Dat zijn er dan al 2

Na Art Ensemble of Chicago - Message to Our Folks (1970) - MusicMeter.nl nu de volgende in de lijst. Albums uit een erfenis die ik nooit beluisterde. African Head charge ken ik natuurlijk wel, zelfs live gezien pakweg 30 jaar geleden. Environmental Studies ken ik dan weer niet, ze verscheen in 1982. Niet zoals op de hoes staat in 1992. Maar ze waren hun tijd vooruit.Adrian Sherwood kwam uit de punk op in de post-punk en wat een productie. Het is letterlijk onder de grond opgenomen en klinkt zo. DIY en claustrofobisch zit het wat op het knooppunt tussen vrije improvisatie en dubreggae. Niet zo zeer Lee Perry-achtige melodieuze stukken maar meer het verkennen van de donkere ruimte tussen de twee muzikale vormen. Wie deed mee? Saxofonist "Deadly" Headley Bennett en drummer Style Scott (Die peelden mee met iedereen van Augustus Pablo tot Black Uhuru) maar er waren ook leden van Ro Rig, de Mark Stewart en *checks notes* improvisator Steve Beresford. Net zoals de vorige van Art Ensemblen of Chicago is wat geestesverruimend spul nodig om de score omhoog te jagen van 4 naar 5.

Dat heb ik niet.

Mijn volgende is Anarchic Republic of BZZ hun selftitled.

Opening Fantasy klinkt als " wat als Aphex Twin opgegroeid was met Rihanna en Beyoncé te luisteren", wat een aha-erlebnis is. Ik had wel in die wereld kunnen opgroeien. Binnenknaller.

If loving you is wrong, die mengeling van soulachtige vocals met softere beats is mooi. Echt mooi.

"With an addict " met die verwijzingen naar hip hop (and you don't stop) en die oude jungle invloeden is echt goed.

"If you..." dan, Lydia Lunch was ik al zot van toen ik ze tegenkwam op Death Valley 69 met SY op mijn veertiende, en hier staat ze dan opeens met de heilige Nicolas. Klinkt alsof hij terug in de tijd gaat, begin jaren 90 sound, mengeling van Electro-eighties met heel vroege Chemical Brothers. Dit is echt een dancefloorkiller. Kompass om 8 uur 's ochtends.

"Alarm" is dan ook een logisch gevolg. Doet me tevens denken als iets gemaakt voor de Zenker Brothers op bestelling. Donker, en veel breaks, Londen tot Berlijn.

Deeeeeefers gaat verder op dat elan. Dit is dus zowaar een dance/breaks drieluik. Met die zware synth die door blijft gaan en dan die bas. Doet me denken aan the Klinik, Acid/New Beat.

Faith zorgt voor wat ademruimte, beats and clicks. Dezelfde synth komt wat door. Het wordt niet vrolijk of uplifting. Die stemmen vind ik mooi, maar het minste nummer. Maar na die drie voorgaande misschien wat voorbarig. Dit kan groeien.

Penny is wat zachter, stevig ritme en doet me denken aan Aphex (weeral) ten tijde van XTAL en zo.

You forever is meer reguliere Jaar. Zachte, super heldere geluiden. Crispy sound en toch de warmte, die samples die perfect zitten. Bloedmooi vind ik dit.

Kortom, misschien zakt ze nog, misschien stijgt ze nog maar dit is een betere en vooral consistentere plaat dan de vorige. Jaar laat zien dat hij nog steeds volop in de voorhoede van het peleton zit. Hij gaat mee met het teruggaan naar de geluiden van begin jaren negentig (zie ook Ross from friends en zo) maar hij recycleert ze niet gewoon maar maakt er iets van. Voor mij is dit de beste plaat van het jaar tot nu toe. Ga ik ze veel opzetten als ik een boekje in de zetel lees? Mijn vriendin slaat mij dood. Te druk, te dansvloer. Maar in de auto /op de fiets/op de dansvloer?

Bring it on

Heb je de Death Jokes II geluisterd? Dat werkt voor mij een pak beter. Een pak betere arrangementen, korter, wat kaler en weg met die interludes.

No wave meets hiphop en zo klinkt het ook.
Ik had deze al jaren in mijn platenkast staan en nooit beluisterde ik deze. Want Arto en Ribot brengen wel heel veel uit. Why oh why denk ik nu want dit is echt héél, héél goed.

Seb El Zin lijkt hier een beetje de leider te zijn, ondersteund door Arto Lindsay,Marc Ribot, Mike Ladd en Sensational (vd Jungle brothers. Ladd en Sensational freestylen over duistere, metaalachtige, industrieel klinkende gitaarloops. Geen gitaarsolo's, geen samples, geen beats, geen bas en geen drums. Gewoon no wave, noise en rap.

Luister dit als je open staat voor echt iets anders. Ik kan het niet echt vergelijken. Kijk naar de groepsnaam. Een anarchistische republiek? Die hoes? De LP zelf? 1 kant 33 toeren en de andere kant 45t. De 2 rappers rappen nooit samen op één nummer. De teksten? Constant paradoxaal maar da shit. Wie klinkt zo? Model home misschien, Kim Gordon haar laatste maar dan ook weer volledig niet. Dit is heel anders, maar niet te versmaden.

