Wat is dat nu voor een score? Stereogum, Guardian, Oor, The weekly, Focus Knack, Volkskrant, the Face, iedereen is laaiend maar hier een 3,19*?

Ik dacht nochtans ook eerst: bwoh maar opeens viel het kwartje. Dit is nu eens een quasi perfecte popplaat, denk Janet Jackson in tijdperk Jam & Lewis, of Wendy & Lisa, het 80s tijdperk, Deeper zit vroege Depeche Mode in, en dan die ongelooflijke goede baslijnen van papa Paladino. En een per - fec -te productie ( Zet In the Fire eens met een hoofdtelefoon op). Ik dacht dat Jai Paul er tussen zat bij die productie, maar kan mis zijn.

Ok, ik hou van donkere muziek, ik ben opgegroeid met Joy Division, The Cure (van Faith), The Cocteau Twins, Laibach, Coil, en Co, later overgeschakelt op de Squarepushers van deze wereld en soul, heel veel oude soul en r&b. Het lijkt wel alsof dit een R&B versie van Sade is, diep sensueel maar dan ipv die softe jazz, een harde donkere industriele variant en dito teksten. Deze muziek klinkt ongelofelijk uitgewerkt, en toch gevoelig. Ik geef hem een 4.5* . Wat een verrassing. (moest het eerder beschreven dipje er niet zijn omstreeks closer zou het en 5* zijn)

Toch een vreemd geval, die Florence. Ze kan zingen, maar soms klinkt het allemaal wat Natalia-achtig: uithalen tot de stembanden trillen, violen die als een storm over je heen rollen, en dan ook nog een koor erbovenop. Het is allemaal zó vol, zó nadrukkelijk aanwezig, dat de emotie er soms onder bezwijkt.

Toch hoor je door die muren van galm en grandeur heen dat bijvoorbeeld “Buckle” een geweldige song is. Er zit iets broos in de melodie, iets wat had kunnen schitteren als het wat meer ruimte kreeg om te ademen. Maar ja, met Aaron Dessner (The National) aan de knoppen krijg je nu eenmaal klanken die zich opstapelen tot een kathedraal van melancholie.

Ik blijf me afvragen: waar is een Rick Rubin als je hem nodig hebt? Iemand die durft te snijden, die stilte toelaat, die haar stem midden in de kamer zou durven zetten in plaats van aan het plafond te hangen.

Pitchfork had het over Swans versus Adele, en dat vat het eigenlijk goed samen: tegelijk dreigend en sentimenteel, duister en glanzend. Soms adembenemend mooi, soms gewoon te veel. Florence blijft een zangeres die balanceert tussen extase en overdaad, en op deze plaat is het vooral die laatste die wint.

Dit is misschien niet spek voor ieders bek, maar dit freaky psych project van Domingæ begint voor mij beter en beter te worden. Deze nieuwe worp heeft elementen van krautrock. Die liveshow van vorig jaar in de Kavka was ook zo een bezwerende "experience". Een stuwende berlijnse beat, veel reverb en echo. Het ligt dan ook dichter bij Motorik of Can, dan bij de traditionele Chileense muziek uit de Andes.

Het is hypnotisch, bezwerend, dansbaar, sinister, Berlijns en toch anders. Ik denk, en ik kan verkeerd zijn dat Atom™ weer de producer is. Elke plaat gaan ze minimalistischer, je krijgt een kale, gestripte sound die beter en beter wordt.

4,5* dit want het is gewoon echt goed. Relentless zegt Chrissie Hynde op haar laatste plaat, wel, dit is echt relentless. Ik vind wel dat het bij V-III even inzakt. Vandaar geen 5*. Kan nog komen.

Waiting room : 5*+

Dat moment dat die bas en die gitaar invalt heeft er voor gezorgd dat ik de maand er op mijn eerste bas gaan halen ben (dat en Kim Deal/Kim Gordon). Daarvoor krijgt ze al een halve* extra. Dit is gewoon 1 van de beste en ondergewaardeerde ritmesecties die in de HC/straight Edge/rockscene hebben rondgelopen. Vooral suggestion : Ik kan ook niet stoppen met deze mee te roepen. Hij krijgt er 4.5*, klassieker. Ik vind wel dat The Argument hun beste plaat is. Wat ze daarop presteren is een 5* waard.

edit : en dat einde van Suggestion : Guilty!!!!!