Art Rock is het moment als een rockgroep elementen van andere genres verwerkt in zijn muziek. Het verschil met gewone progrock is dat die groepen meestal ook connecties hebben met het kunstmilieu en/of verwijzingen in hun muziek en artwork. Goede voorbeelden zijn idd Roxy Music, Bowie, Velvet Underground, Talking Heads (Eno-albums)

Volgens mijn thesaurus :
a type of rock music, often with poetic lyrics, characterized by sophisticated harmonic, dynamic, and technical complexity based on forms derived from classical music and requiring performers of considerable training and skill.

Soit, ik gebruik de term maar het is een brede term, en de grens met andere genres is soms dun...

Zoals alle genre omschrijvingen, duh

Ik ben een grote Bowie fan maar dit behoort meer tot de interessante albums dan echt goede.
Hij is duidelijk nog op zoek naar een eigen stem. Het is een beetje hit en miss.

Space Oddity:
Dit nummer kent iedereen. Wat vaak onderbelicht blijft, is de fenomenale productie en het indrukwekkende arrangement. Het klinkt werkelijk buitenaards. Ben het wat beu gehoord maar blijft een zeer goed nummer. 4,5*

Unwashed and Somewhat Slightly Dazed:
Niet mijn favoriete nummer. Een bluesy aanpak met mondharmonica. Geschreven kort na het overlijden van zijn vader, teksten over vervreemding en klassenverschillen. Muzikaal is het rauw en soms bijna een jamsessie en je ziet wat de blauwdruk voor het wat zwaardere geluid dat later op The Man Who Sold The World zou verschijnen. Ik ben ook niet zo een fan van dat album. 3*

Don’t Sit Down:
Voor mij eerder opvulling. Even nuttig als Lauren Hill haar interludes op haar magnus opus. 1*

Letter to Hermione:
Een intiem en poëtisch nummer, geschreven na zijn relatiebreuk met Hermione Farthingale, "the girl with the mousy hair". Het nummer heeft een breekbare, engelse folky sfeer en een tekst over verloren liefde, jaloezie en blijvende genegenheid. De demoversie is absoluut de moeite: nog soberder en emotioneler. 4*

Cygnet Committee:
Met zijn negen minuten wordt het album hier echt interessanter. Het nummer is een soort afscheidsbrief aan een imaginair kunstcollectief. Hij hekelt de hypocrisie binnen de tegencultuur en kondigt zijn eigen pad van “creatieve destructie” aan. Een soort kritiek op nieuwe religieuze en filosofische stromingen die vrijheid beloven maar verstikkend werken.
De productie is ronduit zwak: de drums klinken dun en gedateerd. Toch hoor je hier al de kiem van latere platen zoals The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Het steeds terugkerende mantra “I want to live” doet het hem. De versie uit de John Peel-sessies is trouwens superieur: veel beter geproduced en overtuigender. 3.5*

Janine:
Catchy nummer, maar nu ook niet onvergeetbaar. 2.5*

An Occasional Dream:
Een best mooi nummer vind ik. Engelse folk met subtiele fluitpartijen, helemaal in de tijdsgeest van eind jaren zestig. 3,5*

Wild Eyed Boy from Freecloud:
Bouwt verder op die Engelse folkesthetiek. Zijn stem klinkt hier minder sterk dan op An Occasional Dream. Het refrein met de blazers is degelijk, maar voor mij blijft dit het zwakste nummer van de plaat moest Donw Sit Down er niet op staan. 2,5*

God Knows I’m Good:
Sluit aan bij wat tijdgenoten toen deden. Wat gitaarimprovisatie, maar vooral een krachtig refrein dat ik niet anders kan dan meezingen. 3,5*

Memory of a Free Festival:
Een indrukwekkende productie. Het nummer bestaat uit twee delen: eerst een melodieus stuk met een Rosedale electric chord organ, gevolgd door een lange psychedelische passage vol gelach en zo wat Syd Barrett invloeden.
De tekst is een wat trieste terugblik op het hippietijdperk, met beelden van “peace and love ",

We scanned the skies with rainbow eyes
And saw machines of every shape and size
We talked with tall Venusians passing through
And Peter tried to climb aboard
But the Captain shook his head and away they soared
Climbing through the ivory vibrant cloud
Someone passed some bliss among the crowd
And We walked back to the road, unchained

Het eindigt dan in een repetitieve, hypnotiserende mantra: “The sun machine is coming down and we’re gonna have a party!”.Voor mij is dit het absolute hoogtepunt van het album en een perfecte afsluiter. 4,5*

Kortom, plaat die interessant is want het is het opstijgje naar de latere platen. Het is het nét niet.

