Voilà, 4,5*. Wat een heerlijke plaat is dit. Aan te raden voor iedereen die houdt van een gitaar. Zot goed.

Carter USM opereerde in het muzikale niemandsland tussen The Smiths, New Order en de opkomende Britpop: een tijd waarin Engeland even geen richting leek te hebben, maar stiekem bruiste van creativiteit (Ned's atomic dustbin, Pop will eat itself, EMF,...). Je had de second summer of love die bezig was, de raves, veel protests. Hun muziek was allesbehalve fijnzinnig. rauwe gitaarriffs botsten op elektronische drumcomputers, met Jim Bob en Fruitbat die sarcastische teksten over het dagelijkse leven, sociale absurditeiten en politieke hypocrisie naar je hoofd slingeren. Het was chaotisch, high energy, bij vlagen hilarisch (YOU FAT BASTARD), en altijd compromisloos.

Bloodsport for All als ultiem voorbeeld van hun bijtende ironie. Het nummer werd zelfs verboden door de BBC wegens te scherpe kritiek op militaire hiërarchie, een erkenning dat ze geen band waren die zich liet paaien, en dat ten tijde van de golfoorlog.

Carter USM liet zien dat je maatschappelijk kritisch kon zijn, jezelf niet te serieus nam, en toch een onweerstaanbaar geluid kon creëren. Ze hadden echt een grote invloed op deze toen 16 jarige. Ik vind dit echt een beestig goede, high energy plaat. Alsof New Order speed nam, Punkrock dat geleerd had wat dansen was.

De zwanenzang van Childish Gambino, samen met Tyler de outcasts van de rap. Lithonia is hoe Kanye had kunnen klinken als hij niet van het padje was afgegaan. Heel de plaat gaat van soul naar rock naar Hiphop. Het is een soort mengelmoes met een heel crispe productie. Soms werkt het fantastisch maar soms ook niet : talk my shit bvb.

Dat dit niet hoger scoort snap ik niet. Het is geen 5* plaat, daarvoor niet consistent genoeg, maar een 4* is het minimum voor een artiest die hier weer eens bakens verzet. Guests zijn impeccable, zelfs een artiest als Yeat is hier te horen, imo een toekomstige star. Nu weet ik dat in het verleden elk van zijn platen slecht scoorde en steeg met de tijd.

Misschien dat de bijhorende film de score gaat veranderen. De man die ons Atlanta bracht kan wel verrassen.

Ik was deze vergeten en nog eens opgezet.
Soort triphop, electronische muziek. Genoemd naar ciné Rex in Antwerpen, ooit getroffen door een V2.
Het is deel 2 maar deel 1 is not uitgebracht wegens problemen met de samples. Ze hebben dan samengewerkt met de met Die Anarchistische Abendunterhaltung om die te vervangen en voila. Ik kan er zelf niet veel over vertellen verder. Nummer met Tom Barman, niet slecht maar je hoort wel zeer duidelijk de invloeden, Massive Attack maar dan minder soulvol. En steeds met een soort industriële sound.

Wat doe je nu, Cleo?
Heaven, haar vorige plaat, is twee weken oud. Dat was een spaarzaam georchestreerde, wat moody plaat. Hebben we daar een deel 2 van nodig dacht ik?

Gold, klinkt heel anders. Opener, sommige gebruiken het woord spiritueel. Ik, zoals zovelen, schiet normaal in een krap als ik het woord spiritueel hoor, maar hier niet. Ze brengt dit namelijk met zo veel openheid, oprechtheid en tederheid dat het als een warm deken valt. Ideaal voor de lengende avonden.

Wat hoor ik? Erykah en Curtis (dank u Inflo), en veel Stevie Wondermelodieën uit de 70's en soms wat Sade. Gold is minder spaarzaam en alles is beter uitgewerkt dan in Heaven.
De muziek here will be no crying met haar gouden stem, bassen, koortjes inflo stijl, "Reason", met dat licht caraïbisch ritme, die pulsende bas, dat orgeltje . "Things will get better" als ze dat zingt, geloof ik haar. "Only love" doet me denken aan Stevie, in "Please don't End it all" haalt ze alle registers van haar stem boven, zonder in de Sonic Soul Overkill te gaan. Lost Angel met dat basje, dat koor, is gefundenes fressen voor de Sault fans.

Alles hier klinkt zo gemakkelijk, zo rustig, zo chill maar vergis je niet. Dit is aartsmoeilijk. Niets gemakkelijk dan wat mineurakkoorden te herhalen en iets droef te maken. Dit is laidback, positief en ze maakt nergens de fout die Jorja Smith in haar laatste maakt door laidback en gezapig door elkaar te halen.

Cleo heeft een eigen stem. Een positieve plaat, dat mag ook eens.

Geheel onverwacht vind ik een cover plaat goed. Drie redenen, ze heten :

You Know I'm no good : Amy herwerkt is toch wat blasfemie (remember Beyonce en Andre hun versie van back to black) maar ze doet het goed.

Lucille : Nooit gedacht maar ik moet het toegeven : Kenny Rogers heeft hiermee toch wel een prachtsong geschreven en als iemand anders het nu ook nog zingt ben ik een fan. De breekbaarheid waarmee ze de scene beschrijft. De stiltes die ze laat voor het chorus begint. Een ontdekking, zeker voor iemand als ik die toch wel een koele minnaar is van het countrygenre.

En dan waar het om gaat,

The great escape van Patrick Watson, deze keer niet het ongetogen piano meisje. Waar we er meerdere van hebben, een electrische gitaar + die stem + extra breekbaarheid en een nummer dat openwaait als een klapdeur na Katrina.

De andere versies kan ik het kort over hebben, er is er geen 1 slecht. Het maakt me wel nieuwsgierig naar de serie Trauma, waar dit de OST voor is...
:

Ik geef hier geen punten voor, ik snap het niet. Avici èn Coldplay, is een match made in hell. Noem mij dan maar een hater, I don't care. Voordien vond ik ze niet goed, maar ook niet slecht. Zoiets als mijn definitie van U2 na 1991. Music for the masses. Maar nu snap ik het niet meer. Proberen ze een Radiohead te doen en eindigen ze als the Black Eyed Peas?

Ik vind deze geweldig, weet nog hoe ik hemin de platenbaken vond, geweldige hoes/box. hem thuis opzette en uit mijn lood geslagen werd. Die teksten, dat harde miltaire marsdrummen, die gitaar die er door snijd. Ik begrijp dat hij moeilijk is in het begin, maar er staan zo een goede nummers op, big a little a, banned from the roxy en het magistrale "do they owe us a living". In die tijd moest je natuurlijk wel doorbijten, Punk/hardcore was praktisch onvindbaar in het Belgenland, en als je dan iets vond moest je het ook er mee doen. Dus ze is ook op mij gegroeidhttp://www.youtube.com/watch?v=sqJhY9-qziU