het is alsof je een knop op de radio hebt die steeds blijft verspringen.

Si está escrito en los muros, no está escrito en papel
Het is geschreven op de muren, niet op papier.

Zaken zijn duidelijk, ook al zijn ze niet bewijsbaar.
Regimes die mensen wilden uitwissen, de verdwijningen onder Pinochet.
De link met Palestina.
Als je de naam van een land uitgomt, is dat dan een ander land? Kan dat?
Dat allemaal onder dat ritme, die zombie-Cumbia beat.
(Die Dengue Dengue Dengue beats)

Op Sirens stond "Three sides of Nazareth". met de tekst

I found my broken bones by the side of the road
I found my broken home by the side of the road
I found my broken lens by the side of the road
I found my broken friends by the side of the road

Een verwijzing naar deze jaren onder Pinochet.
3000 doden. 40.000 gemarteld, 80.000 opgesloten en heel veel "vermisten".
Dit album is de voortzetting van dat nummer.
Deel 2 is meer elektronisch dan deel 1.
Anders, minder pop. Minder stemmen.
Minder tekst. Het gezegde is gezegd.
Het gevoel blijft over.
Het bouwt langzaam op tot de climax bij SSS-SSS3.
Hij nadert hier, vind ik, Aphex Twin gebied.

Dit is zijn beste werk.

Ik ben blij met nieuw werk van haar. Noname is een slimme rapster die perfect weet wat en hoe ze dingen wil. Ze is niet te beroerd om zaken aan te pakken en te benoemen die ze verkeerd vind. Dat gaat van white supremacy, wereldpolitiek, het patriarchaat tot de positie van de vrouw in hiphop. Ze sprak Beyoncé dan ook persoonlijk aan op haar kapitalisme, J. Cole op zijn mysoginistische zijn aka vetzakkerij. Haar achterban is daar fan van, veel gen Z vrouwen. k ga er dan ook van uit dat ze perfect op de hoogtewas wat JE zijn verse was, en er dan ook geen problemen mee had om die op de wereld los te geraken. Nu haar verschuilen achter "I'm not gonna apologize for someone else his verses" is idioot. Daar is het te laat voor. Je hebt het uitgebracht op je eigen plaat, slimme.

Zelf betekent dat niet dat ik die zaken niet kan scheiden, ik kan luisteren naar PE én films van John Wayne bezien. Kunst en persoon scheiden en die zaken.

Ik denk dat haar Gen Z achterban het daar moeilijker mee heeft. Zeker haar witte achterban maar nu ze dit zei "Maybe I purposely did a song wit jay elect to alienate my white fans.” ben ik er overtuigd van dat ze het zo bedoeld heeft. Ze kloeg eerder al over het overwegend witte publiek tijdens haar optredens.

Over de muziek nu, en de lyrics behalve" die" verse.

Muzikaal is het een beetje Chance The Rapper, een beetje common, beetje haarzelve, zonnig zou ik het zeggen met wat blazers wat wat haaks staat op haar verses die venijnig kunnen zijn. Haaranti kapitalisme komt boven in de kritiek op iedereen die op de super bowl speelde, een heel klein beetje zelfkritiek omdat ze zelf op coachella speelde. Veel kritiek op de muziekindustrie wat mij wel doet denken: stop ermee en doe een Simbi : ga DIY. Doe het zelf. Fuck de music industry.

Ze speelt nu namelijk mee onder hun voorwaarden, ze zegt dan heel de tijd in haar verses en interviews dit haar traumas bezorgd en haar ware aard doet verloochenen en dan verkoopt ze dat trauma vervolgens aan haar fans, en draait zo mee in die wereld. Misschien is dat mijn punk/hardcore achtergrond dat naar boven komt maar komaan....

Pas op : best goede plaat dit maar waar Little Simz een harde maar hoopgevende plaat brengt met diepe teksten over gelijkaardige traumatische ervaringen blijft dit wat aan de oppervlakte kabbelen. Of net er onder. Ik zou het bijna een gemiste kans noemen om haar voet naast die anderen te zetten.