Grappig dat AI zo een nieuwe technologie is, en toch slagen mensen er bijna direct in om te zien met het blote oog of het AI is of niet. En ja, het is AI.

The Songs For A Nervous Planet album artwork is a mixed media digital collage, with AI being just one of the many tools used in the creative process. We wanted vibrant artwork that evoked a sense of sci-fi, futuristic themes, and an escape from what is known. The sunflowers are a joyful nod to classic Tears For Fears imagery, while the juxtaposition of the astronaut is a link to our upcoming song, Astronaut, and a sense of alienation and not belonging. We have been fans of Surrealistly’s work for a long time and knew he would be the perfect artist to bring our vision to life.

“Collaborating with the band to bring their vision to life has been an incredible experience. Balancing surrealism with the emotional depth of their music was a challenge I fully embraced, and I believe the final artwork captures the powerful essence of their story.” – Surrealistly.

Ik vind t gewoon wat meh. Als je dan toch één van de allernieuwste tools hebt waar je echt alles mee kan, wat ga je dan doen? Een astronaut in een veld zonnebloemen zetten.

Over de muziek : Het klinkt wat als Tear for fears gemengd met Duran Duran in mijn oren.

Ik las net Too kill a mockingbird en vandaar heb ik voor het eerst in 20 jaar nog eens de stap naar the Boo Radleys gezet. Boo Radley is een jongeman die in een huis woont dicht bij de protagonisten. Hij is een kluizenaar die als monster afgeschilderd wordt maar een multidimensioneel karakter is.

Als er één plaat is die haar titel met volle overtuiging waarmaakt, dan is het Giant Steps wel. De Boo Radleys kozen bewust voor een naam die Coltrane-ambitie ademt: groter denken, breder kijken, weigeren om binnen de lijntjes van één genre te kleuren. Je hoort een band die de wereld bekijkt met een soort wijde-oogverwondering: alles kan, alles mag, zolang het maar niet saai wordt. En saai wordt het nooit.
Het doet me denken aan Sandinista! van The Clash. Net als dat album is Giant Steps een collage, een ronde door de platenkast, een “waarom kiezen als je alles kunt doen?”-statement. Dub, indiepop, noise, psychedelica, orkestratie—dit album mikt op en over grenzen. En doet dit, volgens mij, beter dan Sandinista.

Het reggae-achtige “Upon 9th and Fairchild”, het jangly “Wish I Was Skinny”, de psychedelische waas van “Spun Around” en de luide uitbarstingen in “Leaves and Sand”: het voelt alsof de band telkens een andere spiegel vasthoudt en vraagt: herken je ons nu nog? Meestal wel, maar net niet helemaal. En dat vind deze nu eens echt charmant.

De Beatles zijn zeker aanwezig. Niet de bravere Beatles waar Oasis zijn bron van maakte. Nee, dit is de White Album-geest: grillig, speels, experimenteel, soms zelfs licht chaotisch. Luister naar “The White Noise Revisited”, waar de Boo’s een soort moderne kampvuur-hymne bouwen die qua sfeer zo in de buurt komt van de late Beatles dat je bijna verwacht dat iemand “na-na-naaa” inzet. Hoewel de tekst anders is:

Kill yourself at work
For what seems nothing at all
Then you go home and you cry
And you feel so very small
So you listen to the Beatles (yeah, yeah, yeah, yeah)
And relax and close your eyes
And you feel it running through you
Feel the hate well up inside

“Lazarus” is voor mij het nummer dat alles wat deze plaat uniek maakt samenbrengt. Een dubby, stuiterende intro, een opbouw die langzaam ontvlamt, dat refrein opeens. Hier hoor je een band die zich ergens in een land tussen britpop en shoegaze bevindt.

Dit is een kleurrijke, warme, soms vreemde, maar echt leuke plaat. Ook de productie klinkt echt nog modern.

Niet slecht, zeker niet. Love heeft die typische midden jaren ’80-sound: grootse productie, galmende gitaren, en een frontman die van elk nummer een soort heidens ritueel probeert te maken. In het begin werkt dat prima, songs als “Nirvana”, “Big Neon Glitter” en natuurlijk “She Sells Sanctuary” hebben een bezwerende energie die je meteen meezuigt. Brother Wolf, Sister Moon ook.

Maar naarmate de plaat vordert, begint het allemaal wat op elkaar te lijken. Er zit een duidelijk format in de nummers : een trage opbouw, een refrein dat heel groot wil zijn, en Ian Astbury’s stem die voortdurend op de rand van prediken balanceert. Tegen de tweede helft begint dat vermoeiend te worden; zijn zang, aanvankelijk charismatisch, gaat me dan wat tegenstaan.

Toch is Love geen slechte plaat. Er staan enkele uitstekende nummers op die nog steeds overeind blijven, maar als geheel voelt het meer als een verzameling van variaties op hetzelfde thema dan als een album dat echt blijft boeien. Ik haal zelden het einde, hoe goed die eerste helft ook is.

