Dat dit geen hoge stemmen haalt, daarvoor is het misschien te niche. Maar geen enkele stem?
Madrileen Ralphie Choo levert, zoals zijn stadsgenote Rosalia vorig jaar, de beste plaat van 2023 af. Hoe klinkt het? Alsof Motomami (luister naar die Flamencogebaseerde "Tangos de Una Moto Trucada") een lovebaby had met Frank Ocean (Luister naar "Total90nostalgia" voor die Frank Ocean vibes), gooi daar een TR-808 bovenop .
Wat een verademing trouwens, eens een niet Engelstalige plaat die zo goed is. Zo divers. Je hoort alles, van breakbeats tot reggaeton tot Flamenco en dan die 808. Heel die crew met Rusowsky en co is goed bezig

Ooit moet iemand een dissertatie schrijven waarom HER en SZA zoveel aandacht krijgen en Ravyn zo in de schaduw blijft. Na haar vorige uitstappen die haar al bij de experimentelere r&b zetten is ze nu een iets andere weg op aan het gaan. Pure pop, r&b vermengd ze met Frank Ocean-achtige zaken (bad idea bvb), wat folkiegitaren, soms van die stutterbeats en dan wat reggae. Soms grunge achtig maar steeds met die mooie soprano. Op de minste momenten kan ik de aandacht kan verliezen (From scratch) maar op andere momenten is het gewoon echt héél goed. Echt een fijne, warme golf die over je gaat. Dat nummer met ty dolla $ign, wat een combinatie en luister eens naar die beats en overgangen. Dit is zo slimme muziek. Voorlopig strand het op 4,5*.
Op een dag maakt ze een 5* plaat, daar werkt ze naar toe.

Pilot is imo het nummer waar alles naar toe werkt.

Ik heb het nu echt geprobeerd - mijn vrienden uit de UK lopen er zot van - maar dit trek ik niet.
Het blijft voor mij het Britse equivalent van Tourist LeMC gemengd met Kendrick.

Soms klinkt het best cool, goeie flow en groove en soms is het echt cringe/corny onnozel. Het album begint best goed (met wat suffe refreinen : "Lights on" gedoe), niet echt mijn ding maar er zit wel een duidelijke lijn in maar op het einde stuikt het wat in elkaar, "The hunger" is bijvoorbeeld niet om aan te horen, daar staat dan iets als "Lost all faith " tegenover met dat refrein.
Eerste helft van het album zou ik op 3,5* quoteren, 2de helft op 1,5*. Ik denk dat er een goede EP in zou zitten, maar te veel vulling.

Like all great art, great wine, great craft, and great sex, Rod Stewart’s third album took a long time in coming….”

De advertentie loog er niet om. Toch was de 26 jarige Stewart niet het snoepje van de dag. Zijn twee eerste albums warend degelijk maar niet onvergetelijk. Als je ze nu luistert dan hoor je een blauwdruk voor deze plaat (het rauwe van street fighting man komt terug in I know I'm losing you, die rauwe, emotionele stem). Alleen al omwille van het echt goede (en ongelooflijk politiek incorrecte) titelnummer zou dit een essentiële plaat van Rod moeten zijn. Een kort album, en er staan maar 3 nummers van Rod zelf op. Dat doet niet het beste vermoeden en toch. De covers tonen aan hoe goed hij is in iemand anders zijn werk interpreteren, de eigen nummers hoe goed een songschrijver hij zelf was. Na the Faces was iedereen aan het kijken hoe deze working lad, niet te beroerd om wat zelfspot te gebruiken het er van af bracht. Zijn band is ook echt de moeite. Het klinkt ook allemaal zo leuk en fris, en alsof ze een jong bandje was zonder druk. Het is in 4/4de maar ze spelen bijna allemaal offbeat. "(I Know) I'm Losing You" is een rauwe bluesrockcover van een Motown-nummer (of was het Stax?) dat zoals eerder gezegd doet denken aan the Stones, "Mandolin Wind" is bloedmooi, Maggie May de hit en de rest is ook echt de moeite. Tot en met Smiler was hij toch één van de interessantere artiesten van die tijd, met dit als hoogtepunt.

Zijn er minpunten, natuurlijk. Ik weet niet waarom maar de basgitaar is ontstemd tegen het einde van "Seems...", de opname is sowieso niet denderend goed, hij vliegt zelf wel eens zangtechnisch uit de bocht en het eerder vermelde offbeat spelen. Verder te weinig eigen materiaal. Ik vind dat lastig om dan een heel goede score te geven. Het blijven covers.

Maar wel heel goede, zijn eigen materiaal is echt goed en het is verduiveld charmant. 4,5*.

Rod Stewart is en blijft een zeer goede zanger en live artiest. Ik raad iedereen aan om hem zeker eens live te gaan kijken. Zelfs nu nog op 79 jaar is en blijft zijn stem fantastisch. Persoonlijk hou ik vooral van zijn vroegere albums. Foot loose &… vond ik zijn laatste echt goede plaat. Dat rock/folkachtige past hem goed. Zijn uitstap naar soft rock daarna vind ik echter verre van memorabel (hoewel als kind mijn moeder zoveel Camouflage speelde dat ik daar toch een soft spot voor heb).