Wat een productie. Het is zo glad als een paling, het is over the top, het doet Peter Gabriel een prutser lijken die een home studio heeft. Ik luisterde toen naar Sacred Reich, Napalm Death, Anthrax, Metallica. Om maar te zeggen : Die productie was iets anders. Dit trok ik niet. Met het ouder worden ben ik iets welwillender geworden, ik zet het wel eens op maar hou het nooit tot het einde vol. Dat ligt aan de laatste twee nummers. Het album is glad, vlot, vol met catchy riffs en vlotte gitaarpartijen en van deze teksten:

"You got the peaches, I got the cream"
"Love bleeds, it’s bringing me to my knees"
"Out of touch, out of reach yeah / You could try to get closer to me"

Doeltreffend, catchy maar inhoudelijk wel zeer beperkt.
De teksten weerspiegelen het album.

Ik zit met een gen z thuis, die me samen met zijn vrienden veel bijbrengt over zaken waar ik niets over weet. "we kleden ons opium". Opium? "je weet wel, zo Rick Owens hiphop stijl. Ken je wifiskeleton, Jaydes en Edward Skeletrix? Deze oude man ondertussen wel." Noem het geen mumblerap maar art", zeggen ze mij. Ik zucht maar hoor soms wel zaken die goed zijn, zeker als ze experimenteler gaan.

Maar nu kwamen ze met Deftones af. Rock? Dat is toch gewoon nu metal? Zo Fred Durst achtig".

Ik heb nu al een tijdje naar deze geluisterd en ze hebben gelijk. Die eerste albums vond ik maar saaie nu-metal en ben toen afgehaakt. Ik begrijp het experiment dat nu-metal was, maar ik vind het een mislukt experiment. Be quiet and drive is wel een heel smashing Pumpkins achtig nummer. Dat was wel een voorbode van wat er ging komen. Die mannen konden wel wat en leverden hier een album af dat een stuk experimenteler is. Je kan het beschrijven als psychedelische metal met postrock and triphop elementen. De teksten zijn donker, denk BDSM, drugs, sex maar gezongen a la liz fraser met momenten, en dan weer echt metalachtig.

Hoe kwam je hierbij? Vroeg ik mijn zoon, hij zei dat "Deftones een grote invloed waren op Edward Skeletrix".

Ik begrijp dat. Door de gitaren zo laag te stemmen krijg je zo een heel dik geluid, een overweldigende sound en sfeerschepping. Dat is, bij iemand zoals Skeletrix op een andere manier ook. Je verstaat die praktisch niet, maar hij schept een bepaalde sfeer. (Check out zijn Rappeur FW 24 SS, volledig anders maar een WARP-records achtige sfeerschepping.)

Ik ben een oude knar, Skeletrix ga ik op mijn eentje niet opzetten maar dit album heb ik net op vinyl besteld. Wat een goede plaat.

Ik heb er voor de eerste keer in tien jaar naar geluisterd, en ik vind het nog niets. Ik dacht voor vandaag dat dit vooral kwam omdat ik van 93 tot 96 in het Vk woonde. en zodoende de hele hype gemist heb. Ik vind ze dan ook nogal overroepen. maar misschien ben ik toen gewoon nogal verwend geweest op muzikaal vlak in die periode. Als ik ze tegenover de groepen waar ik toen naar luisterde zet, verliezen ze elke keer de strijd. Ik heb een nogal omvangrijke platencollectie opgebouwd en dit is 1 van die platen waarvan ik niet zou merken dat ze verdwenen zou zijn. Nu moet ik wel zeggen dat ik de opvolger een pak beter vindt dan de deze.

In elk geval zijn ze belangrijk geweest voor de vaderlandse rockmuziek qua invloed.

Dub Syndicate, met de fameuse Lincoln 'style' Scott, reggae legende op de drums. Ooit nog gezien met african Head Charge in CC België in Hasselt. Hij was net klaar met dit album toen hij afgelopen oktober op 58-jarige leeftijd vermoord werd. De man werd bekend door te werken met groepen als Israel Vibration, Bunny Wailer, Gregory Isaacs, African Head Charge etc.

Opgenomen in Jamaica en afgemixt door the usual suspects (hallo Adrien Sherwood). Wat kan ik hier over zeggen, "weer eens een heel goeie plaat". Lee zit weer eens wat te neuzelen (en dat kan hij toch wel heel goed), U-roy the chanten en Bunny Wailer wat te zingen over Jah. En Sherwood gooit er overdubs en crazy synths overheen. niet echt goed voor een familiefeest, maar goeie plaat van een reggae legende.

De reggaewereld verliest toch wel 1 van zijn smaakmakers.