"The obsessively passionate conviction of his earlier works is missing."

Vrije vertaling : "Ik geloof hem niet. Hij probeert wel. ."


Het zou zo maar over Alex kunnen gaan. Maar dat is niet zo. Het ging over Bowie zijn " station to station" . Nog steeds zijn er veel mensen die de Bowie van Ziggy en Aladdin Sane de beste vinden en alles er na maar niets. De grote rock show, duidelijk, gitaren en duidelijke luide meezingers. Ik wil AT niet op t niveau van Bowie zetten maar iets vergelijkbaar zie ik hier. Een muzikant /muziekgroep die een andere weg kiest, en die daardoor een pak fans verliest.

Dit album laat zien dat de groep gegroeid is. Ze zijn niet langer jonge jongens. Ze zijn geen hevige twintigers. Turner is 36. Ze groeien, en ook op het gebied van songschrijven groeien ze. Het vorige album was een excursie in een nieuw gebied, dit is de incorporatie, de samensmelting van die excursie in het geluid van Humbug en AM.

Vergeet dus de hooks en splijtende riffs. De violen zijn gearriveerd. Maar waar ze in de vorige plaat alles wat te gladstreken zijn ze nu beter gedoseerd. Alex croont en zong nooit beter.

"Mirrorball" begint, en stops opeens, er komen wat James Bond-achtige stops en dan klinkt zijn stem : "don't get emotional, that ain't like you". Als dat niet duidelijk is. De registers gaan open. Dit is melancholische muziek die je meeneemt, gestileerd en toch "luscious". Meer dan op het vorige album behouden ze nog de link met hun eigen muziek er voor. In "I ain't quite..." hoor je bijvoorbeeld die typische bas die de Arctic Monkeys zo veel gebruikten in AM, dat typische ritme. "Sculptures" schurkt dan weer wat
tegen Bowie aan net als "Big Ideas".

De tekst : "I had big ideas, the band was so exciting.." kon regelrecht van Aladdin Sane komen.

"Body Paint" bestaat dan weer uit 3 delen : een intro die opeens overgaat in iets Beatles-achtig en dan weer opeens die AM-achtige gitaren. Nu ja, de gitaren zijn spaarzaam ingezet, soms wat funky, soms licht scheurend op de achtergrond.

De spanningsboog blijft wel niet altijd behouden, "Hello You" verzuipt een beetje in de violen maar in "Mr. Schwartz" krijg je dan weer iets ontzettends goed terug. Perfect Sense" is een perfecte afsluiter, en ze laat verlangen naar meer. Een meesterwerk is dit niet, maar het doet vermoeden dat er één op weg is. Bécaud, Brel, Bowie, Walker, Crawley, veel invloeden die je kan horen maar nu zit er ook een smoel voor. Een groep met een eigen klank.

Vreemd eigenlijk dat het mij nu zo opvalt hoe diep deze plaat geworteld is in de chansontraditie die Arno mee droeg, zij het op zijn eigen, licht beschadigde manier.

Arno blijft de White Trash European Blues Man van “Putain Putain” en “Bathroom Singer”, maar op Idiots Savants hoor je minstens even sterk de geest van het chanson éclaté:

In nummers als “Les filles du bord de mer” hoor je echo’s van Brel en zelfs een scheutje Trenet, niet in bombast, wel in die aandacht voor kleine levens en verloren blikken. “Martha ma douce” leunt dan weer tegen (latere) Gainsbourg aan, met zijn breekbare intimiteit en licht ongemak: teder, maar nooit geruststellend.

Die chansonlijn maakt “Knock Knock” extra interessant. Het nummer voelt als een ontspoorde chanson noir, waar de melodie bijna verdwijnt en de tekst half gesproken wordt, wat doet denken aan Nick Cave toen hij nog niet de pianoman was, maar net zo goed aan Léo Ferré wanneer die besloot dat zingen optioneel was of aan de Rita Mitsouko hun schizofrenie.

Hij zingt ook in een taal die al kapot is. Het schuurt dat het goed doet voor de ziel.

Ik kan niet anders dan dit de volle score geven. Dit heeft zich zo in mij gegrift. That's us/wild combination is, voor mij, één van de mooiste songs ooit geschreven Het is een momentopname van iets ongrijpbaars : liefde. Iets dat op het eerste gezicht een specifieke, unieke, persoonlijke ervaring lijkt, maar dan laag voor laag oplost. Eerst is er een specifieke tijd en een plaats, twee mensen, dan het verlangen naar elkaar, dan komt er een idee van wat het is en moet zijn. Wat ons definieert en wat ons samen definieert Hoe dat idee botst met de werkelijkheid.

Russells stem kreunt in de reverb, zijn cello geeft de warmte, de melodie, als een soort van minimalistische Glass compositie, maar dan een lo-fi distorted remix ervan. Het is prachtig.