Als je weet dat Bowie om Iggy een plezier te doen Tonight en Neighbourhood threat gecoverd heeft (Iggy zat financieel aan de grond), maar wat een schabouwelijke versies waren die nummers van Bowie in vergelijking met deze. En dat zeg ik als Bowie fan. Deze plaat heerst echt, dwingend, noodzakelijk, rauw, echt, ik kan het niet anders omschrijven. Rock 'n' Roll pur sang.

Deze plaat is duidelijk een groeier, begon hij bij mij als een 3*, is hij omhooggeschoten naar 4*. Alleen de openingstrack verpest het wat, die vind ik maar niets. En American Valhalla is ok maar dat is het dan ook. Pas vanaf nummer 4 begin ik er in te komen. Gardenia is een toegankelijke, mooie single met Pop in topvorm. Hij heeft nog steeds die mooie diepte in zijn stem.

Dan het interessantste deel van de plaat,
Op Sunday klinkt hij een beetje als Bowie, en dat einde met die violen. Mooi mooi mooi. Eigenlijk is deze plaat een beetje wat Bowie beoogde met Tin Machine. Rock met toch een edge. Dan komt Vulture, goed degelijk nummer met Iggy die helemaal Spaans gaat tegen het einde. Daarna het prijsbeest German Days, een nummer gemaakt om luid te spelen en waarvoor termen als duister bestaan. Tekstueel is heel deze plaat doorspekt met verwijzingen naar Berlijn,lust en liefde, maar deze toch wat meer; Voorwaar, Iggy in goede doen en is het einde van Chocolate drops geen verwijzing naar Blackstar?

There is nothing in the stars
If You fail to move
There is nothing in the dark
it's just some old excuse

Hanging on, let it go!

We sluiten af met Paraguay, wat een goede afsluiter is dat toch, een koortje en dan een gitaartje en Iggy Pop op zijn breekbaarst, dan rond 3.00 breekt het nummer open, met dat koor van in het begin dat terug komt, wat drums er boven op en een gitaar,

Merci Iggy

Ok, een lange, nogal harde kritiek. Dit is mijn persoonlijke mening. Mijn mening is niet veel waard. Ik ga ze toch geven

Dit is, niet enkel op MUME, een populair en geprezen album. Niet alleen in post-punk, maar zelf nillies rock in het algemeen. Sommigen geven het 5*, en stellen het op een rij met de beste albums aller tijden. Het wordt nogal vergeleken met Joy Division. Dat snap ik volledig.

De muziek op het album is niet zo slecht. Ik denk dat als ze de teksten, en de zang (en de zanger) zouden veranderen, ik het misschien wel goed zou kunnen vinden. Interpol is echter zoveel lagen pathos en drama dat je er in verdrinkt. Bij Joy Division heb ik dat niet. Ian Curtis was echt en rauw en vertaalde dat in hartverscheurende schone muziek met echte rauwe en echte emotie.

Interpol is voor mij het tegenovergestelde. Het voelt nep. Alsof ze een genre gekozen hadden (niet flauw doen, natuurlijk kiezen ze dat, iedereen doet dat) en ze spelen dan een soort rol. Kijk, hier ben ik, de poète maudit MET EEN DUUR KOSTUUM OP EEN PODIUM. Nu ben ik allergisch voor zo een gedoe. Of doe het dan origineel. Doe iets extra. Veel post punk heeft het probleem dat ze klinken als een doorslagje van JD, sommigen zijn wel beter dan anderen omdat ze iets toevoegen. Of gewoon echt goede nummers schrijven..

Ik begrijp waarom dat de overblijvende leden van Joy Division erna New Order gesticht hebben. Te hard in het verleden blijven hangen is nutteloos, en zou fake zijn. Joy Division met een andere zanger zou nep zijn. Ik hoop voor Interpol dat hun latere albums anders zijn. En dat ze een andere zanger gevonden hebben.

Toen ik 15 was, was Iron Maiden al niet meer cool, en dat is 25 jaar geleden. Nu on topic,


Een nieuwe Seventh Son is dit niet, dit is Maiden 2.0 . raar om te omschrijven, soms doet het me denken aan Iron Maiden met een vleugje Rush. Ook merk ik de grote(re) invloed van Dickinson hier. Zijn stem is niet meer de stem van 20 jaar geleden maar volgens mij nog steeds de beste zanger in zijn genre (of levende althans).

Eerst de negatieve opmerkingen : ik vind de productie niet zo goed, niet genoeg "bombast", soms wat te clean en te bruuske overgangen binnen nummers (laatste 2 minuten van The red and the black).

Nu de goede opmerkingen ; Ik vind dit een dijk van een plaat. Misschien wel de beste die ze afgeleverd hebben sinds Seventh Son. Ik ga niet alle nummers overlopen maar er direct mijn favoriet uithalen :

Empire of the Clouds, eerst de piano (Dickinson zelf), strijkers, Steve Harris die die zo typische bassound bovenhaald en dan McBrain die bewijst dat hij echt een goede drummer is. Het doet me denken aan Ryme of the ancient mariner (net zoals Shadows of the valley me doet denken aan Wasted years) maar dan meer prog gericht. 19 minuten en geen minuut vervelend. Dat moet je kunnen.

1 van de beste platen die ik dit jaar gehoord heb.

ps. een wisjeweetje : Tears of a clown is geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van Robin Williams, de tekst gaat over de eenzaamheid van op een podium te staan.