Later in zijn carrière begon hij, net zoals zo veel artiesten terug te grijpen naar muziek van toen hij jong was. Zie ook Springsteen en zo. Songbook, Kerstliedjes. Ik heb daar een aversie voor. In België noemen ze dat het schnabbelcircuit. Ze brengen in de herfst van hun carrière een elpee uit met covers of Kerstliedjes, en gaan dan op theatertournee. Zelden of nooit komt daar een meesterwerk uit. Johnny Cash is de enige die dat gepresteerd heeft.

Dat dit de top van de charts haalt zegt meer over de staat van de hedendaagse muziek. In de week dat Maggie May op nr 1 stond bokste die op tegen The Carpenters, Wishbone, Joan Baez, Al Green, Carole King, Middle of the Road, Jethro Tull, Shirley Bassey, James Taylor, Nancy Sinatra, CCS en andere. De spoeling is erg dun dezer dagen.

Ik wil wel kwijt dat er een vrolijkheid uit straalt. De band speelt retestrak (onder Jools zijn regie), Rod zijn stem kraakt en schuurt op net de goeie momenten. Ik vind dat vrolijkheid in de muziek tegenwoordig wat ontbreekt. We kunnen allemaal 100 depressieve platen opnoemen die goed zijn, maar vrolijke? Ik kan het dus wel pruimen, en liever de godganse dag dit dan een Coldplay.

Hoe scoor ik dit?
Ik gaf initieel 2,5*. En als ik zijn carrière bekijk, en het hoogste wat ik geef is een 4,5*, dan geef ik hier een 3*. Ruim voldoende. Geen meesterwerk, vergeleken met zijn eigen eerder werk zeker niet één van de beste. Maar wel een leuke plaat. Ook al ben ik geen swingfan, dat is meer het Radio Minerva doelpubliek.

PS. Vergeten te vermelden dat ik Foolish behaviour ook nog een ok plaat vind, met Passion als prijsbeest.

Met het overlijden van Roy Ayers, en het tot den treure gespeelde : "Everybody loves the sunshine" dacht ik : “Ik breng eens een ander werk onder de aandacht.

Dit is een sterk soul-georiënteerde jazzplaat, een beetje op een kruispunt van traditionele hard-bop en de meer funky, groovende jazzalbums uit de late jaren '70.
Het septet voor Ayers heeft Gary Bartz op altsaxofoon, Charles Tolliver op trompet/flugelhorn, Hubert Laws op fluit, Herbie Hancock op piano en orgel, Ron Carter of Miroslav Vitous op bas en Grady Tate op drums.
Veel van de nummers zijn wel van die typische 60’s jazzversies van popsongs zoals Stoned Soul Picnic, For Once In My Life en What The People Say. Soms mislukt het : Picnic zelf is een draak van een nummer imo, en wave van Carlos Jobim is niet echt gelukt, maar de rest is echt interessant.
Dus skip het eerste nummer. De rest heeft wel wat te bieden.

Royksopp doet hier een zogenaamde "Ambient interpretatie" van Profound Mysteries. Ze hebben een aantal tracks uit de serie opnieuw opgenomen. De muziek doet sterk denken aan The Orb (vooral door de sample van Joni Mitchell), aan Chill Out van The KLF (Goldfrapp haar stem is perfect), Biosphere en andere vroege 90's ambient helden. Het resultaat is een kalm en rustig en dromerig geluid, perfect voor te ontspannen. Vogels die fluiten, het geluid van de oceaan, de golven die ruisen, een mooie stem, ideaal voor meditatie of voor tijdens het lezen. Of in slaap te vallen. Ik kan dit wel pruimen. Ik vind wel dat het tijd wordt voor nog eens een stevige synthpopplaat, maar tot dan kan ik mij hier wel mee verzoenen.

Ik kan mij wel niet verzoenen met dat artwork. Djeezus toch. Stop met die AI als dat alles is dat je kan doen. Het is gewoon slecht. Je ziet van kilometers dat het AI is. Het ziet er goedkoop uit.

hmmm,

Geddy Lee klinkt als een cavia op speed, de drummer heeft nog steeds 8 armen, Geddy speelt baspartijen waar ik (als bassist) van droom, die gitarist strooit daar nog wat riffs overheen en dan nog wat van die progrock-keyboards en een mellotron (!) om af te kruiden.

Mijn vrienden hebben me gek verklaard, maar damn, wat is Rush toch goed. Volle 5 * van mij.

Ok, ik ben de niet zo onderlegde luisteraar. Ik ken een paar albums van Rush en vind deze verbazend goed (de genre is namelijk helemaal niet mijn ding). Dus dacht ik : laten we eens horen hoe dat live klinkt (ultieme test voor elke band). En weet je wat: ik vind het nog beter dan op plaat. Dus volgende keer waar ze ook maar spelen binnen de 1000 km zal ik er bij zijn. Rush is ongelooflijk goed, ik snap niet dat ze niet echt bekend zijn.

En aangezien dit album dan toch minder punten krijgt omwille van de kwaliteit sta ik te popelen om een "goeie" liveplaat van hen te kopen. Iemand een suggestie?