Ozric Spacefolk Dit ligt in het verlengde van wat ik beschouw als de opvolgers van dreampopgroepen als Slowdive, Cocteau Twins etc. Je hebt nog steeds de gitaarrichting met bands als Allvays en Echo Lake, maar ook de electronische richting, groepen als Air, M83 (zeker saturdays=youth) , Beach House etc. Dus de eerste nummers vind ik dus minder maar inderdaad electropop (met R&B invloeden zoals Aaliyah zoals ik eerder vertelde), later in het album gaat het richting eerder genoemde electronische groepen. bvb Bad Dreams of My only friend als voorbeeld. En uiteindelijk is dreampop maar een naam voor muziek die moeilijk te benoemen was. Shoegaze is er inderdaad wat naast...

Ik ga dit nu eens de volle mep geven. 5*. Posthuum uitgebracht album dat de versaliteit van deze singer-songwriter doet uitblinken. Met dank aan zijn vrienden en toenmalige partner. Dit is echt zo goed. Van invloeden zoals Mark Linkous naar Nick Drake, Beatles naar Bruce met een echt mooie, warme productie. Voor alle liefhebbers van mooie, warme indie, en een stem ergens tussen Elliot Smith, niet echt gepolijst maar echt mooi.

Wat een overbodig album, en toch heb ik het gekocht. Ga ik het opzetten vraagt u? Waarschijnlijk niet maar soit, ik heb dan blijkbaar mijn jeugdhelden hun pensioenfonds gesteund. Spijtig, waar ik hoopte op een Pixies 2.0 krijgen we nu een band die probeert om The Pixies te zijn. Ze doen dat met verve, en lang niet altijd slecht, maar Francis zijn geschreeuw klinkt wat gezapiger, de snerpende solo's van Joey missen wat vuur, de drums die ons voort jaagden klinken wat rustiger. En ik weet het, op Trompe Le Mondeklonken die ook al rustiger, maar die staat dan in mijn lijstje maar net boven deze. En die had dan tenminste nog de verdienste dat de ritme sectie (dus de drummer + zij die niet meer vernoemd mag worden) er knal op zat. Luister maar eens naar The Navajo Know.

Maar dit is dus dat niet. Ik ga het niet afbreken, maar persoonlijk vond ik Bluefinger van Frank Black een betere plaat dan deze Pixies, en dat ander groepje van hem Grand Duchy, wel die hun Petits Fours vond ik ook beter. Dus mijn mening : steun The Pixies hun oude dag, koop de nieuwe single van mevrouw Deal (die wel goed is), en download de Grand Duchy plaat.

En live vind ik ze wel nog te pruimen.

Somewhere out there, there’s a better and more focused version of MUSIC; the Opium Discord channels are surely hard at work piecing that together. And somewhere else, there’s a version that is safer and bleeds the eccentricities out of him. The MUSIC that does exist is somewhere in between, a flawed, contradictory, inflated, loud, exciting, mainstream-ified, uncomfortable, nostalgic event, but one that is still fixated on the music above all. It might go down as the purest distillation of Playboi Carti. - Alphonse Pierre for Pitchfork.

Wat, Iemand die een 2 gaf voor deze klassieker?

Wel dan ga ik daar tegenin. Dit is rasechte anarcho punk van de eerste rij en dit kan mee in het rijtje Crass, Conflict, Flux of Pink Indians en The Subhumans


“If I had my time again I'd like to come back as a man. If I had my time again a cock and not a hen I don't want to be like my mother – hang behind, fall behind, wait on all the others, if I had my time again”.

Het was 1979, Punk liep op zijn laatste benen, New Wave kwam op en Punk werd herboren.. Dit waren niet langer de nihilisten van '77, maar Anarchisten. Ze gebruikten deze termen niet ijdel, ze leefden (en leven)zo.

Vi Subversa, née Frances Sokolov Sansom, moeder van twee en 44 jaar klinkt als wat ze is, een Anarcho-feministe van middelbare leeftijd die boos is (en echt boos, take that Anouk). Zet daar een stevige band achter en slimme teksten, die zich meer richten op nadenken dan de obligate sloganeske punkkreten en voila :

The Poison Girls, een naam die past voor een band met teksten gedoopt in vitriool.

Penny Rimbaud van Crass was als producer verantwoordelijk voor die kille sound en Eve Libertine sprong nog eens binnen voor wat guest vocals en je krijgt inderdaad een excellente anarchopunkplaat.


“Bremen Song” is hier de killer van de plaat, zo klonk woede nog nooit. Vi haar teksten draaien niet rond de grote statements zoals Crass deed, maar over de (opgelegde) rol van vrouwen en mannen, haar persoonlijke ervaringen in het leven.

Dit is een plaat die niet mag ontbreken in elke zichzelf respecterende punkcollectie.

“I used to be a tart sold myself as art now I feel just like my mother her price is low she doesn't bother”