Net omhoog gebracht naar 5*. Dit is echt zo absurd goed. Hard en snijdend, dit grijpt je vast vanaf de eerste seconden:

"It doesn't matter if we all die
Ambition in the back of a black car"

Dat is nu eens starten. Dit is The Cure op hun hardste, donker en rauw.
Gitaren, electronica

Waiting for the death blow
Waiting for the death blow
Waiting for the death blow


The Cure is één van mijn favoriete bands uit de jaren 80 geworden, niet de favoriete maar ze scoren hoog. Als puber was ik er gek van, de weltschmerz van Disintegration sloot naadloos aan bij een 16 jarige.

Dit album was ik toen niet zo gek van. Het is dan ook echt donker en angstaanjagend van sfeer.
De productie is perfect, met zware drums, dreigende gitaarriffs, vette baslijnen en synths die de duisternis nog wat versterken.

Robert Smith kan nu toch ook wel echt zingen. Hij gaat nooit een schoonheidsprijs winnen maar dit i intens en vol pijn, emotioneel en tegelijk kwetsbaar. Zijn teksten zijn nihilistisch, over leven, liefde, seks, depressie en verslaving. Logisch dat ik er niets van begreep op mijn 16 jaar..

Mijn vinyl eindigt met :

"I must fight this sickness
Find a cure
I must fight this sickness"

Een stem die een oplossing, een weg uit de "miserie" zoekt.

Vroeger leerde ik bas op nummers van The Cure (en The Pixies). Samen met mijn drummer. Dat waren zo simpele, duidelijke nummers. Ideaal om te leren. Ik ben wat in The Cure gedoken en heb, denk ik, een stuk of 15 platen. Van bootlegs tot alle platen t/m Wish. Wish vond ik teleurstellend, na Disintegration. Hoe komt dat nu toch dat ik alles sindsdien wat minder vind? Ik ben er eens ingedoken.

Als ik Drone/no drone neem. Mijn favoriete nummer op deze plaat. Het doet me wat denken aan de moderne versie van Fascination street. Als ik die twee nummers vergelijk : DND is met een vette fuzz op de basgitaar. Dat brengt een heel ander gevoel naar voor. Maar verder een typische The Cure baslijn. Dan komt wel een groot verschil : de drummer. Die drumt gewoon te goed. Hij doet regelmatig wat fills, iets dat op heel hun oeuvre voor 1990 wat ontbreekt. Op héél Disintegration is de drum wel aanwezig als een soort backbone, maar heel sober. (tam-tam-tadadadam, tam-tam-tadadadam.) Die gitaar op DND is dan weer echt vintage Gabrels die freaken mag zoals bij Bowie, in tegenstelling tot de simpelere gitaarlijnen die op Fascination street zijn. Die waren veel strakker. Dat maakt dat de nummers heel anders zijn, door de invulling die de muzikanten geven.

Ik mis het soort vondsten zoals dat funky stuk van FS (And let's move to the beat like we know that it's over...). Dat is een geniale vondst, dat is Robert Smith die zijn onmiskenbaar gevoel voor pop in een heel ander soort nummer brengt. Dat mis ik hier wat. Zo een soort extra, de slagroom op de taart. Dit is een goede, degelijke taart. Maar geen uitzonderlijke taart.

Ik eet ze graag. Maar ga er niet naar verlangen. Ik ga niet zeggen : dit moet je zeker eens proberen. Nice to have maar niet onmisbaar.

Best goeie plaat deze, vooral in mijn puberjaren veel gedraaid (met al hun andere LP's), nogal opgewekt voor hun doen. Ik hou wel meer van platen die een geheel vormen, en ik merk dat ik deze nooit grijp in mijn platenkast. 1st 17 sec, Faith, Disintegration, Pornography, en dan komt deze, samen met the head on the door; daarom maar 3.5* maar ja, het kan niet steeds feest zijn hé. Ze hebben al een plaat in mijn top 10 staan.....

Wat was ik blij toen ik die dag naar de platenwinkel ging, Wish kocht en vervolgens Merckx-gewijs naar huis fietste. Na Disintegration, kwam dit. De opening, toepasselijk “open” genoemd was goed, “Wish” was vrolijk, maar goed , “Apart” was goed, dan kwam het wondermooie “from the edge of the deep green sea”. En dan begon iets raars, goede nummers afgewisseld met slechte. Eerst “Wendy Time”, wat ik op zijn minst gezegd een zielloos nummer vind. Dan “Doing the unstuck”, weer mooi (beetje restje van Disintegration zoals vele nummers), dan “Friday I’m in love”; het soort luchtige popsong dat Mr. Smith regelmatig schrijft, maar dan zonder de laag ironie, en zo verder. Ik heb de plaat na wat probeerpogingen gedesillusioneerd weggestopt bij de andere in de kast en niet meer opgezet, in tegenstelling tot al die andere.
Ondertussen is die puistige puber al lang begraven, en tijd heelt alle wonden waardoor ik gisteren weer eens deze plaat opzette. Ze is beter dan ik mij herinnerde (ook fysiek door ze niet te draaien natuurlijk), maar nog steeds niet wat ik wenste dat ze was. Wat mij nu vooral stoort is de volgorde van de nummers. Disintegration (of Pornography, Faith, …) is één geheel, elk nummer hoort achter het vorige, hier lijkt het een verzameling B-kantjes van Disintegration, wat nieuw materiaal, een groep die zoekend is. (Hoewel dat concert in Gent dat jaar duidelijk liet horen dat deze groep niet zoekend was.).

