Voor mij is dit toch wel wat te braaf allemaal. Het is soms gewoon saai, er staan een paar mooie liedjes op, maar in haar oeuvre is het lang niet de beste plaat en tekstueel is het ook niet je dat. Jade Green is wel een echt mooi nummer.

Ik begrijp dat ze voor dromerig ging en spaarzaam, een soort village folky en het kabbelt wel aangenaam voorbij terwijl ik mijn krant aan het lezen ben.

1/2 * omlaag gehaald, omdat ik de de cd niet meer opzet, en vooral omdat wanneer ik ze opzet ik constant stukken zit te skippen die mij irriteren. Wat ik eerst leuk vond, vind ik nu irritant. Bof, ben dan ook geen hip-hopper.

Sonic Youth had altijd een cool. Een voorliefde voor no wave noise en daaronder begraven mooie liedjes. Zaken die mij aangrepen als tiener. Ik draaide en draaide Daydream nation kapot. Elk stuk leerde ik op een ander moment in mijn leven appreciëren. Ik ben niet voor de Dirty- SY fase. IK hou wel van The Diamond sea, maar vooral het stuk van Confusion is sex tot Daydream nation.

Ik dacht altijd : Kim is de coolfactor, de rest is de muzikale factor.

Nu we al een hele tijd voorbij Sonic Youth zijn en er nieuwe zaken uitkomen zie ik dat Kim Gordon meer was. Ze was de katalysator die nieuwe zaken in gang stak. Want Thurston zijn solo-albums zijn niet slecht, maar het blijft een Sonic Youth light. We hebben het allemaal wel eens gehoord, en beter (Zie ook Pixies, waar een andere Kim solo een betere plaat maakte dan de overblijvende Pixies tot nu toe deden, of Franck Black solo).

Ik vind het echt fantastisch dat ze zichzelf in deze fase van haar carrière nog zo blijft vernieuwen.