Ik denk dat mits wat snoeien er een fantastisch 5* album in zat.

Wat een prachtige plaat. Beetje Sybille Bauer, beetje Mazzy star, beetje Joni. West coast 60-70's psych folk zou ik zeggen.

Wat moet ik hiermee. Een band die klinkt alsof ze uit 1986 komen. De drummer speelde graag bij Joy Division, de bassist bij Echo and the bunnymen, de keyboardspeler heeft nogal veel naar Disintegration geluisterd heeft. En de zanger die mij doet denken aan de jonge Jim Kerr EN TOCH....

Heeft deze groep een eigen smoel. En niet te vergeten iets dat de meeste van die retro groepen niet hebben: Goede songs. En zo is deze band met een stupide naam (maar ja, echo and zijn konijnemannen is nu ook niet zo fantastisch) langzaam in mijn playlist geslopen en gebleven.

Dus voor alle liefhebbers van jaren tachtig wave : Beluisteren die handel.

Ik herinner me dat ik ergens in 1995 of 1996 naar tribal gathering in Engeland ging. Toen the Prodigy begon bliezen ze iedereen weg. Hun punkattitude was ongezien binnen de nogal dorky dancescene. Ze hadden toen net Firestarter uit en veel van de jonge kids kwamen voor dat nummer. Toen ze Charly speelden werd iedereen gek. Iedereen als een gek aan het dansen, en de helft op "charly"

Ze hebben veel shite uitgebracht maar deze was echt iets nieuw. Rave + jungle + breakbeats en dan die samples. Deze plaat is echt een landmark.

Het album is wat samenhangender dan de vorige,maar hier geen uitschieter zoals het magistrale "Under the Gods" van op Tin Machine I.

Goeie opener maar dan zakt het feestje snel in, iets gladder geproduceerd, "Amlapura" is echt een mooi nummer, maar als Sales gaat zingen ga ik lopen, "Sorry" is volgens mij het dieptepunt van alles wat Bowie ooit op plaat heeft gezet, en -ook al ben ik fan- daar is wel wat keuze.

Eerst een bekentenis: ik heb een moeizame relatie met het clavecimbel. We gaan gewoon niet goed samen. Telkens het opduikt, zuigt het voor mij de ademruimte uit de muziek. Dat maakt het moeilijk om dit album hoger te scoren.

Ik heb volgens mij nog nooit een album van haar echt hoog beoordeeld. Dat blijft vreemd, want tekstueel zit het vaak erg sterk: ze kan onmiskenbaar songs schrijven. Alleen raakt het me zelden volledig. De arrangementen zijn hier zwaar aangezet, dicht geplakt, zonder veel ruimte om even te landen. Dan die hoekige instrumenten zoals de clavecimbel. Alles wil tegelijk iets zeggen. Dat doet me vaak denken aan Fiona Apple: intens, intelligent, maar ook vermoeiend als je er niet volledig in meegaat.

Neem bijvoorbeeld Professional Widow: tekstueel scherp, venijnig en zelfverzekerd, maar muzikaal zo overladen dat de emotie eerder bedolven raakt dan versterkt. ( Er was een tijdperk waarin ik vooral een clubhead was. De Armand Van Helden-remix van dat nummer heeft zich toen genadeloos in mijn systeem genesteld. Minder franje, meer ruimte, en ritme, en ik kan dat moeilijk loskoppelen.

Dit album is duidelijk wilder dan haar andere werk. Tekstueel is het bijzonder sterk en het hele “vrouw neemt wraak”-thema heeft hier echt gewicht. Het is rauw, onverbloemd en consequent doorgetrokken.

De Armand Van Helden-remix krijgt zonder discussie 5 sterren.
Dit album krijgt er 4.

Ik bewonder het meer dan dat ik het graag hoor.
Damn you, clavecimbel.

en was het niet MC Plato die ooit zei “Musicmeter en ritme vinden hun weg tot in de geheime plaatsen van de ziel"

Ik vind dat Tricky na een wat mindere periode, zijn laatste echt goede vond ik angels with dirty faces, er weer staat. Zijn laatste knowle west boy, was een afrekenng met zijn jeugd, al de invloeden die hij toen had heeft hij verwerkt in die plaat. Soms werkte het, soms niet. Vooral niet wanneer hij weer zijn trip hop kant uitging. Nu borduurt hij verder op die sound, en dat levert een korte maar goede plaat op. Beter dan pre-millenium tension die weliswaar een paar héél sterke songs bevat maar ook een paar echte missers. Hij krijgt van mij 3 en een halve ster. Maxinquaye kreeg er 5, en daar staat deze echt nog niet, maar ze mag in mijn playlist